İlk Görüş

Yazarın ağzından
Salonun içindeki tek ses, kum torbasına art arda inen yumruklardı.Karan Demirtaş yine herkesten önce gelmişti.
Ellerindeki bandajları sıkarken aynadaki yansımasına baktı. Yüzünde her zamanki ifadesi vardı: sakin, soğuk ve yaklaşılması zor. Salondaki kimse onun ne düşündüğünü kolay kolay anlayamazdı.
Tam o sırada kapı açıldı.” Baba?”Karan’ın bakışları istemsizce kapıya kaydı. İçeri uzun boylarda asaf abiye benzeyen bir kız girdi girdi. Üzerinde rahat kıyafetleri, yüzünde ise salondaki havaya hiç uymayan sıcak bir gülümseme vardı.
“Geç kaldım mı?” Asaf abi kızına dönüp gülümsedi.”Senin için daha erken bile”.
Gece babasına sarılırken Karan sessizce eldivenlerini taktı. Onunla göz göze geldiklerinde Gece kısa bir an durdu.”Merhaba.”Karan’ın cevabı kısa oldu.” Merhaba”.Gece kaşlarını hafifçe kaldırdı.”Çok konuşkanmışsın”.Karan cevap vermedi.
Gece ise gülümseyerek babasının yanına geçti.Karan tekrar kum torbasına döndü.
Ama bu kez yumruklarının ritmi eskisi kadar düzenli değildi.
Çünkü salona giren tek şey Gece değildi.
Bir şeylerin dengesi de onunla birlikte değişmişti.
Gece, babasının yanına geçip çantasını yere bıraktı.”Baba, bugün çok mu çalışacaksınız?”” Karan’ın maçı yaklaşıyor. Biraz daha fazla çalışacağız.”Gece başını salladı.
Sonra gözleri yeniden Karan’a kaydı.Karan hâlâ kum torbasının karşısındaydı.Yumruk.Bir tane daha.Bir tane daha.Gece, onu birkaç saniye sessizce izledi.”Hep böyle mi?”Babası gülümsedi kızının sorusuna .
“ Nasıl?””ruhsuz””Karan mı?”Evet.Babası kısa bir kahkaha attı.” Onu tanıdığımdan beri böyle “Gece dudaklarını büzdü.”Anladım.Tam arkasını dönecekken Karan’ın sesi duyuldu.”Çok konuşuyorsun”.Gece bir anda ona baktı.Karan hâlâ kum torbasına dönüktü.” Ben mi?””Evet”
Gece birkaç saniye sustu. Ardından yüzünde küçük bir gülümseme belirdi.” Daha yeni geldim ama “Karan bu kez ona döndü.Göz göze geldiler.Salonun gürültüsü bir anlığına Gece’ye uzaklaşmış gibi geldi.Karan’ın bakışları her zamanki gibi soğuktu.Ama Gece, o bakışların altında saklanan başka bir şey olduğunu hissetmişti.”Yine de fazla”dedi Karan.Gece kaşlarını kaldırdı.” Sen tabi hiç konuşmayınca sana gelir bence sende çok fazla soğuksun”.Karan’ın yüzünde belli belirsiz bir ifade oluştu.” Böyle iyiyim”.
Gece gülümsedi.”Ben de böyle iyiyim”.İkisi birkaç saniye birbirlerine baktılar.Sonra Karan bakışlarını kaçırıp eldivenlerini yeniden sıktı.Gece ise babasının yanına döndü.
Babası kızına bakıp hafifçe gülümsedi.”Ne oldu?” Hiçbir şey.””Emin misin?”Gece omuz silkti.” Evet.” Sadece biraz tuhaf.””Karan mı?”
Gece cevap vermeden önce kısa bir an Karan’a baktı.Karan yeniden kum torbasına dönmüş, antrenmanına devam ediyordu.”Çok soğuk biri,” dedi Gece.
Babası güldü.”Onu anlamak biraz zaman alır.””Anlamak mı? Daha iki cümle konuştu benimle.””İşte o bile ilerleme.”Gece şaşkınlıkla babasına baktı.”Ciddi misin?”” Fazlasıyla”.
Gece tekrar Karan’a baktı.Karan’ın yumrukları kum torbasına sertçe çarpıyordu. Her hareketi kontrollüydü. Sanki bütün öfkesini oraya bırakıyordu.
Gece merakla sordu:” Peki neden hiç gülmüyor?”Babası bir süre sustu.”Herkesin yanında gülmez” “Ben herkes değilim ama”Babası cevap vermek yerine gülümsedi.”Seni tanıdıkça ona göre herkes misin değil misin anlaşılır.Bunu zaman gösterecek”.Gece gözlerini devirdi.
“Baba, gizemli konuşmayı bırak.”O sırada Asaf yüksek sesle seslendi:”Karan! Beş dakika mola.”Karan eldivenlerini çıkardı ve ringden indi.Su şişesine uzanırken gözleri bir anlığına Gece’ye kaydı.Gece de ona bakıyordu.Bu kez bakışlarını ilk kaçıran Karan oldu.Gece bunu fark edince istemsizce gülümsedi.
Belki de babası haklıydı.Karan’ı anlamak gerçekten zaman alacaktı.
Karan, su şişesini kapattıktan sonra havlusunu omzuna attı.Gece hâlâ babasının yanında oturuyordu. Elindeki telefonla ilgileniyormuş gibi görünse de gözleri ara sıra Karan’a kayıyordu.Karan bunu fark etmişti.Ama belli etmiyordu.
Antrenörü yanına gelip omzuna dokundu.” Bugünlük yeter. Yarın daha erken gel”.Karan başını salladı.” Tamam”.Çantasını almak için kenara yöneldiğinde Gece ayağa kalktı.”Baba, ben eve geçeceğim.”” Ben biraz daha kalacağım. İstersen Karan’la git, o da çıkıyor zaten”.Gece’nin yüzündeki ifade bir anda değişti.”Ne?”Karan da aynı anda babasına baktı.”Ben yalnız giderim.” Asaf kaşlarını çattı.”İkiniz de aynı yöne gidiyorsunuz. Abartmayın”.
Gece çantasını omzuna taktı.”Benim için sorun yok”.Karan kısa bir süre sustu.Sonra çantasını aldı.” Benim içinde” Salondan birlikte çıktılar.Kapı kapandığında içerideki gürültü geride kaldı.
Bir süre ikisi de konuşmadı.Gece sessizliği bozdu.”Hep böyle sessiz misin?”Karan ona bakmadan cevap verdi.”Çoğunlukla.””İnsanlarla konuşmayı sevmiyor musun?” “Her insanla konuşmayı sevmiyorum.”Gece hafifçe gülümsedi.”Ben de her insanı sevmem”.Karan bu kez ona baktı.”Belli”. “Nereden belli?””Çok soru soruyorsun”.
Gece güldü.Karan’ın yüzünde yine o belli belirsiz ifade oluştu.Gece bunu yakalamıştı.”Az önce güldün”.Karan’ın yüzü hemen eski haline döndü.”Hayır.” “Gördüm.””Yanlış gördün.”Gece başını iki yana salladı.”Sen gerçekten çok soğuksun”.
Karan birkaç saniye sustu.Sonra ilk kez hafifçe gülümsedi.” Belki de sen fazla sıcaksın”.
Gece ne diyeceğini bilemedi.İlk kez Karan’ın soğukluğunun altında küçücük bir sıcaklık görmüştü.
Gece, Karan’ın söylediği son cümleden sonra birkaç saniye sessiz kaldı.’Belki de sen fazla sıcaksın’.Bu cümle, nedense aklında dönüp duruyordu.Sokağın sonuna geldiklerinde Gece durdu.
” Ben buradan gideceğim”.Karan başını salladı. “Tamam”.Gece birkaç adım attıktan sonra arkasına döndü.
”Karan?”Karan durdu. “Efendim?”Gece kısa bir an tereddüt etti.”Yarın antrenman var mı?”Karan kaşlarını hafifçe kaldırdı.”Var.””O zaman görüşürüz”.Karan sadece başını salladı. “Görüşürüz”.
Gece uzaklaşırken Karan olduğu yerde birkaç saniye kaldı.Normalde insanların arkasından bakmazdı.Ama bu kez baktı.Gece köşeyi dönüp gözden kaybolana kadar.
Sonra derin bir nefes alıp yoluna devam etti.Ne olduğunu kendisi de anlamıyordu.Gece’yle yalnızca birkaç dakika konuşmuştu. Buna rağmen aklı, onun söylediği cümlelere takılıp kalmıştı.’Sen gerçekten fazla soğuksun’
Karan istemsizce gülümsedi. “Saçmalıyorum”, diye mırıldandı kendi kendine.Eve vardığında çantasını odasına bıraktı. Üzerini değiştirdikten sonra telefonunu masanın üzerine koydu.Telefon ekranı aydınlandı.
Antrenörü mesaj atmıştı:
“Yarın sabah 8’de salonda ol.”
Karan kısa bir cevap yazdı.
“Tamam.”
Telefonu bırakacakken yeni bir bildirim geldi.Bu kez tanımadığı bir numaraydı.
“Karan, benim. Gece.”
Karan birkaç saniye ekrana baktı.Numarasını ne zaman almıştı?Mesajın devamı geldi.
“Babamdan aldım numaranı. Yarın antrenmana erken geleceğim. Sana bir şey getireceğim.”
Karan’ın kaşları hafifçe çatıldı.Cevap yazdı.
“Ne?”
Mesaj hemen geldi.
“Sürpriz.”
Karan telefonu masaya bıraktı.Ama birkaç saniye sonra tekrar eline aldı.Mesaja baktı.Sonra istemsizce gülümsedi.
“İyi geceler, Gece.”
Gönder tuşuna bastıktan sonra telefonunu kapattı.Karan Demirtaş’ın hayatında ilk kez, ertesi günün bir an önce gelmesini istediği bir şey vardı.

Öncelikle merhaba lütfen kalp atarsanız çok mutlu olurum🫶🤍🤍