12. bölüm · PLATONIK
12. Bölüm
📚 Bölüm 12 – Fısıltıların Arasındaki Cümleler
Sınıfın kapısı hafifçe aralandığında içeri giren sadece Cihan Hoca değildi.
Sessizliğin içinden geçen bir dikkat, birkaç meraklı bakış ve bastırılmaya çalışılan heyecan da onunla birlikte geldi.
Kürsüye doğru yürüdü, her zamanki gibi ağır ama kararlı adımlarla.
Tebeşiri aldı, tahtaya yavaşça yazdı:
> “Bazı savaşlar silahsız kazanılır.”
“Bazı insanlar hiç konuşmadan her şeyi anlatır.”
Kaan başını kaldırdı, gözlerini kısarak tahtaya baktı.
Umay elindeki kalemi yavaşça masaya bıraktı, sonra yan gözle Kaan’a baktı.
O anda, Cihan Hoca onlara döndü.
> “Tarihte büyük liderler vardı... Ama bazen sınıf içinde de küçük liderler olur.
Sessizliğin içinden fısıltılar çıkar.
Fısıltılar bazen arkadaşlığın işareti, bazen başka bir şeyin gölgesi olur.”
Tüm sınıfın gözleri Kaan ve Umay’a çevrildi.
Bir uğultu yayıldı.
Lara, başını çevirip Efe’ye fısıldadı:
> “Şu an sınıf resmen onları izliyor.”
Efe güldü:
“Onlar hâlâ farkında değilmiş gibi yapıyor. Ama herkes görüyor.”
Umay, Kaan’ın kulağına eğildi.
> “Bizi ima ediyor. %100.”
Kaan hafif gülümsedi.
“Kendimizi bu kadar belli etmiş miyiz sence?”
“Sen sınıfta bana üç kez not attın.”
“Sen de bana gözlerinle en az beş.”
“Yani suç ikimizin de, Asal.”
Cihan Hoca konuşmasına devam etti:
> “Bazen tarihte, iki kişinin arasında geçen şeyleri kimse bilmez.
Ama bakarsınız ki çevrelerindeki herkes farkındadır.
Bir bakış, bir yarım tebessüm...
Ve hiç itiraf edilmeyen bir gerçek: Onlar birbirinden etkilenmiştir.”
Umay kalemini eline aldı, bir şeyler karaladı, kâğıdı yavaşça Kaan’a uzattı.
Kaan okudu:
> “Cihan Hoca bile fark ettiyse, durum tehlikeli boyutlara ulaştı demektir.”
Gülümsememek için dudaklarını ısırdı. Kalemi eline aldı, altına cevap yazdı:
> “Tarih tekerrürden ibarettir.
Biz yine düşeceğiz sanırım.
Ama bu sefer... birlikte.”
Umay kâğıdı okurken kalbinin çırpındığını hissetti.
Ama her zamanki gibi sadece gülümsedi ve başını iki yana salladı.
İç sesi:
> “Bu çocuk... gerçekten bana oyun mu oynuyor, yoksa ben bu oyunun içindeyken kayboldum mu?”
Cihan Hoca son cümlesini söyledi:
> “Ders bitince herkes kendi tarihini yazmaya devam edecek.
Kimisi yalnız, kimisi beraber...
Ama her hikâyede bir başlangıç vardır.”
Zil çaldığında sınıf darmadağın olmuş gibiydi.
Ama bir masa...
Kaan ile Umay’ın olduğu masa...
Orada hâlâ iki kalem vardı.
Ve aralarında bir kâğıt parçası.
Notlarla, sorularla ve gizlenmiş duygularla dolu.