Bilemiyorum

Nasıl başlasan bilemiyorum.
Ben ceren ve şuan en yakın arkadaşım gökçe ve emirle aynı yerden gök yüzünü izliyoruz.
Ve hepimiz aynı kaderi yaşıyoruz. Anne ve babalarımız bizi terk edip gitti buralardan.
Belki bu şehirden belki bu dünyadan bilmiyoruz. Bilinmezliklerle dolu bu hayatı biz seçemedik ben de isterdim halbuki başımı okşayan bi babam yada ben yatmadan önce iyi geceler öpücüğü veren bir annem olmasını. Arkadaşlarımla baba parası yiyen şımarık kızlardan yada ne isterse olan oğlanlardan olmayı bizde isterdik. Ama kader en acı yerinden vuruyor kimisi ölüyor kimisi yaşamaya devam ediyor. En acısı da bizim yaşayan ölülerden olmamız. Her an bir aile gelip bu üç kişilik arkadaş grubunu dağıtarak aradaki bağı koparabilir. Bunu çok isteyen biri var zaten Zuhal Hanım mesela. Burda otururken hiç bir zaman bunun son olduğunu olabileceğini düşünmüyoruz. Belkide yarın içimizden biri hiç bilmediği bir yere götürülcek.
Bilemezssiniz. Bilemeyiz. Bilemicez
Bizim hayallerimizi elimizden çalan herkese karşı içimizde bir öfke birikicek. Ama hiç bir etkisi olmayacak hemde hiç.

Susma
Sözlerin senin kadar güzel
Tenin kadar keskin olsun
Hazırım yaralanmaya
Ne farkeder bi sen eksik bir ben fazla
Alışmışız mutsuzluğa
Mutsuzluğa inanmaya
Günahı boynuma
Bi yalan eksik bir yalan fazla
Nasıl olsa döner dünya
İster inan ister inanma
Yanlızlığın çaresini bulmuşlar

işte ben inanmayanlardanım benim için yanlızlığın hiç bir çaresi yok...