Sarmalın Başlangıcı

Tarih: 16.09.1976
O dönem lise 2’ye giden Henna, en yakın arkadaşı Darla ile oturmuş yağmurlu bir perşembe gününde ders dinliyorlardı. Dersin hocası Bayan Alessi, tüm öğrencilerin sevdiği, örnek aldığı bir hocaydı. Kendilerine olan yaklaşımı, tutumu ve onların hayallerine olan düşkünlüğü öğrencilerini kendisine bağlıyordu. Gerçekten de öyleydi. Bayan Alessi çoğu öğrenci için ilham kaynağıydı.
Yağmurlu perşembeyi güzel kılan da onun dersiydi. Çoğu öğrenci okulu sevmese bile onun dersine heyecan ve keyifle geliyordu. Dersin ilerleyen dakikalarında, her zamanki gibi ilgi çekici bir soru attı ortaya:
“Gelecek sizin için nedir?”
Hoca, cevapları beklemek için kenara çekildi. Sınıfın içinde fısıltılar büyüdü, ancak Alessi sabırla bekledi.
İlk olarak sınıfın en uzun öğrencisi ayağa kalktı:
“Sevdiğim işi yapmak.”
Ardından saçları at kuyruğu yapılmış, diş telleri parlayan sarışın kız konuştu:
“Geleceği düşünmeden yaşamak hocam.”
Sınıf sakince dinliyordu. Sonra en kalın sesli çocuk ayağa kalktı:
“Her gün pizza yemek!”
Gülüşmeler olurken Alessi tebessüm etti.
Sonra Henna ayağa kalktı. Sınıf ve Alessi bakışlarını ona çevirdi.
“Evet canım, seni dinliyoruz.” dedi Alessi.
“Bence gelecek, oturup akşama kadar sorunları olan insanları dinlemek hocam.”
Sınıf sessizleşti. Şaşkın bakışların ardından Alessi konuşmayı açmasını istedi.
“Ben insanların dertlerini dinlemeyi seviyorum. Sabahtan akşama kadar bununla ilgili bir işim olsa sıkılmadan yaparım. Ayrıca güzel.”
Sınıftan biri araya girdi:
“Artan fiyatlar canımı sıkıyor Henna, ne yapabiliriz?”
Sınıf gülerken Alessi bakışlarıyla susturdu.
“Ne gibi sorunlar tatlım?”
“Sizin bir sorununuz var mı hocam?”
Alessi kısa bir düşüncenin ardından:
“Hayır, yok.” dedi.
Henna ise gülümseyerek:
“Herkesin derdi vardır hocam. Bir şeyleri saklamaya çalışmak ile yalan söylemek aynı şey değildir. O yüzden size yalan söylüyorsunuz demeyeceğim.” dedi.
Alessi düşünceliydi.
“Demek istediğini açıklar mısın?”
“Size sorununuz var mı diye sordum. Siz de yok dediniz.”
“Burada neyin saklandığını düşünüyorsun?”
“Herkesin sorunu vardır. Yeni doğan bir bebeğin bile.”
Alessi hafifçe kaşlarını kaldırdı.
“Yeni doğan bir bebeğin nasıl sorunu olabilir?”
“Derdini anlatamıyor. Bir sorun yaşadığında ağlıyor ve insanlar onun neden ağladığını tahmin etmeye çalışıyor. Bulurlarsa sorun çözülüyor. Ne kadar acı.”
Henna konuşurken ses tonu ciddileşmişti. Psikoloji söz konusu olduğunda böyle oluyordu. Bazen 16 yaşında değil, 8, 5 hatta 3 yaşında biri gibi davranabiliyordu. Duyguları keskin ve hızlı değişiyordu. Bazıları onu bu yüzden seviyordu, bazıları sevmiyordu. Ama hayat böyle değil miydi? Kimse herkesi sevmezdi.
Tam bu sırada Darla söze girdi:
“Konu buraya nasıl geldi?”
Alessi onun sözünü duymazdan gelerek Henna’ya döndü:
“Psikolog mu olmak istiyorsun?”
Henna’nın gözleri parladı.
“Evet hocam! Hem de çok istiyorum!”
“Tamam Henna ama sınıftayız, bağırmana gerek yok.” dedi Alessi nazik bir tebessümle.
Henna sınıfa baktı:
“Kimse rahatsız olmuş gibi durmuyor.”
“Bu sana bağırma hakkı vermiyor, değil mi?”
Henna ayağa kalktı, abartılı bir zarafetle sınıfa döndü:
“Sınıfımdan özür diliyorum.”
Alessi öğrencisinin alay ettiğini hissetti ama konuyu kapattı:
“Teşekkür ederiz Henna.”
Soru tekrar sınıfa yöneltildi. Ders bitti.
Okul çıkışı Henna ve Darla birlikte eve yürüdüler.
Darla:
“Bugün verdiğin tepkiler biraz garipti bence.”
Henna:
“Bayan Alessi bana ne olmak istediğimi sordu ve ben de söyledim.”
Darla konuşmayı toparlamak istedi:
“Evet öyle ama kendini ifade etme tarzın… sanki...”
“Sanki ne?”
“Bilmiyorum işte Henna, garipti.”
“Benim adıma endişeleniyor musun yoksa?”
“Hayır, nereden çıkardın bunu?”
“Daha psikoloji okumadım ama tahmin edebiliyorum.”
Darla güldü:
“O zaman bu tahmin işini psikoloji okuduktan sonra yaparsın.”
“Nedenmiş o?”
“Çünkü şu an yanlış tahminde bulunuyorsun.”
Henna kaşlarını kaldırdı:
“Hiç sanmıyorum.”
Darla:
“Psikologlar biraz bilmiş mi olur?”
“Hayır neden?”
“Öyle davranıyorsun. Gerçi daha psikolog olmadın.”
Henna sertleşti:
“Dalga mı geçiyorsun?”
Darla ise gülümsedi:
“Bak yine yanılıyorsun. Ama mezun olunca ilk beni ara olur mu?”
Henna istemsizce gülümsedi:
“Bunu en çok ben isterim.”
Eve vardığında Henna çantasını askılığın önüne bıraktı ve yukarı çıktı. Annesi Samantha seslendi ama o duymamazlıktan geldi. Ellerini yıkayıp odasına geçti. Bir süre telefona bakarak vakit geçirdi.
Sonra annesi seslendi:
“Hadi yemeğe!”
Sofra her zamanki gibi güzeldi. Babası şehir dışındaydı. Yalnızca annesi ve kendisi vardı.
“Okul nasıl geçti?” diye sordu annesi.
“Bayan Alessi beni anlamıyor.” dedi Henna, tabağına bakarak.
“Neden öyle düşünüyorsun?”
“Bence benim aklımı kaçırdığımı düşünüyor.”
Samantha sakin kaldı:
“Bence sen yine abartıyorsun.”
“Abartıyor muyum!?” diye yükseldi Henna.
Annesi sakince:
“Sakin ol. Anlat bakalım ne oldu.”
“Psikolog olmak istediğimi söyledim. Herkes garip karşıladı. Darla bile.”
“Nasıl söyledin? Normalce mi yoksa uzata uzata mı?”
“Konuyu uzatmak benim hakkım.” diye çıkıştı Henna.
Samantha gözlerini kızına dikti:
“Öyle mi düşünüyorsun?”
Henna cevap vermedi. Konuyu değiştirdi:
“Yemek çok güzel olmuş.”
“Afiyet olsun tatlım.” dedi annesi yumuşakça.
Henna masa örtüsünü fark etti:
“Bu masa örtüsü yeni mi?”
“Yaklaşık dört yıldır var.” dedi Samantha, kızına bakarak.
Henna neden yeni fark ettiğini bilmiyordu. Ama annesi onun dikkat dağınıklığından endişe etti.
Henna uzun süredir psikolojiyle ilgili kitaplar okuyordu. Alzheimer, kişilik bozuklukları, amnezi, depresyon, insanın kendini sevmemesi… Her konuda bilgisi vardı. Ama öğrendikçe çevresindeki tüm insanların bu sorunlara sahip olduğuna inanmaya başlamıştı.
Ve bu yavaş yavaş insanları uzaklaştırıyordu.