38. BÖLÜM

38. BÖLÜM – YENİ BAŞLANGIÇLAR 🍴💛

Sabahın erken saatleriydi. Güneş yeni yeni gökyüzünü pembeye boyuyordu ve ben, yani Umay, uyandığımda hafif bir huzur hissiyle gözlerimi açtım. Bugün Efe’nin site yüzlerine Lara’yla konuşmaya gideceğim gün. İçimde hem merak hem de hafif bir gerginlik vardı. Çünkü bir yandan Lara’yla aramızdaki karmaşayı çözmek istiyordum, diğer yandan Efe’nin tavırlarını görecektim.

Bora, her zamanki gibi kardeş özverisiyle gülümsedi ve “Ben bırakırım seni, Umay. Endişelenme, her şey yolunda gider.” dedi. Onun bu rahatlatıcı sözleri içimi biraz olsun ferahlattı. Sonra Su’ya döndü: “Sen de yanımda ol, Umay’ı bırakırken biraz yardımı olur.”

Arabaya bindik ve kısa bir yolculukla Lara’nın yanına vardık. Ben kapıyı açtığımda, Lara hemen bana sarıldı. Sıcak, yoğun bir sarılmaydı bu; öyle ki gözlerinden yaşlar süzülüyordu. Onun bu hâli, içimde hem bir şeyleri düzeltme isteği uyandırdı hem de biraz yüreğimi sıkıştırdı.

Lara nefesini toparlamaya çalışırken, sessiz bir şekilde “Umay…” diyebildi sadece. Ben de onu sımsıkı tuttum, “Hadi, sakin ol. Buradayım.” dedim. Biraz konuşmaya başladık. Anlattı neler hissettiğini, gözyaşlarını durduramıyordu ama bu sefer kırgın değil, daha çok rahatlamış gibiydi.

Konuşmalar arasında ona sordum: “Peki, ne istiyorsun? Barışmak istiyor musun? İkinci bir şansı hak ediyor mu Efe için?”

Lara derin bir nefes aldı, “Barışmak gerçekten çok istiyorum, Umay. Ama… şu an barışırsam kendi gururumu kırmış gibi hissedeceğim. Hani hem kırgın hem de korkuyorum biraz.”

Ben onu dinledim, başımı salladım ve dedim ki: “Tamam, halledeceğiz. Endişelenme. Efe’ye haber ver, 10 dakika içinde sana attığım konuma geliyorsun. Kaan’ı da al gel. Her şey yoluna girecek.”

Birkaç dakika sonra, Efe ve Kaan geldi. Kaan her zamanki gibi ciddi ama dostane bir ifadeyle yanımıza oturdu. Efe ise heyecanlı, biraz da gergin ama Lara’ya bakışları her şeyden daha netti. Biz dört kişi parka oturduk, küçük ama samimi bir alan, etraf ağaçlarla çevriliydi ve akşam güneşi yumuşak ışıklar saçıyordu.

Kaan, her zaman olduğu gibi Umay’ın tarafını tuttu, biraz şakalaşmalar, biraz ciddi uyarılarla Efe’yi dizginlemeye çalıştı: “Kanka, ne yapmışsın sen ya… Halletmezsen yandın.”

Efe de hafifçe başını salladı, gözleri Lara’ya kaydı, sonra Kaan’a döndü: “Biliyorum abi, ama bu sefer doğru yapacağım, söz veriyorum.”

Lara ve Efe konuşmaya başladılar. Lara, Efe’ye kızgın ama umutlu bakıyordu. Efe, her zamanki karizması ve samimiyetiyle ona yaklaşmaya çalıştı, tatlı bir gülümsemeyle: “✨️Balım✨️… yani Lara, bunu düzeltmek için elimden geleni yapacağım.” dedi.

O kelime… “Balım” dediği anda Lara’nın yüzü biraz yumuşadı, kırgınlığı bir nebze de olsa dağıldı. Ama hâlâ temkinliydi. Ben Umay olarak sadece onları izliyordum, dostane bir gülümseme ve sessiz destekle. Kaan yanımda oturmuş, sanki her şeyi gözetliyormuş gibi ciddi bakışlarla ama gözlerinde hafif bir tebessüm vardı.

Sonra hep birlikte parkın yakınındaki küçük bir yemekçiye gittik. Siparişlerimizi verdik; pizza, makarna, salata ve meyve suyu. Efe, Lara’nın barışmasını kutlamak için özel bir pasta yaptırmıştı. Pastanın üzerine büyük harflerle “SENİ SEVİYORUM” yazıyordu. Hep birlikte pastayı masaya koyduk, gözler Lara’ya çevrildi.

Lara ilk başta tereddüt etti, sonra yavaşça gülümsedi. Pasta kesildi, dilim dilim herkesin tabağına gitti. Gülüşmeler, tatlı sohbetler, hafif bir şakalaşma… Parkta, akşamın yumuşak ışıkları altında sanki küçük bir mutluluk anı yaşıyorduk.

Efe, Lara’ya bakarak: “Bak, şimdi her şey yolunda. Bundan sonra her şeyi doğru yapacağım.” dedi.

Lara hafifçe kafasını salladı, gözlerinde hâlâ bir temkin vardı ama içten bir bakışla: “Bunu görmek güzel… ama hâlâ sınavdayım Efe.”

Kaan, Efe’ye bakıp: “Görüyorsun kanka, her şey kontrol altında. Hem sen hem Lara…

Ben, Umay, içimden: “Ah, arkadaşlık ne güzel bir şey… Her şeyi biraz da dostlukla çözebilirsin.” diye geçirdim. Gülümseyerek onlara baktım. Akşamın hafif serinliği, hafif rüzgar ve yavaş yavaş kararan gökyüzü… Bu an, sanki tüm karmaşayı, tüm gerginliği bir nebze olsun unutturdu bize. 🌙✨

---