Kıyametin Eşiğinde

Tam o anda yaratıklar geri savrulmuştu karşımda Dimdik ayakta duran Hanaya bakıyordum
Nur: Ha..hana sen ayaktamısın?
Bu nasıl olabilir hana geçerken yürüyordu
Hana yaratıklara doğru bir kaç adım attı
"Gözümün önünde bir daha insanların ölümüne şahit olmiyacağım "
john ve Jay Helikoptere doğru koştular ama John kardeşi onları geri fırlatı ve diğer çocuklar yere savruldu helikopterin etrafında bir enerji onları geri püşkürtü ve helikopterle uzaklaştılar kendimize gelmeye çalışırken hana dengesini kaybetti ve yere düştü yavaşça ayağı kalktım sadece Hanaya baka kalldım. Tam önündeydi ama anlıyamıya cağım kadar uzaktaydısanki .O zamanda ivanın babasını koşarak geliyirdu onu kontrol ediyordu Jay John diyerleriyle ilgilenirdu Jay hana'nın yanına geldi onunla konuşmaya çalıştı hana çok gergindi başka bir yönden bir adam girdi. Giyiminden üst düzey bir adam olduğu anlaşılıyordu
"-Gercekten Jay hata yapmanı bekliyordum ama bu kadar küçük bir çocuğu bile kontrol edemiyor musun ? "
Jay:" Hatamı gerçekten kullanabileceğiniz tek şey bumu hadi ama güldürme beni o adamların bile neyin peşinde olduğunu benim kadar iyi biliyorsun."
Adam gerildi
"Sahi denmi ,nesin sen askermi ?bu çocuklar bile senden cesur işin suçlamaksa sizden baslıyalım nedersin ?"
Ivan babası "Jay tartışıcak vakit değil burası "
Ivan:" Gerçekten burası değilmi ne demek...ne olduğunu bilmemiz hakımız onların neden size sardığdıgı . Hana'nın neden yürüdüğünü konuşmakla çözülmez"
Komutan: "Yada sadece sahtekar bir kızdır ha"
John adamı yakasından yakalar ve yumruk atmaya hazırlanır
Maria koşarak içeri girdi John seslendi "Yapma istedikleri bu hata yapmanı istiyorlar onlara istediklerini verme"
"Evet John yoksa kardeşini nasıl görürsün"
John dahada öfkelenir Jay seslendi
"Yeter John "sakinleşmiştu Ivan babası
"İçeriye geçelim sizlere herşeyi anlatıcaz "
Hanaya kalkmasında yardımcı oldular
Ai yanına gelip bana seslendi "İyi misin?"
"B..en bilmiyorum" Tam o anda, kavgayı bile susturan korkunç bir gürültüyle yer ayaklarımızın altından kaydı. Öyle şiddetli bir deprem başladı ki yer sağa sola beşik gibi sallanıyor, hepimiz acımasızca sağa sola savruluyorduk.
Az önce diklenen o sert mizaçlı komutan bile dengesini kaybedip acizce yere kapaklandı. Yavaş yavaş deprem yavaşlamıştı.İşte tam o ölümcül sessizliğin ortasında, Ivan’ın babası ayağı kalktı. Üstündeki tozu silkeledi, bir kaç adım atarak bizlere yakınlaştı eliyle oğlunun omzunu tutu ."Ben Ivan'ın babası Anton diyebilirsiniz. Evet, şu an dışarıda ne olduğunu anlamadığınız, mantığınıza sığdıramadığınız bir kıyamet kopuyor, olabilir. Ama şu anda yapmamız gereken tek bir şey var: Sakince konuşmak ve birbirimize güvenmek. Yaşınız kaç olursa olsun, buraya nasıl gelmiş olursanız olun... Şunu bilmenizi istiyorum; ne olursa olsun, hayatım pahasına sizi koruyacağım. Yalnız değilsiniz."Ses tonu, az önceki felakete inat o kadar yumuşak ve güven vericiydi ki, odadaki herkesin kalbini anında yatıştırdı Eliyle içeriyi işaret etti birbirimize baktık bir araya geldik
Noah:" Dikkat edin burda yardım edicek artık kimse yok John ve Hana' ya güvenmeyiz"
Ai"Ciddi misin kız Nur'u korumak için yaratıkların önüne geçti"
Aditi:"Ama ya John gerçekten o kişi kardeşimi?"
Andri:"Başka bir sorun var kardeşi olsada olmasada o bizi korudu mantıklı bir açıklaması olmalı zamanı geldiğinde... hazır oldukların da anlarıcaktır ama Hana için bilemiyorum " Andri haklıydı ama bende Hana hakkında hiçbir şey bilmiyordum artık
NUR:" Ben sadece ..." Nefes alıp sakinlestim. "Koşarken o nun kahkahasını...
Duydum o ses mutluluktan fazlasıydı ben ona inanıyorum o bizi korudu bizde onu korumalıyız"
Martin: "Evet ruh kahraman takımı iş basında"
-"Cidimisiniz" herkes kısık sesle konuştu
Lada:"Bu çocuk ya bizden cesur yada deli"
Ivan:"Yada biz çok korkuyoruz"
Ivan yaklaştı" Hana ,Jay,joohn,gil içeriye geçti bizde gidelim hadi"
Lada:"O gülüyor muydu az önce "
Gabriel:"Baban diplomat olunca insan fazla özgüvenli oluyor sanırım"
Martin:" Sanırım mı?... Hayatınızda kaç diplomat ve Çocuğu gördünüz acaba ?"
Aditi:"İçeriye mi gitsek acaba burası çok soğuk"
Nur:"Bir dakika hana nerede ?"
Maria yanımıza yaklaştı"Hepinizin iyi olması güzel"
"Maria sen iyiymiş "
Evet iyiyim ama aşağıdaki adamlar benden kötü durumdalar sayıca .Üstün olmasalardı haklarından gelirdim"
Ivan:"Hana ,Jay ve John içeriye girdiklerini gördüm hadi gidip öğrenelim neler olduğunu "
Ivan ve babasını takip edip ilk girdiğimiz odaya gelmiştik
Jay :"Lütfen oturun" sandalyelere oturup konuşmalarını bekledik bizim haricimizde diğer adamlar bize bakıyorlardı fısıltılar odayı doldurmuştu
Jay: "Öncelikle sizlerin şu anda tehlikede olmadığınızı bilin"
Gabriel:"Kesin öyledir"
Anton:" Ne öğrenmek istiyorsunuz ?"
Gabriel sinirlenmişti burdakilerine güveni yoktu ayaktaydı hiç oturmamıştı masanın köşesinde duruyordu hâlâ "Öğrenmek mi?Ahaha.. bizden daha çok şey bildiğiniz açık öyle değil mi "
Andri:"Onların hedefindeki bizler değildik onlar başka bir şey için buradaydı haksız mıyız" Andri'nin söylediklerini düşündüm biz buraya girdikten sonra da saldırabilirlerdi .Ivan nın babasını mı hedef almışlardı ? Hayır bu çok mantıksızdı avantaj onlardaydı ve neden ayrıca bugün başka bir şeyimi hedefliyorladı.
Jay "Siz mi anlatırsınız yoksa ben mi ? "
Anton derin bir nefes aldı"Amaçları bir cihazı ele geçirmekti"
Ai "Cihazmı ? bu zamanda nasıl bir cihaza Göz koymuş olabilirlerdi ?
Anton gerilmişti "Ülkedeki... Daha doğrusu Dünya'nın birçok ülkesinde olan füzeleri cihazları kontrol edebilecek bir bilgisayar Aditi:"Ne..böyle bir şey kullanılırsa herşeyin sonu olur
Lada" Diyer ülkeler dediniz peki onlar kendi cihazlarını bir şekilde durduramaz mı ?"
John:"hiçbir ülke durdugamaz durdurmak isteseler bile hem iç sorun ,hende dış sorunlarla birbirlerini tüketirler" yavaş adımlarla merdivenlerden indi
"O bilgileri gizli yollarla elde ettiler diğer ülkeler bunu öğrenirlerse içteki sorunu bulmadan bir adım atmazlar... Birbirlerine savaş açmak için neden oluşur NOXARİS' iki türlüde istediğini elde etmiş oldu insanlar olarak, silahlar olarak da"
Lada"Söylemek isteseler... bile bu tüm dünyaya mal olucak "
"Ama hala bir çıkış yolu var"yukarıda gördüğünüz komutan konuşmaya başladı
"Strazburg şehrin de cihazı çalıştırabilecek bir kişi bulunuyor kullanabilecek açabilecek tek kişi o eğer onun güvenliğini sağlarsak kullanmalarına engel oluyorsunuz "
Aditi:"Ssıt rızburg... orası neresi "
Gabriel:"Strazburg Fransa benim ülkem"
"Nerede yaşadıklarını biliyorlar ama şöyle ki kim olduğunu bildiklerinden Emin değiliz daha doğrusu cihazı Kendi başlarına açmaya çalışabilirler ama o sırada cihaz kendini imha edicek. Tek bir ihtimal kalıyor .O nun peşindeler"
Onun sanki eşyadan bahsediyor du
"Bu görev sizindir Jay"
John "yani bizleri ölüme gönderiyor sun Stanislav...."
"Kimseyi göndermiyorum aksine sizden başka güvenebileceğim kimse yok sizce sadece bu cihaz bizde mi var sanıyorsun diğer ülkelerde buna sahip olanlar vardır bu olayı başkasına görev olarak verirsem sadece kendi ülkemi değil insanlığıda kurban etmiş olurum dünyada artık kimseye günemeyiz". Bize döndü "Son karar sizlerin.Bu insanlığa bir şans daha... Bir şans gibi... Bahşedermisiniz" Bir şans insanlık var olucaksa tüm şans bizlerin olsun ...yeterki olsun Birbirimize baktık.Jay bir tebessüm eti "Ozaman Fransaya gidiyoruz"

YKS BİTTİ...:)