8. Bölüm onun yüzünden sevemedim seni

Ahmet Karakan

Tarih: 07.01.2008
Özgür'ün ablası leyla'nın doğmasına üç ay kala...

Salonda oturuyorduk. Yüzümüzden gülümseme ve samimiyet düşmüyordu. Özlem'in yanakları kızarmıştı. Her zaman böyleydi. En azından benim yanımdayken.

Özleme yaklaştım, özlemin uyluklarına yattım. Aşağıdan özleme baktım ve gülümsedim. Özlemin karnını okşadım.

"Kızım..." Nazik bir tonda söyledim.

"Bebeğim..." Sesimde hiç olmadığı kadar fazla olan bir samimiyet vardı.

"Leyla... İlk göz ağrım..." Sanki beni duyabilecekmiş gibi konuştum. Özlemin karnına bakıyordum ve karnını okşuyordum. Özlem'in eli yavaşça saçlarımın arasına girdi ve başımı okşamaya başladı.

~~~~~

Leyla doğduktan dört hafta sonra.

Leyla kucağımdaydı. Salonda kanepede oturuyordum. Özlemde şarkı mırıldanarak mutfakta yemek hazırlıyordu. Akşamdı saat muhtemelen 19.47 olmalıydı. Leyla ile oynuyordum. Onun yumuşak yanakları ile oynayarak onu kışkırtıyordum.

Aniden kapı tıklatma sesi duyuldu. Özlem kapıya gitti ve kapıyı açtı. Gelen kişiyi göremiyordum.

"Evet? Siz kimsiniz?" Özlem konuştu ilk.

"Kendime verdiğim görevi yapmak istiyorum." Dedi adam.

"Ne görevi?" Dedi özlem.

"İzle ve gör." Dedi kısık bir sesle.

Adam aniden özlemi görmezden gelerek siyah çamurlu botlarıyla içeri girdi. Salona yanımıza geldi. Leyla'yı kucağımda sıkıca tuttum.

Adama ters bir bakıs attım ve sinirle konuştum.

"Neden buradasın. Ve sen kimsin?" Dedim.

"Gelecekteki bir katilin babasıyım." Dedi.

"Nasıl yani?"

"Anla işte... Oğlumu katil olarak yetiştireceğim."

"Tamam bundan bizene?"

Özlem sinirli adımlarla salona geldi. Adamı azarlamak istermiş gibi bir bakışı vardı.

"İleride olacak çocuğunuza her zaman kötü davranacaksınız." Dedi.

Şaşkınlıkla ve endişeyle adama baktım "Bizim tek çocuğumuz var. Leyla.

"Özlem hamile." Dedi adam sakince.

"Babası kim?" Dedim.

"Aptal. Tabiki sensin. Karını istemiyorum."

"Yani. Neden kötü davranacakmışız ki?"

"Çocuğum sizin çocuğunuzu öldürür. Ölmemesi için ona kötü davranmanız gerek." Dedi açıklayıcı bir tavırla adam.

"Ne! Ama..." Dedi özlem çaresizce.

Leyla ortamdaki gerginliği fark etmiş gibiydi ve yüzünü buruşturdu. "Biz yapamazı. Kimse evladına kötü davranamaz." Dedim endişeyle. Leyla'ya daha sıkı tuttum kucağımda. Sanki kaybolmasından korkuyordum.

"Ölmemesi için." Dedi acımasızca.

"Ayrıca. O tek çocuğunuz olacak ve onu da kaybedemezsiniz." Dedi aniden.

Biran için konuşamadık. Endişeyle adama baktık. Adam kemerinden bir silah çıkardı ve hiç tereddüt etmeden leyla'yı hedef aldı ve tetiğe sertçe bastı. Mermi havayı delip geçti ve kucağımdaki küçük bedenin kafasına girdi.

Özlem ve ben korkuyla çığlık attık. Leyla'ya sarıldım. Çaresizce yalvardım.

"Leyla! Yapma! Yapma! Hayır. Hayır. Hayır. Lütfen!" Dedim çaresizce. Göz yaşlarıma hakim olamadım.

Adam hızla kaçmaya başladı. Onu yakalamak ve adalete teslim etmek istedim ama yapamazdım. Evlat acısına yapamazdım...

Özlem hem karnını tutuyordu hemde leylayı korumaya çalışıyordu. Hemen dışarı çıktık. Leylayı kucağımda sıkıca tuttum. Leyla'nın sesi çıkmıyordu.

İşte tüm bunlar bu şekilde başladı bu yüzden yıllarca özgüre kötü davrandım. Onun ölmemesi için. Özür dilerim özgür... Seni her zaman sevdim... Bunu bu hikayeyi sana nasıl anlatacağı bilmiyorum. Ama bir gün. İşte o gün bizi sevmeye çalışacaksın...