6.BÖLÜM

SIR BURADA
İçimdeki huzursuzluk daha da arttı.

Ne saklıyorlardı?

Ve neden ikisi de bana bakarken sanki benim bilmediğim bir şeyi biliyorlardı?

Ellerimi fark etmeden birbirine kenetledim.

Alparslan bunu fark etmiş olacak ki bana doğru bir adım attı.

— Ahsen, iyi misin?

Başımı ona çevirdim.

Yüzündeki endişeyi görünce birkaç saniye cevap veremedim.

— İyiyim.

Söylediğim yalan ağzımdan çıkar çıkmaz içime oturdu.

İyi değildim.

Karan'ın bana bakışında tanımlayamadığım bir şey vardı.

Sanki beni ilk kez görmüyordu.

Sanki hakkımda benden daha fazla şey biliyordu.

Gözlerimi ondan kaçırıp tekrar Zarek'e baktım.

— Bana bir şey söyleyecektin.

Zarek'in bakışları kısa bir anlığına Karan'a kaydı.

— Evet.

— O zaman söyle.

Karan sessizce bizi izliyordu.

Zarek derin bir nefes aldı.

— Ahsen, senin hakkında bilmen gereken bazı şeyler var.

Kalbim hızlandı.

— Ne gibi?

Zarek cevap vermek üzereyken Karan araya girdi.

— Bence bunu burada konuşmamalısınız.

Ona döndüm.

— Neden?

Karan'ın gözleri gözlerime kilitlendi.

— Çünkü bazı gerçekler, yanlış insanların önünde söylendiğinde geri alınamaz.

İçimde bir şey koptu.

Artık sabrım kalmamıştı.

— Benim hakkımda konuşuyorsunuz ve hâlâ bana hiçbir şey söylemiyorsunuz.

Sesim beklediğimden daha sert çıkmıştı.

Alparslan hemen yanıma geçti.

— Ahsen haklı.

Karan'ın bakışları bu kez Alparslan'a döndü.

— Sen hâlâ onun yanında duruyorsun.

Alparslan'ın kaşları çatıldı.

— Her zaman.

Bu iki kelimeyi duyduğumda içimde garip bir sıcaklık yayıldı.

Alparslan'ın yanımda olduğunu bilmek, bütün bu karmaşanın içinde tutunduğum tek şeydi.

Fakat Karan'ın yüzündeki ifade değişmişti.

Sanki Alparslan'ın cevabı beklemediği bir şey söylemişti.

Birkaç saniye boyunca kimse konuşmadı.

Sonra Karan arkasını dönüp ejderhasına doğru ilerledi.

— Daha sonra görüşeceğiz, Ahsen.

Olduğum yerde kaldım.

Ben ona adımı bile söylememiştim.

Ama o...

Adımı biliyordu.