4.BÖLÜM

KARŞILAŞMA
Ayak sesleri giderek yaklaşıyordu.
Fakat beklediğimiz kişi kapıdan girmedi.
Gökyüzünü yırtan güçlü bir kükreme bahçede yankılandı.
Başımı hızla gökyüzüne kaldırdım.
Devasa siyah bir ejderha, kalenin kulelerinin üzerinden ağır ağır süzülüyordu.
Kanatlarının tek bir çırpınışı bile bahçedeki kiraz çiçeklerini savurmaya yetmişti.
Rüzgâr öyle sert esiyordu ki nefes almakta zorlandım.
— Bu... mümkün değil...
Ejderha bahçenin tam ortasına indi.
Taş zemin sarsıldı.
Zambak yaprakları havaya yükselirken ejderha başını yavaşça kaldırdı.
Morumsu altın gözleri bahçeyi taradı.
Sırtındaki siyah pelerinli adam ağır hareketlerle ayağa kalktı.
Tek bir hareketle yere atladı.
Uzun pelerini rüzgârda savrulurken bize doğru yürümeye başladı.
Alparslan'ın bakışları sertleşti.
— Zarek...
Adam durdu.
Dudaklarının kenarında hafif bir tebessüm belirdi.
— Uzun zaman oldu, Alparslan.
Zarek'in sözleri kulaklarımda yankılanırken gözlerini üzerimden ayırmıyordu.

Nefes alışım hızlanmıştı.

Daha önce onu hiç görmemiştim.

Ama bana bakışı...

Sanki beni yıllardır tanıyormuş gibiydi.

Alparslan bir adım daha öne çıktı.

— Söyleyeceğini söyledin.

— Şimdi neden burada olduğunu açıkla.

Zarek kısa bir süre sessiz kaldı.

Ardından bakışlarını gökyüzüne çevirdi.

— Çünkü...

Cümlesinin devamını getiremedi.

Ejderha aniden başını kaldırarak gökyüzünü titreten bir kükreme saldı.

Şiddetli bir rüzgâr bahçeyi sardı.

Kiraz çiçekleri etrafımızda savrulurken istemsizce gözlerimi kıstım.

Rüzgâr diner dinmez başımı yeniden kaldırdım.

Zarek'in yüzündeki sakin ifade ilk kez değişmişti.

Kaşlarını hafifçe çatmıştı.

Bakışları bahçenin girişine çevrilmişti.

Alparslan'ın eli yavaşça kılıcının kabzasına gitti.

Ben de onların baktığı yöne döndüm.

Bahçenin girişinde uzun boylu bir siluet duruyordu.

Yüzünü seçemiyordum.

Ama üzerimize çöken o ağır his...

Gelen kişinin sıradan biri olmadığını anlamama yetmişti.