Oz'a Giden Yol kitap kapağı

3. bölüm / 32

2. Dorothy, Düğme Parlak’la Karşılaşıyor

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 32Şu an: 2. Dorothy, Düğme Parlak’la Karşılaşıyor
  1. 1 Okurlarıma216 kelime
  2. 2 1. Butterfield’a Giden Yol1.741 kelime
  3. 3 2. Dorothy, Düğme Parlak’la Karşılaşıyor777 kelime · Okuduğun bölüm
  4. 4 3. Tuhaf Bir Köy1.387 kelime
  5. 5 4. Kral Dox1.683 kelime
  6. 6 5. Gökkuşağının Kızı888 kelime
  7. 7 6. Canavarlar Şehri458 kelime
  8. 8 “Dunkiton’a Yarım Mil.”678 kelime
  9. 9 7. Tüylü Adam’ın Dönüşümü1.684 kelime
  10. 10 8. Müzikçi1.067 kelime
  11. 11 9. Scoodler’larla Karşılaşma979 kelime
  12. 12 10. Çorba Kazanından Kaçış1.376 kelime
  13. 13 11. Johnny Dooit İş Başında164 kelime
  14. 14 Herkes Uyarılır: Bu Çöle Girmeye Kalkışmayın — Ölümcül Kumlar, canlı ete değdiği anda — onu toza çevirir. Bu engelin ötesinde — Oz Diyarı — bulunur. — Ama hiç kimse bu güzel ülkeye ulaşamaz, — çünkü bu yok edici kumlar yolu kapatır.1.153 kelime
  15. 15 12. Ölümcül Çöl Geçiliyor556 kelime
  16. 16 13. Gerçeklik Göleti475 kelime
  17. 17 Gerçeklik Göleti360 kelime
  18. 18 14. Tik-Tok ile Billina1.239 kelime
  19. 19 15. İmparator’un Teneke Şatosu884 kelime
  20. 20 16. Kabak Tarlasını Ziyaret226 kelime
  21. 21 Burada Jack Kabak Kafalı’nın fani kısmı yatıyor. — 9 Nisan’da bozuldu.18 kelime
  22. 22 Burada Jack Kabak Kafalı’nın fani kısmı yatıyor. — 2 Ekim’de bozuldu.15 kelime
  23. 23 Burada Jack Kabak Kafalı’nın fani kısmı yatıyor. — 24 Ocak’ta bozuldu.446 kelime
  24. 24 17. Kraliyet Arabası Geliyor1.134 kelime
  25. 25 18. Zümrüt Şehir1.034 kelime
  26. 26 19. Tüylü Adam’ın Karşılanışı559 kelime
  27. 27 Tüylü Adam: — Süs Eşyaları Sandığı144 kelime
  28. 28 20. Oz’un Prensesi Ozma974 kelime
  29. 29 21. Dorothy Konukları Karşılıyor1.383 kelime
  30. 30 22. Önemli Konuklar1.461 kelime
  31. 31 23. Büyük Ziyafet658 kelime
  32. 32 24. Doğum Günü Kutlaması1.929 kelime

2. Dorothy, Düğme Parlak’la Karşılaşıyor
Yedinci yol iyi bir yoldu; kıvrıla kıvrıla yemyeşil çayırlardan, papatyalarla düğünçiçekleriyle kaplı tarlalardan ve gölgeli ağaç kümelerinin yanından geçiyordu. Hiçbir yerde ev görünmüyordu; epey bir süre boyunca tek bir canlıya bile rastlamadılar.

Buralardaki her şey ona yabancı geldiğinden Dorothy çiftlik evinden epey uzaklaştıklarından korkmaya başladı. Ama öteki yolların kesiştiği yere dönmek de hiçbir işe yaramazdı; çünkü seçecekleri bir sonraki yol onu evinden yine aynı ölçüde uzağa götürebilirdi.

Yolculuğu neşeli ezgiler ıslıkla çalarak renklendiren Tüylü Adam’ın yanında yürümeyi sürdürdü. Derken bir yol kıvrımını dönünce, önlerinde anayolun üstüne gölge salan büyük bir kestane ağacı gördüler. Gölgesinde denizci giysileri giymiş küçük bir oğlan oturmuş, bir tahta parçasıyla toprağı kazıyordu. Bir süredir kazıyor olmalıydı; çukur, içine bir futbol topu atılabilecek kadar büyümüştü bile.

Dorothy, Toto ve Tüylü Adam oğlanın önünde durdular. Oğlan ciddi ve kararlı bir biçimde kazmayı sürdürüyordu.

“Sen kimsin?” diye sordu kız.

Oğlan sakince başını kaldırıp ona baktı. Yüzü yuvarlak ve tombuldu; gözleri iri, mavi ve ciddi bakışlıydı.

“Ben Düğme Parlak’ım,” dedi.

“Peki gerçek adın ne?” diye sordu.

“Düğme Parlak.”

“Bu gerçek bir ad değil ki!” diye haykırdı.

“Değil mi?” diye sordu, kazmaya devam ederek.

“Elbette değil. Sana seslenmek için kullanılan bir şey sadece. Bir adın olmalı.”

“Olmalı mı?”

“Tabii ki. Annen sana ne der?”

Kazmayı bırakıp düşünmeye çalıştı.

“Babam hep düğme kadar parlak olduğumu söylerdi; annem de bana hep Düğme Parlak derdi,” dedi.

“Babanın adı ne?”

“Babacık.”

“Başka?”

“Bilmiyorum.”

“Boş ver,” dedi Tüylü Adam gülümseyerek. “Oğlana annesinin dediği gibi Düğme Parlak diyelim. Bu ad da en az ötekiler kadar iyi, hatta bazılarından daha iyi.”

Dorothy oğlanı kazarken izledi.

“Nerede yaşıyorsun?” diye sordu.

“Bilmiyorum,” diye karşılık verdi.

“Buraya nasıl geldin?”

“Bilmiyorum,” diye yineledi.

“Nereden geldiğini bilmiyor musun?”

“Hayır,” dedi.

“Demek kaybolmuş,” dedi Tüylü Adam’a. Sonra oğlana yeniden döndü.

“Ne yapacaksın?” diye sordu.

“Kazacağım,” dedi.

“Ama sonsuza dek kazamazsın; peki sonra ne yapacaksın?” diye üsteledi.

“Bilmiyorum,” dedi oğlan.

“Ama bir şeyler biliyor OLMALISIN,” dedi Dorothy, sinirlenerek.

“Olmalı mıyım?” diye şaşkınlıkla başını kaldırıp sordu.

“Elbette olmalısın.”

“Neyi bilmeliyim?”

“Mesela başına ne geleceğini,” diye karşılık verdi.

“Benim başıma ne geleceğini SEN biliyor musun?” diye sordu.

“Tam olarak bilmiyorum,” diye kabul etti.

“Peki SENİN başına ne geleceğini biliyor musun?” diye ciddi ciddi devam etti.

“Bildiğimi söyleyemem,” diye karşılık verdi Dorothy, içinde bulunduğu sıkıntıyı hatırlayarak.

Tüylü Adam güldü.

“Kimse her şeyi bilemez, Dorothy,” dedi.

“Ama Düğme Parlak hiçbir şey bilmiyor gibi,” dedi. “Öyle değil mi, Düğme Parlak?”

Başının her yanı güzel buklelerle kaplıydı; başını sallayıp son derece sakin bir sesle karşılık verdi:

“Bilmiyorum.”

Dorothy daha önce ona bu kadar az bilgi verebilen hiç kimseyle karşılaşmamıştı. Oğlan belli ki kaybolmuştu; ailesi de onu mutlaka merak ediyordu. Dorothy’den iki üç yaş küçük görünüyordu; güzelce giyinmişti. Belli ki biri onu çok seviyor ve iyi görünmesi için özen gösteriyordu. Öyleyse bu ıssız yola nasıl düşmüştü? diye merak etti.

Düğme Parlak’ın yanında, yerde, şeridinde altın bir çapa bulunan denizci şapkası duruyordu. Denizci pantolonunun paçaları uzun ve boldu; bluzunun geniş yakasının köşelerine altın çapalar dikilmişti. Oğlan hâlâ çukurunu kazıyordu.

“Hiç denize açıldın mı?” diye sordu Dorothy.

“Neyi göreyim?” diye karşılık verdi Düğme Parlak.

“Yani hiç su bulunan bir yerde oldun mu?”

“Evet,” dedi Düğme Parlak. “Arka bahçemizde bir kuyu var.”

“Anlamıyorsun!” diye haykırdı Dorothy. “Koca bir okyanusta yüzen büyük bir gemiye hiç bindin mi, diyorum.”

“Bilmiyorum,” dedi.

“Öyleyse neden denizci giysileri giyiyorsun?”

“Bilmiyorum,” diye yine karşılık verdi.

Dorothy umutsuzluğa kapıldı.

“Sen gerçekten ÇOK aptalsın, Düğme Parlak,” dedi.

“Öyle miyim?” diye sordu.

“Evet, öylesin.”

“Neden?” diye sordu, iri gözlerini ona kaldırarak.

Dorothy “Bilmiyorum,” diyecekti ama zamanında kendini tuttu.

“Buna sen cevap vermelisin,” diye karşılık verdi.

Bir elma daha yemekte olan Tüylü Adam, “Düğme Parlak’a soru sormanın faydası yok,” dedi. “Ama zavallı küçük oğlana birinin göz kulak olması gerek, sence de öyle değil mi? En iyisi bizimle gelsin.”

Toto, oğlanın kazdığı çukura büyük bir merakla bakıyordu. Her geçen dakika daha da heyecanlanıyordu; belki Düğme Parlak’ın vahşi bir hayvanın peşinde olduğunu sanmıştı. Küçük köpek yüksek sesle havlamaya başladı, sonra kendi de çukura atlayıp minicik patileriyle kazdı; toprak her yana saçıldı. Oğlanın üstü başı toprak oldu. Dorothy onu yakalayıp ayağa kaldırdı ve eliyle giysilerindeki toprağı silkeledi.

“Kes şunu, Toto!” diye seslendi. “O çukurda fare de yok, dağ sıçanı da; aptallık etme.”

Toto durdu, kuşkuyla çukuru kokladı ve önemli bir iş yapmış gibi kuyruğunu sallayarak dışarı sıçradı.

“Pekâlâ,” dedi Tüylü Adam, “yola koyulalım; yoksa hava kararmadan hiçbir yere varamayız.”

“Nereye varmayı umuyorsunuz?” diye sordu Dorothy.

“Ben de Düğme Parlak gibiyim. Bilmiyorum,” diye gülerek karşılık verdi Tüylü Adam. “Ama uzun deneyimlerimden her yolun bir yere çıktığını öğrendim; yoksa ortada yol olmazdı. Yeterince uzun yürürsek sonunda bir yere varacağımız belli, canım. Oranın neresi olacağını şu anda tahmin bile edemeyiz; ama vardığımızda mutlaka öğreniriz.”

“Evet, doğru,” dedi Dorothy. “Bu makul görünüyor, Tüylü Adam.”

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…