5.BÖLÜM

BEKLENMEYEN MİSAFİR
Bahçenin girişindeki siluete bakarken içimde tuhaf bir huzursuzluk oluştu.

Adam birkaç adım daha attı.

Yüzü hâlâ karanlığın içinde kalıyordu.

Zarek'in bakışları bir anda değişti.

— Sen...

Alparslan da onu dikkatle süzdü.

— Karan?

Adam başını hafifçe kaldırdı.

Artık yüzünü seçebiliyordum.

Gözleri önce Alparslan'a, sonra Zarek'e çevrildi.

Fakat Zarek tek kelime bile etmiyordu.

Sanki karşısında gördüğü kişi, gelmesini en son isteyeceği kişiydi.

Ben ise ikisinin arasındaki bu garip sessizliği anlamaya çalışıyordum.

— Siz birbirinizi tanıyor musunuz?

Karan'ın bakışları bana döndü.

Birkaç saniye boyunca hiçbir şey söylemedi.

Sonra gözlerini Zarek'e çevirdi.

— Görüyorum ki benden önce davranmışsın.
Karan'ın sözleriyle birlikte bahçedeki sessizlik daha da ağırlaşmıştı.

Zarek ona birkaç saniye boyunca cevap vermeden baktı.

— Burada ne işin var?

Karan'ın dudaklarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.

— Aynı soruyu sana da sorabilirim.

Alparslan bir adım öne çıktı.

— Birbirinizi tanıyorsunuz.

Zarek bakışlarını Karan'dan ayırmadan cevap verdi.

— Tanımak biraz fazla iddialı olur.

Karan'ın yüzündeki ifade bir anda değişti.

— Hâlâ aynı.

Ne demek istediğini anlamamıştım.

İkisine bakarken içimdeki merak giderek büyüyordu. Sanki ikisinin arasında benim bilmediğim eski bir hikâye vardı.

Tam konuşacakken gökyüzünden güçlü bir kanat sesi duyuldu.

Hepimiz aynı anda başımızı kaldırdık.

Zarek'in ejderhası değildi.

Uzakta, ay ışığının altında başka bir ejderha süzülüyordu.

Karan elini hafifçe kaldırdı.

Ejderha yavaşça alçalarak bahçenin diğer tarafına indi.

Gözlerimi ondan ayıramıyordum.

Demek onun da bir ejderhası vardı.

Aslında şaşırmamam gerekiyordu.

Bu dünyada herkesin bir ejderhası vardı.

Ama Karan'ın ejderhası diğerlerinden farklı bir his bırakıyordu.

Soğuk ve sessizdi.

Tıpkı sahibi gibi.

Karan tekrar bana baktı.

— Sanırım artık tanışmamızın zamanı geldi.

Kaşlarımı çattım.

— Sen benim kim olduğumu biliyor musun?

Karan cevap vermeden önce Zarek'e baktı.

Zarek'in yüzü bir anda ciddileşti.

— Karan, sakın...

Karan sözünü kesti.

— Merak etme. Henüz hiçbir şey söylemeyeceğim.

İçimdeki huzursuzluk daha da arttı.

Ne saklıyorlardı?

Ve neden ikisi de bana bakarken sanki benim bilmediğim bir şeyi biliyorlardı?