13. Bölüm 3. Kattaki Boş Oda

Gece yarısıydı.
Şehrin en eski hastanesinin koridorlarında yalnızca floresan lambaların titrek sesi vardı.
Hemşire Elif nöbet masasındaki saate baktı.
Saat tam 03.17’idi.
O anda elektriğin ışığı bir kez gidip geldi.
Koridor birkaç saniyeliğine tamamen karanlığa gömüldü.
Işıklar geri geldiğinde danışma masasındaki telefon kendi kendine çalmaya başladı.
Elif irkilerek ahizeyi kaldırdı.
Karşı taraftan sadece derin bir nefes sesi geliyordu.
Sonra boğuk bir kadın sesi duyuldu.
“3. kattaki boş odaya bak.”
Hat aniden kapandı.
Elif kaşlarını çattı.
Çünkü 3. kattaki 307 numaralı oda yıllardır kapalıydı.
Orada bir zamanlar korkunç bir olay yaşandığı söyleniyordu.
Bazıları odada ölen hastaların hâlâ içeride dolaştığını anlatıyordu.
Elif bunun saçma olduğunu düşündü.
Yine de içi huzursuz olmuştu.
Asansöre yürürken koridorun sonundaki tekerlekli sandalyenin hareket ettiğini gördü.
Sandalyede kimse yoktu.
Ama sandalye yavaşça kendi kendine dönüyordu.
Elif durdu.
Kalbi hızlanmıştı.
Hastanenin içi buz gibi olmuştu.
Asansör kapısı açıldı.
İçeri girdi.
Kapı kapanırken sanki biri son anda eliyle kapıya vurdu.
Elif irkilip arkasına baktı.
Koridorda kimse yoktu.
Asansör ağır ağır yukarı çıkmaya başladı.
Tam 3. kata geldiğinde ışıklar tekrar titredi.
Kapılar açıldı.
Koridor tamamen karanlıktı.
Sadece uzaktan gelen metal sürtünme sesi duyuluyordu.
Elif telefonunun ışığını açtı.
Duvarlarda eski kan lekelerine benzeyen koyu izler vardı.
Koridorun sonunda 307 numarası görünüyordu.
Kapının önüne geldiğinde içeriden hafif bir ağlama sesi duydu.
Bir çocuk ağlıyordu.
Elif’in boğazı kurudu.
Kapının zincirli olması gerekiyordu.
Ama zincir yerde duruyordu.
Kapı hafifçe aralıktı.
İçeriden keskin bir çürümüş et kokusu geliyordu.
Elif yavaşça kapıyı itti.
Kapı gıcırdayarak açıldı.
Odanın içi tamamen karanlıktı.
Sadece yatağın üstündeki monitör çalışıyordu.
Ekranda bir kalp ritmi görünüyordu.
Bip… bip… bip…
Ama yatakta kimse yoktu.
Elif geri çekildi.
Tam o sırada kapı arkasından sertçe kapandı.
Odanın içindeki monitör bir anda hızlandı.
Bip bip bip bip…
Sonra ekranda hasta adı belirdi.
“ELİF DEMİR.”
Elif donup kaldı.
Bu kendi ismiydi.
Monitörde doğum tarihi bile doğruydu.
Bir anda yatağın altından tırnak sesi geldi.
Sanki biri metal zemini kazıyordu.
Elif korkuyla yatağa baktı.
Karanlığın içinden uzun siyah saçlar yavaşça dışarı çıktı.
Ardından solgun bir kadın yüzü göründü.
Kadının gözleri tamamen siyahtı.
Ağzı normalden fazla açılmıştı.
Kadın yatağın altından sürünerek çıkmaya başladı.
Kemiklerinden çıtırtılar geliyordu.
Elif çığlık atıp kapıya koştu.
Kapı açılmıyordu.
Arkasından ıslak ayak sesleri yaklaşmaya başladı.
Elif yavaşça arkasını döndü.
Kadın tavanda duruyordu.
Başını ters çevirmiş şekilde Elif’e bakıyordu.
Yüzündeki deri parçaları yere damlıyordu.
Kadın bir anda tavandan yere düştü.
Ama kemikleri kırılmadı.
Dört ayağının üstünde örümcek gibi hareket etmeye başladı.
Elif ağlayarak kapıya vurdu.
Koridordan kimsenin sesi gelmiyordu.
Kadın hızla Elif’e yaklaştı.
Sonra kulağına kadar eğildi.
Nefesi çürümüş ceset gibi kokuyordu.
Kadın fısıldadı.
“Ben burada yalnız kaldım.”
O anda ışıklar tamamen söndü.
Elif karanlığın içinde bir sürü nefes sesi duydu.
Odada artık sadece o kadın yoktu.
Yatağın çevresinde başka insanlar da vardı.
Karanlığın içinden onlarca beyaz göz açıldı.
Hepsi aynı anda Elif’e bakıyordu.
Sonra bütün sesler aynı anda konuştu.
“Biz hâlâ ölmedik.”
Koridorun güvenlik kameraları o gece sadece bir şeyi kaydetti.
307 numaralı odanın kapısı sabaha kadar yavaşça açılıp kapandı.
Ama Elif bir daha asla bulunamadı.
Ertesi gece saat tam 03.17’de danışmadaki telefon tekrar çaldı.
Ahizeden sadece ağlayan bir kadın sesi geliyordu.
“3. kattaki boş odaya bak…”

Not;

⚠️ GECE 03.13’TEN SONRA OKUMAYIN… 🏥🩸

Bu hikâyeyi yazarken bile tüylerim diken diken oldu.
Bazıları bunun sadece kurgu olduğunu söylüyor…
Ama eski hastanelerde kapatılan odaların gerçekten boş olup olmadığını kimse bilmiyor.

Eğer bir gün hastanede gece koridordan ağlama sesi duyarsan sakın dönüp bakma.
Özellikle de saat 03.17 ise… ⏰👁️

🚪 “3. kattaki boş odaya bak…”