Karanlık ortaya çıktı

“Hayır…” diye mırıldandı.John

Tam o sırada uçaktan bir kapı sesi geldi.

Hepimiz irkildik,John ve Maria silahlarını çıkardılar

Maria: "Arkamıza geçin hadi !"
Kapıdan uzaklastıkki

Bir adam sendeleyerek içeri girdi.

Nefes nefeseydi. Montunun üstü karla kaplanmıştı.

“Durun—” dedi zor nefes alarak. “İçeri girmeyin…”

John :"Diego iyi. Misin ?''

Adam duvara yaslandı. Bacağından vurulmuştu. Yutkundu.
“İçeride silahlı adamlar var.”
John Maria ya baktı "Düşündüğümüz kişilermi Diego"
Diego:" Büyük olasılıkla onlar" Maria Diego yu yere oturdurdu
“Toplantıyı bastılar… insanları topluyorlar…”

Ivan bir adım öne çıktı.

“Babam?”

Adam gözlerini kaçırdı.

“Diplomatları ayırdılar…”

Ivan’ın yüzü anında değişti.

John silahını kontrol etti.

“İçeri giriyorum.”

Maria hemen önüne geçti.

“Hayır.”

John sertçe:
“Çekil.”

“Tek başına gidemezsin.”

“Jay içeride.”

Maria’nın sesi yükseldi:

“Ve sana Bir şey olursa ona yardım edemezsin!”

İkisi birbirine bakıyordu.

Gerginlik o kadar yoğundu ki konuşmaya korkuyorduk

Ivan araya girdi.

“Ruhlar yardım edebilir.”

Hepimiz ona döndük.

“Bunun için buradayız, değil mi?”

Gabriel "sesiz ol o burda " gözleriyle Diego yu gösterdi
"Merak etmeyin ben sizlerden haber darım içiniz rahat olsun "
Ivan:"Anlaşıldı bizler dışımızda herkes işin içinde"

HANA:“Belki de… burada kalmalıyız.”

Maria ona baktı.

Gabriel omuzlarını gerdi.

“Biz sizi yavaşlatırız.”

Bakışları Hana’ya kaydı.

Hana tekerlekli sandalyesinde sessizdi.

Ai ise duvara yaslanmıştı.
Ai:"Ben burda kalıyorum "
Gabriel:"Gerçekten buradan damı kaçıyor Sun ?"
Ai:"Ne kadar fazla o kaydar iyi"
Martin:"Hey! O benim repliğimdi'"
John:"Şaka yapabiliyorsan sende bizimlesin"
Maria derin bir nefes aldı.

Sonra bize baktı.

“…Tamam,” dedi.
“Çocuklar benimle kalıyor.”
Aditi:"Gerçekten silahlı adamların olduğu yeremi ğiriceğiz ?"
IVAN :"Korkuyorsanız gelmek zorunda değilsiniz"

LADA:"Gerçekten kaçınız şilahlı çatışmaya girdi"

IVAN:"Konumuz gerçekten bunu şimdi... Orada insanlar tehlikede "

Noah:"İçeride yardımcı olabilecek bir John ve Jay var ki onun nasıl bir durumda olduğunu bilmiyorum bizim neyle karşı karşıya olduğumuzu'da bilmiyoruz"

Ne yapmalıyız ruhlar gerçekten yardımcı olabilecek mi bizlere kendimizi tehlike bulsak yardım edebilirmiyizki hangimiz
Hayatı boyunca böyle bir seçim yapmak zorunda kaldı

"Korkuyorsun"... Bu ses o nun
sesiydi

"Boz kurt " Bir an ortam değişti başka bir yerdeydim bu his özgürlük hisi
"Korkuyorsun O zaman hazırsın "

"Nasıl yani ? korkuyorum evet
ama korkmamam lazım nasıl hazır olabilirimki böyle ?"

" Evet Kork o zaman hazırsın. İnsansın ki korkuyorsun küçük insan ruhu. Korkmayan ya delidir ya ölü. Bir kurdu doğada en tehlikeli kılan şey, sevdiklerini korumak için o mukaddes korkuyla yüzleştiği andır. O korku, şefkatini vahşi bir güce dönüştürür. Sevdiklerini kaybetme korkusu sana güç verir onlar için Savaş " gözlerimi açtım

"Bende geliyorum "

Lada:"Gerçekten mi ?"

Noah:"Başka seçenek yok ozaman"

Nur:"Ruhlar bizimle "

Lada:"İyi tamam hadi yapalım şu işi"
Martin"İlk görevimiz evet !"
John:"Dünden razıymış birileri"
Dışarı çıktık
John hiçbir şey demeden kapıya yürüdü.
Kapıyı zorladı ama Açılmadı.
Bir daha denedi. Sonra—
ÇAT!

Elektrik sesiyle geri savruldu.

“John!”

Koşup yanına gittik.

Kolunu tuttu.

“İyiyim…” dedi dişlerini sıkarak.
Kapıya baktı.

“Alcak herifler..ah.”

Ivan yumruklarını sıktı.

Noah:“Başka yol bulmalıyız.”

Binanın etrafından dolaşmaya başladık.

Kar dizlerimize kadar çıkıyordu.

Hiçbir giriş yoktu.

Tam umut kesilmeye başlamıştı ki

Garip bir ses duyuldu.

Kanguru ruhu ortaya çıktı.

Toprak gibi renkleriyle ışığıyla bizlere bakıyor du

Bir süre bize baktı.
Martin:"Merhaba ruh acaba bize yardıma mı geldin"

"Evet "

Ivan:"Ne yani duvardanmı atlamamızamı yardım edicek ?"
"Evet "
Toprağın kızıl esmer rengi sanki ışık olmuştu etrafımızı sardı
"Benim ruhum, sizlere ilerlemenizi sağlıyacak unutmayın bizler sizlerleyiz"
Sonra zıplayarak duvarın arkasına geçti.

Ivan şaşkın:
“Bizi mi çağırıyor?”

John kısa cevap verdi:

“Takip edelim " John zıplamıştı "Hadi gelin ben sizi tutarım"

Martin:"Önden hanımlar"

Lada:"Hahaha çok komik senin ruhun değil mi o önce sen"

Martin gerginlikle.etrafa baktı"En kötü ne olabilirki....aaaaa"

Ivan "Cidden o az önce zıpladımı" Martin duvarın üzerinden seslendi

"Hadi gelin harika bir şey bu" Ivan, Gabriel Noah zıpladılar Kızlarla birlikte birbirimize baktık aditi ,Lada gergindi onlara döndüm
"Birlikte yapalım mı?"ikisi de aynı anda "olur"

LADA:"şimdi birden ileriye üçe kadar sayınca ve zıplıyoruz"
Aditi:"Dur üç dedikten sonramı üç diyince cemi ?"
Lada: "Üç dediğim anda" ellerimizi tutuk 1...2...3 ve zıpladı ki "Evet başardık" duvarın üstündeydik aşağı inmek en kolayı olmuştu zaten aşağıda ruhu takip etik

Ruh bizi eski bir duvarın yanına götürdü. Sonra kayboldu

Karların altında metal bir kapak vardı.

John kapağı kaldırdı.

Aşağı inen karanlık bir tünel görünüyordu.

Noah:“Harika. Kesin hiç kötü bir şey olmayacak.”

Tünele girdik.

Dar ve karanlıktı

Sadece el fenerleri yolu aydınlatıyordu.

Tam ilerlerken-Çat
Gabriel:"Gerçekten nasıl yürüye biliyorsunuz bu karanlıkta"
"Nur":Aslında o kadar karanlık değil"
Gabriel:"Gerçekten mi" alay ediyor du su sanki

Ayak sesleri.

Üç adam köşeden çıktı.

Silahlarını bize doğrulttular.

korkuyla geri çekildik

Ben donup kaldım.

John hemen ellerini kaldırdı.

“Durun! Ateş etmeyin!”

Adamlar yaklaşınca John ateş etti

Bir anda üçü de yere düştü.

Gabriel şaşkın:
“Onları… öldürdün mü?”

John başını salladı.

“Hayır. Bu kurşun değil.”

Adamların vücutlarındaki küçük aparatı gösterdi.

“Uyuşturucu bir silah.”

Çantasından küçük bir şişe çıkardı.

“Panzehir verirsek uyanırlar.”

John adamlardan birinin silahını aldı.

Sonra bize baktı.

“…Sanırım eğitim zamanı.”

Ivan silaha bakıyordu.

“Biz gerçekten adam mı vuracağız?”

John kısa cevap verdi:

“Umarım gerekmez.”

“Buradan çıkarsak size atış eğitimi vermeliyim.”

Noah:“Buradan çıkarsak mı?” dedi

John hafifçe gülümsedi.

“Şüphen mi var?”

Bir kapı vardı John kapıyı yavaşça açtı Sonunda büyük bir odaya ulaştık.

İçerisi… meclis salonuna benziyordu.

İnsanlar yere oturtulmuştu.

Ellerinde, ağızlarında bant vardı.

Ivan bir anda öne çıktı.

“Hala!”

Kadın gözyaşlarıyla ona baktı.

John hemen bantları çözdü.

Kadın nefes nefese:

"Ivan babanı götürdüler"

Ivan’ın yüzü bembeyaz oldu.

Tam o anda

Ayak sesleri geliyordu "John hepiniz saklanın" kızlarka ben sandalyeleri itip masaların altına girdik

Hepimiz saklandık.

Bir adam içeri girdi.Silahlıydı.

Kadın korkudan ses çıkardı."Senin ağzını kim açtı"

Adam hemen onu yakaladı.

“Yerinizden çıkmayın!”

Silahını kadının başına dayadı.

Kalbim deli gibi atıyordu.

John yavaşça doğruldu."Yaklaşmayın sakıp kadın ölür"

Tam ateş edecekti ki-öylece kala kaldım

Yanımda bir şişe gördüm.

Ne yaptığımı düşünmedim bile.Arkada bir kaç adım atım merdivenlerden

şişeyi adamın kafasına indirdim.

ÇAT!

Herkes dondu.

Adam sendeledi.

“…Ben ....?”

Adam hâlâ ayaktaydı.

“Cidden mi?! "dedim istemsizce basamaklardan yere kaydım

John ateş etti.

Adam yere düştü.

bana bakıyordular

John bile birkaç saniye sustu.

Sonra bana baktı.

“…İyi hamleydi.”

Ben hâlâ şoktaydım.

“Panik oldum...O ölmedi demi ?"
"Hayır için rahat olsun sadece sıyırmış"
Ivan ipleri açmaya çalısıyordu "Bunlar çok sıkı" Maria' dan aldığım aletleri hatırladım küçük çakıyı ona verdim "Al" ellerim durduramıyordum Martin yanıma geldi
"Sakinleş geçti " güçlü ol nur hadi kendine gel John diyer insanları kurtarıp çıkmalarını sağladı geldiğimiz yerden

Koridorlarda ilerlemeye devam ettik.
Ve sonunda Jay’i bulduk.

Duvara yaslanmıştı.

Bizi görünce yüzü değişti.

“Burada ne yapıyorsunuz siz?!”

John hemen"Geldik.”

Jay sinirliydi.

“Bu oyun değil!”

John bana işaret etti.

“Şu kız az önce bir adamın kafasında şişe kırdı.”

Jay bana baktı.

Ben gözlerimi kaçırdım,sustum sadece elerimi tutuyordum

Jay derin nefes aldı.

Sonra elini kaldırdı.Arkasında kartal ruhu belirdi.Parlayan tüyler etrafa yayıldı.

“kartal'ıngücü sizi koruyacak.” Kartal tüyleri oluştu elinde bileklerimize koydu "İstediğiniz gibi çıkarıp başkasına yerleştire bilirsiniz hata çok uzaklara fırlatıp başkasının almasını sağlar"

Işık etrafımızda kalkan oluşturdu.

Tam o anda

Silahlı adamlar koridoru sardı.

Ve başka sesler geldi.

Andrei ve Ai.

Andrei’nin arkasında komodo ejderi ruhu yükseldi.

Bir anda adamların arasında koyu yeşil bir renk yayıldı

Hepsi yere yığıldı.
Jay:"Burda ne işiniz var"

Ai:"Ejderha ruhu yardımcı olmamızı istedi"
Helikopter sesi duyuldu.
John yukarıya çabuk kaçıyorlar" hepimiz koşmaya basladık bir çatıya çıktık
Ivan :"Baba !"
"Jay onların burda ne işi var" bir kaç adam onun etrafında silahlıydı bir kaç kişi daha evleri baglıydı John ve Jay tam saldıracaken

Ama sonra…

Karanlık dumanlar adamların bedenlerinden yükselmeye başladı.

Yaratıklar gibi hareket ediyorlardı.

Kalkanın dışına saldırıyorlardı.

Ve o sırada—

Dumanın içinden bir kadın çıktı.

John dondu."Sen.."

Kadın gülümsedi.

“Merhaba abi.”

John’un yüzü bembeyaz oldu.

“…Ne?” ne oluyordu

Kadın yavaşça yaklaştı.

“Ah abicim…” dedi.
“Beni özlemedin mi?”

John geri çekildi.

“Sen benim kardeşim değilsin.”

Kadının elinde yılan gibi karanlık bir ruh oluştu.

Bir anda Jay’a saldırdı.

Jay yere düştü. "Jay!"

“HAYIR!”

Kalkan parladı. Jayın etrafındakı karanlık ruh dağıldı

Ruhlar bize yaklaştığında ışık onu geri itti.

Kadın sinirle bize baktı.
Jay "çoçuklar diyer insanları yanına koşun bu kadını biz haledicez" yanlarına koştuk kalkandan gecemiyordukar. Jay bağırdı "Uzaklasın hadi"
"Ah Jay başkalarını nasıl da korkuyorsun ama dısardaki küçük arkadaşlarınızı kim koruyacak "
Eliyle dışarıyı gösterdi Hana Maria yanlarında silahlı adamlar vardı

“John! Uzak dur onlardan !”

Kadın gülümsedi.

“Ruh koruyucularınıza veda edin.”

Ve üzerimize saldırdı. Hayır şahin tüyüne baktım Jayın söyledikleri aklıma geldi ölü kolumdan çıkarıp fırlatım Hana ya ulaşmıştı onlara yaklaşan yaratıklar onlara yaklasamadı o anda o yaratık önümde belirdi Yaratık keskin pençeleriyle vücut buldu üzerime indirmek için havaya kaldırdı, gözlerindeki karanlıkla bana doğru atıldı ve—"Hayır"