İlk yakınlık

Karandan
Gece gittikten sonra eve dönmek istemedim.Bir süre sokaklarda yürüdüm.Aklımda yine o vardı.
“Yarın da gelecek misin?”
Aslında cevabı belliydi.Ama bunu ondan duymak hoşuma gitmişti.Telefonumu çıkarıp saate baktım.Akşam olmuştu.Tam telefonu cebime koyacakken bir mesaj geldi.
Gece.
“Eve vardın mı?”
Kısa bir süre ekrana baktım.
“Daha yeni geldim.”
Cevabı hemen geldi.
“Ben de yeni girdim.”
“İyi.”
Bir süre yazışmadık.
Sonra:“Bugün neden bana öyle baktın?”Kaşlarımı çattım.Ne yazacağımı bilemedim
“Nasıl baktım?”“Bilmiyorum. Farklı.”Telefonu elimde çevirip durdum.Sonunda yazdım.“Belki seni tanımaya çalışıyorumdur.”Cevap birkaç saniye sonra geldi.“Ben de seni.”O mesajı okuduğumda istemsizce gülümsedim.
Telefonu kapattım.
Ama yüzümdeki gülümseme gitmedi.

Ertesi gün salona girdiğimde ilk fark ettiğim şey Gece’nin orada olduğuydu.Babasıyla konuşuyordu.
Beni görünce sustu.
“Günaydın.”
“Günaydın.”
Yanına gittim.
“Bugün nasılsın?”
“İyiyim.”
“Emin misin?”
“Evet. Sen?”
“Ben de.”
Babası yanımıza geldi.
“Karan, bugün maç için son hazırlıkları yapıyoruz.”
Başımı salladım.
“Maç ne zaman?”
Babası kısa bir süre sustu.
“Yarın.”
Gece’nin yüzündeki ifade değişti.Bana döndü.
“Yarın mı?”
“Evet.”
“Bunu bana neden söylemedin?”
“Daha söyleyecektim.”
“Ne zaman?”
“Bilmiyorum.”Kaşlarını çattı.
“Sen gerçekten çok garipsin.”Gülümsedim.
“Biliyorum.”
Babası antrenmana başlamamızı istedi.Ringdeyken Gece’nin beni izlediğini hissediyordum.
Normalde bir maç öncesinde sadece antrenmana odaklanırdım.Ama bu kez gözüm arada bir ona kayıyordu.Nedenini bilmiyordum.Belki de ringin kenarında onu görmek bana güç veriyordu.
Antrenmanın sonunda babam yanıma geldi.“Bugün iyiydin.”
“Sağ ol hocam.”Sonra Gece’ye baktı.
“Sen de Karan’ın yanında olacaksın.”
Gece şaşırdı.“Ben mi?”
“Evet. Yarın maç var. Karan’ın yanında durman ona iyi gelir.”
Gece bana baktı.
“Yani yarın da görüşeceğiz.”
“Öyle görünüyor.”
Gülümsedi.“Güzel.”O tek kelime bile içimde garip bir sıcaklık bıraktı.Akşamüstü salondan çıkarken Gece yanıma geldi.
“Karan.”
“Efendim?”
“Maçtan korkuyor musun?”
Bir an düşündüm.
“Eskiden korkardım.”
“Şimdi?”
“Şimdi değil.”
“Emin misin?”
“Evet.”Bir süre sessiz kaldı.
Sonra:“Ben korkuyorum.”Ona döndüm.
“Neden?”
“Senin için.”
Bu kez ben sustum.Gece söylediklerinin farkına varmış gibi gözlerini kaçırdı.
“Yani… maçta bir şey olur diye.”
Başımı salladım.
“Bir şey olmayacak.”
“Nasıl bu kadar eminsin?”
“Çünkü sen orada olacaksın.”Bana baktı.“Benim orada olmam neyi değiştirecek?”
“Çok şeyi.”İkimiz de sustuk.Sonra yürümeye devam ettik.Sokağın köşesine geldiğimizde Gece durdu.
“Yarın gerçekten dövüşeceksin.”
“Evet.”
“Ya kaybedersen?”
“Kaybetmeyeceğim.”
“Bunu nereden biliyorsun?”Ona bir adım yaklaştım.
“Çünkü yarın seni görmek istiyorum.”Gece’nin bakışları yumuşadı.
“Beni görmek kazanman için yeterli mi?”
“Bazen fazlasıyla yeterli.”
Aramızdaki mesafe gittikçe azaldı.Gece gözlerini benden kaçırmadı.
“Bana böyle bakma,” diye fısıldadı.“Nasıl bakıyorum?”
“Bilmiyorsun.”
“Biliyorum.”Bir an ikimiz de sustuk.Sonra Gece elimi tuttu.Parmakları parmaklarımın arasına geçtiğinde kalbim hızlandı.“Yarın ne olursa olsun,” dedi,
“yanında olacağım.”
“Biliyorum.”
“Gerçekten mi?”
“Evet.”Elini biraz daha sıktım.“Çünkü sen söz verdiğinde tutarsın.”Gece gülümsedi.Aramızdaki son mesafeyi de o kapattı.
Dudakları dudaklarıma hafifçe değdi.İlk anda ikimiz de kıpırdamadık.Sonra ben gözlerimi kapattım ve onu kendime biraz daha yaklaştırdım.
Öpüşümüz kısa ama içimde uzun süre kalacak kadar gerçekti.Gece geri çekildiğinde yüzü kızarmıştı.
Ben de ne söyleyeceğimi bilemedim.
“Bu…” dedi.“Evet.”“Ne anlama geliyor?”Ona baktım.“Bilmiyorum.”Kaşlarını kaldırdı.“Ama öğrenmek istiyorum.”Bu kez gülümsedi.“Ben de.”Elini bırakmadım.
O gece ilk kez maçtan korkmadım.Çünkü yarın ringin kenarında Gece olacaktı.Ve artık kazanmam gereken sadece bir maç değildi.Gece’nin bana bakıp gurur duymasını istiyordum.

K&G

Ertesi sabah Karan normalden daha erken uyandı.
Maç günüydü.Aynı salonda yıllardır yaptığı gibi hazırlanmasına rağmen bugün her şey farklı hissettiriyordu.
Eldivenlerini çantasına koydu.Bileğindeki küçük bilekliğe baktı.
Gece’nin verdiği bileklik hâlâ oradaydı.Dün akşam yaşananları düşündü.Gece’nin yanında olması…Ona güvenmesi…
“Yarın ne olursa olsun yanında olacağım.”
Bu cümle zihninden çıkmıyordu.Karan derin bir nefes aldı.Sonra evden çıktı.Salon normalden daha kalabalıktı.Sporcular hazırlanıyor, babası son kontrolleri yapıyordu.
Karan ringin kenarında otururken kapı açıldı.Gece içeri girdi.Karan onu görür görmez ayağa kalktı.Gece yanına geldi.“Günaydın.”
“Günaydın.”Birbirlerine birkaç saniye baktılar.Dün akşamdan sonra ikisi de ne söyleyeceğini tam olarak bilmiyordu.Sonunda Gece gülümsedi.
“Hazır mısın?”Karan başını salladı.
“Hazırım.”Gece onun bileğine baktı.“Bileklik hâlâ duruyor.”
“Çıkarmadım.”
“Maçta çıkaracaksın.”
“Evet.”Gece başını salladı.
“Sonra geri tak.”Karan kısa bir gülümsemeyle cevap verdi.
“Takacağım.”Babası yanlarına geldi.
“Karan, beş dakika sonra hazırlanıyoruz.”
“Tamam.”
Gece biraz geriye çekildi.
“Ben burada olacağım.”Karan ona baktı.“Biliyorum.”Maç başlamadan birkaç dakika önce salonun sesi değişti.
Konuşmalar azaldı.Herkes ringe odaklandı.Karan eldivenlerini takarken gözleri bir an Gece’yi buldu.
Gece ringin kenarında babasının yanında duruyordu.Karan’ın bakışları onun üzerinde birkaç saniye kaldı.Sonra gözlerini kapattı.Babası omzuna dokundu.
“Hazır mısın?”Karan gözlerini açtı.
“Hazırım.”
Ringin ortasına çıktığında kalabalığın sesi yükseldi.Ama Karan yalnızca tek bir kişiyi görüyordu.
Gece.
Ve o an içindeki bütün korkuların yerini başka bir şey aldı.Kararlılık.
İlk raund başladı.
Karan kontrollü hareket etti.Rakibinin hamlelerini izledi, savunmasını korudu ve doğru anı bekledi.Gece ise ringin kenarından onu izliyordu.Her hareketinde biraz daha heyecanlanıyordu.Karan’ın aldığı her darbede yüzündeki endişe belli oluyordu.Ama Karan her başını kaldırdığında onun orada olduğunu görüyordu.Bu ona yetiyordu.İlk raund sona erdi.Karan köşesine geldi.Babası su uzattı.
“İyi gidiyorsun.”Karan başını salladı.Sonra gözleri yine Gece’ye kaydı.Gece ona küçük bir baş işareti yaptı.Karan da aynı şekilde karşılık verdi.
İkinci raund başladı.
Bu kez daha hızlıydı.Karan yorulmaya başlamıştı ama geri adım atmıyordu.Son saniyelerde rakibinin açık verdiğini gördü.Hamlesini yaptı.Hakemin sesi salonda yankılandı.Maç sona ermişti.Birkaç saniye kimse ne olduğunu anlamadı.Sonra hakemin kararı açıklandı.
Karan kazanmıştı.
Salon alkışlarla doldu.Ama Karan’ın baktığı tek yer ringin kenarıydı.Gece gülümsüyordu.Karan’ın yüzünde de uzun zamandır görülmeyen o rahat gülümseme belirdi.Babası ona sarılıp tebrik etti.Sonra Karan doğrudan Gece’nin yanına gitti.Gece’nin gözleri dolmuştu.
“Başardın.”
Karan başını salladı.
“Sen buradaydın.”Gece gülümsedi.
“Gitmem demiştim.”Karan bileğindeki bilekliği yeniden taktı.Gece bunu görünce gülümsedi.“Şimdi oldu.”Karan da ona baktı.“Evet.”Maç bitmişti.Ama ikisinin arasında başlayan şey daha yeni ilerliyordu.

Çok kısa oldu ama idare edinnnnn