Orman Kitabı kitap kapağı

1. bölüm / 14

Mowgli’nin Kardeşleri

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Mowgli’nin Kardeşleri

Mowgli’nin Kardeşleri
Şahin Rann eve getirir geceyi

Yarasa Mang'ın salıverdiği—

Sürü ağıla, kulübeye kapatılır

Şafak sökene dek biz özgürüz.

Bu, gurur ve kudret saatidir,

Pençe, diş ve tırnak vaktidir.

Ah, çağrıyı duyun!—İyi avlar

Orman Yasası'na uyan herkese!

Ormanın Gece Şarkısı

Seeonee tepelerinde çok sıcak bir akşamın saat yedisi olmuştu. Baba Kurt gündüz uykusundan uyandı, kaşındı, esnedi ve patilerinin uçlarındaki mahmurluğu atmak için patilerini sırayla uzattı. Anne Kurt, dört hoplayıp zıplayan, ciyaklayan yavrusunun üstüne kocaman gri burnunu dayamış yatıyordu; ay ışığı hepsinin yaşadığı mağaranın ağzından içeri vuruyordu.
“Uğrr!” dedi Baba Kurt. “Yine avlanma vakti.” Yamaçtan aşağı atılmak üzereydi ki çalılık kuyruklu küçük bir gölge eşiği geçip sızlandı: “Kurtların Reisi, yolun açık olsun. Soylu yavruların da bahtı açık, dişleri sağlam olsun; bu dünyadaki açları sakın unutmasınlar.”

{0025}

“Kurtların reisi, yolun açık olsun.”

Gelen çakaldı: Yalaka Tabaqui. Hindistan kurtları Tabaqui’den nefret eder; çünkü ortalıkta fesat çıkararak, dedikodu ederek, köy çöplüklerinden paçavra ve deri parçaları yiyerek dolaşır. Ama ondan korkarlar da; çünkü ormandaki herkesten çok Tabaqui’nin kudurması mümkündür. O zaman kimseden korktuğunu unutur ve önüne çıkan her şeyi ısırarak ormanda koşar. Küçük Tabaqui kudurunca kaplan bile kaçıp saklanır; çünkü kuduzluk, vahşi bir yaratığın başına gelebilecek en utanç verici şeydir. Biz buna hidrofobi deriz, onlar dewanee—delilik—der ve kaçarlar.

“Öyleyse gir, bak,” dedi Baba Kurt sertçe, “ama burada yiyecek yok.”

“Bir kurt için yok,” dedi Tabaqui, “ama benim gibi zavallı biri için kuru bir kemik bile ziyafettir. Biz Gidur-log [çakal halkı] kim oluyoruz da seçip beğeneceğiz?” Mağaranın arkasına seğirtti; üzerinde biraz et kalmış bir karaca kemiği buldu ve ucunu keyifle çatırdatarak yemeye koyuldu.

“Bu güzel yemek için çok teşekkürler,” dedi dudaklarını yalayarak. “Soylu yavrular ne güzeller! Gözleri ne kadar iri! Üstelik daha ne kadar küçükler! Doğrusu, kralların çocuklarının daha baştan adam olduklarını akıl etmeliydim.”

Tabaqui de herkes kadar iyi bilirdi ki çocukları yüzlerine karşı övmekten daha uğursuz bir şey yoktur. Anne Kurt’la Baba Kurt’un huzursuzlandığını görmek hoşuna gitti.

Tabaqui, çıkardığı yaramazlığa sevinerek kıpırdamadan oturdu; sonra kötü niyetle şöyle dedi:

“Koca Şere Han avlandığı yeri değiştirmiş. Bana söylediğine göre önümüzdeki ay bu tepelerde avlanacakmış.”

Şere Han, yirmi mil ötedeki Waingunga Irmağı yakınlarında yaşayan kaplandı.

“Hakkı yok!” diye öfkeyle başladı Baba Kurt. “Orman Yasası’na göre önceden gerektiği gibi haber vermeden yerini değiştiremez. On mil çevredeki bütün av hayvanlarını korkutacak; bense bu günlerde iki kişi için avlanmak zorundayım.”

“Annesi ona Topal demişse boşuna değil,” dedi Anne Kurt sakince. “Doğuştan bir ayağı aksak. Bu yüzden yalnızca sığır öldürdü. Şimdi Waingunga köylüleri ona kızgın; o da bizim köylülerimizi kızdırmaya geldi. O uzaktayken onu bulmak için ormanı didik didik arayacaklar; otları ateşe verdiklerinde de biz ve yavrularımız kaçmak zorunda kalacağız. Doğrusu, Şere Han’a ne kadar minnettarız!”

“Minnettarlığınızı ona söyleyeyim mi?” dedi Tabaqui.

“Defol!” diye çıkıştı Baba Kurt. “Defol, efendinle avlan. Bu gece yeterince zarar verdin.”

“Gidiyorum,” dedi Tabaqui sakince. “Aşağıdaki çalılıklarda Şere Han’ın sesini duyabilirsiniz. Bu haberi getirmeseydim de olurmuş.”

Baba Kurt kulak kesildi. Küçük bir ırmağa inen vadinin aşağısından, hiçbir şey yakalayamamış ve bunu bütün ormanın bilmesinden zerre kadar çekinmeyen bir kaplanın kuru, öfkeli, hırıltılı, ezgili sızlanışını duydu.

“Budala!” dedi Baba Kurt. “Gece mesaisine böyle gürültüyle başlamak da ne demek! Bizim karacalar onun besili Waingunga öküzlerine mi benziyor sanıyor?”

“Şşt. Bu gece ne öküz ne de karaca avlıyor,” dedi Anne Kurt. “İnsan avlıyor.”

Sızlanış, her yönden geliyor gibi duyulan bir tür mırıltılı hırıltıya dönüştü. Bu ses, açıkta uyuyan oduncuları ve çingeneleri şaşkına çevirir; bazen onları koşturup kaplanın ta ağzına sürüklerdi.

“İnsan mı!” dedi Baba Kurt, bembeyaz dişlerini göstererek. “Iyy! Havuzlarda yeterince böcek, kurbağa yok mu da insan yemesi gerekiyor; hem de bizim topraklarımızda!”

Hiçbir şeyi nedensiz buyurmayan Orman Yasası, bir hayvanın insan yemesini yasaklar. Tek istisna, yavrularına nasıl öldüreceklerini göstermek için öldürmesidir; o zaman da sürüsünün ya da kabilesinin avlandığı yerlerin dışında avlanmalıdır. Bunun asıl nedeni, insan öldürmenin er ya da geç fillere binmiş, silahlı beyaz adamların; gonglar, roketler ve meşaleler taşıyan yüzlerce esmer adamla birlikte çıkıp gelmesi demek olmasıdır. O zaman ormandaki herkes zarar görür. Hayvanların kendi aralarında söyledikleri nedense, insanın yaşayan bütün varlıklar içinde en zayıf ve en savunmasız olanı olması ve ona dokunmanın sportmenliğe sığmamasıdır. Bir de insan yiyen hayvanların uyuz olduğunu ve dişlerini kaybettiğini söylerler—bu da doğrudur.

Hırıltı yükseldi, ardından kaplanın saldırısındaki dolu dolu “Aaarh!” sesiyle son buldu.

Sonra Şere Han’dan kaplana yakışmayan bir uluma yükseldi. “Iskaladı,” dedi Anne Kurt. “Ne oldu?”

Baba Kurt birkaç adım dışarı koştu; Şere Han’ın çalıların arasında yuvarlanırken hiddetle söylenip homurdandığını duydu.

“Budala, oduncuların kamp ateşine atlamaktan başka akıl edememiş; ayaklarını yakmış,” dedi Baba Kurt homurdanarak. “Yanında Tabaqui de var.”

“Yokuş yukarı bir şey geliyor,” dedi Anne Kurt, bir kulağını oynatarak. “Hazırlan.”

Çalılıktaki çalılar hafifçe hışırdadı. Baba Kurt arka ayakları üzerine çöktü, sıçramaya hazırdı. O sırada izliyor olsaydınız, dünyanın en şaşırtıcı şeyini görürdünüz: Kurt, havadayken sıçrayışını durdurdu. Ne olduğunu görmeden atılmış, sonra kendini durdurmaya çalışmıştı. Sonuçta yaklaşık 1,2–1,5 metre doğruca havaya fırladı ve neredeyse kalktığı yere indi.

“İnsan!” diye hırladı. “İnsan yavrusu. Bak!”

Tam karşısında, alçak bir dala tutunmuş, henüz yürümeye başlamış, çıplak esmer bir bebek duruyordu. Bir kurt mağarasına gece vakti gelmiş en yumuşak, en gamzeli küçücük varlıktı. Baba Kurt’un yüzüne baktı ve güldü.

“Bu bir insan yavrusu mu?” dedi Anne Kurt. “Hiç görmedim. Buraya getir.”

Kendi yavrularını taşımaya alışkın bir kurt, gerekirse bir yumurtayı bile kırmadan ağzında tutabilir. Baba Kurt’un çeneleri çocuğun sırtının tam üstünde kapanmasına rağmen, onu yavruların arasına bırakırken tek bir dişi bile tenini çizmedi.

“Ne kadar küçük! Ne kadar çıplak, bir de ne kadar cesur!” dedi Anne Kurt usulca. Bebek, sıcak postun dibine sokulmak için yavruların arasından ilerliyordu. “Ahai! Yemeğini ötekilerle yiyor. Demek bu bir insan yavrusu. Yavrularının arasında bir insan yavrusu olduğunu söyleyebilecek bir kurt hiç olmuş mudur?”

“Böyle şeyler olduğunu ara sıra duydum ama ne bizim Sürümüzde ne de benim zamanımda,” dedi Baba Kurt. “Üstünde hiç kıl yok; ayağımla bir dokunsam öldürebilirim. Ama bak, yüzüme bakıyor ve korkmuyor.”

Şere Han’ın kocaman, köşeli başı ve omuzları mağara girişini kapatınca ay ışığı içeri giremez oldu. Arkasında Tabaqui ciyaklıyordu: “Efendim, efendim, buraya girdi!”

“Şere Han bize büyük bir onur bahşediyor,” dedi Baba Kurt; ama gözleri öfkeden parlıyordu. “Şere Han ne istiyor?”

“Avımı. Bir insan yavrusu buraya geldi,” dedi Şere Han. “Anası babası kaçtı. Onu bana ver.”

Baba Kurt’un söylediği gibi, Şere Han oduncuların kamp ateşine atlamış, yanan ayaklarının acısıyla öfkeden deliye dönmüştü. Ama Baba Kurt, kaplanın içeri giremeyeceği kadar dar olduğunu biliyordu. Şere Han’ın bulunduğu yerde bile omuzlarıyla ön ayakları sıkışmıştı; tıpkı bir fıçıda dövüşmeye çalışan adam gibi.

“Kurtlar özgür bir halktır,” dedi Baba Kurt. “Yalnızca Sürünün Reisi’nden emir alırlar; çizgili bir sığır katilinden değil. İnsan yavrusu bizimdir—istersek öldürürüz.”

“Siz seçersiniz, seçmezsiniz! Seçmek de ne demek? Öldürdüğüm boğanın üstüne yemin ederim, hakkım olanı almak için köpek iniğinizin önünde burnumu sokup durmam mı gerekecek? Ben, Şere Han konuşuyorum!”

{0031}

Kaplanın kükreyişi mağarayı gök gürültüsüyle doldurdu.

Kaplanın kükreyişi mağarayı gök gürültüsüyle doldurdu. Anne Kurt yavrulardan sıyrılıp ileri atıldı; karanlıkta iki yeşil aya benzeyen gözlerini Şere Han’ın alev alev yanan gözlerine dikti.

“Cevap veren de benim, Raksha [İblis]! İnsan yavrusu benim, Topal—benim! Öldürülmeyecek. Sürüyle koşup Sürüyle avlanacak; sonunda da, bak hele, çıplak yavruları avlayan avcı—kurbağa yiyen—balık öldüren, seni avlayacak! Şimdi çek git; yoksa öldürdüğüm sambarın üzerine yemin ederim (açlıktan ölmek üzere olan sığırları yemem), bu ormanın ayağı yanık hayvanı, dünyaya geldiğinden de daha topal bir hâlde anana dönersin! Defol!”

Baba Kurt hayretle baktı. Anne Kurt’u beş kurtla adil bir dövüşte kazandığı günleri neredeyse unutmuştu; o zaman Anne Kurt Sürüyle koşuyor, iltifat olsun diye ona İblis denmiyordu. Şere Han, Baba Kurt’un karşısına çıkabilirdi ama Anne Kurt’la baş edemezdi; bulunduğu yerde onun zemin üstünlüğüne sahip olduğunu ve ölümüne dövüşeceğini biliyordu. Bu yüzden hırlayarak mağaranın ağzından geri çekildi. Dışarı çıkınca bağırdı:

“Her köpek kendi avlusunda havlar! İnsan yavrularını büyütmenize Sürü ne diyecek, göreceğiz. Yavru benim; sonunda dişlerime gelecek, ey çalı kuyruklu hırsızlar!”

Anne Kurt soluk soluğa yavruların arasına uzandı. Baba Kurt ciddi bir sesle ona şöyle dedi:

“Şere Han’ın söylediği şu kadarıyla doğru. Yavruyu Sürü’ye göstermek gerek. Onu yine de yanında tutacak mısın, Anne?”

“Tutacak mıyım!” diye soludu. “Çıplak, geceleyin, yalnız başına ve çok aç geldi; yine de korkmadı! Bak, yavrularımdan birini şimdiden kenara itti. O topal kasap onu öldürüp köylüler buradaki inlerimizi öç için ararken Waingunga’ya kaçıp gidecekti! Tutacak mıyım? Elbette tutacağım. Yat bakalım, küçük kurbağa. Ey sen, Mowgli—sana Kurbağa Mowgli diyeceğim—vakti gelince Şere Han’ı, onun seni avladığı gibi, sen de avlayacaksın.”

“Peki Sürü’müz ne der?” dedi Baba Kurt.

Orman Yasası çok açık biçimde şunu söyler: Her kurt evlendiğinde bağlı olduğu Sürü’den ayrılabilir. Ama yavruları ayağa kalkacak kadar büyür büyümez onları, genellikle ayda bir dolunayda toplanan Sürü Meclisi’ne götürmelidir; öteki kurtlar onları tanısın diye. Bu incelemeden sonra yavrular istedikleri yerde özgürce koşabilir. İlk karacalarını öldürene kadar Sürü’den yetişkin bir kurt onları öldürürse hiçbir mazeret kabul edilmez. Katil bulunursa cezası ölümdür; bir dakika düşünürseniz bunun böyle olması gerektiğini anlarsınız.

{5029}

“Meclis Kayası”

Baba Kurt, yavruları biraz koşabilir hâle gelene kadar bekledi. Sonra Sürü Toplantısı gecesi onları, Mowgli’yi ve Anne Kurt’u Meclis Kayası’na götürdü: yüz kurdun saklanabileceği, taşlarla ve kayalarla kaplı bir tepeye. Bütün Sürü’yü gücü ve kurnazlığıyla yöneten iri gri Yalnız Kurt Akela, kayasının üstünde boylu boyunca uzanmıştı. Aşağısında, tek başına bir karacanın hakkından gelebilecek porsuk renkli tecrübeli kurtlardan bunu yapabileceğini sanan genç, üç yaşındaki kara kurtlara kadar, her boydan ve renkten kırk kadar kurt oturuyordu. Yalnız Kurt onları bir yıldır yönetiyordu. Gençliğinde iki kez kurt kapanına düşmüş, bir kez de dövülüp ölüme terk edilmişti; bu yüzden insanların huyunu suyunu bilirdi. Kayada pek konuşulmazdı. Yavrular, analarıyla babalarının oturduğu çemberin ortasında birbirlerinin üstüne yuvarlanırdı. Arada bir yaşlı bir kurt sessizce yavrulardan birine yaklaşır, onu dikkatle inceler ve ses çıkarmadan yerine dönerdi. Bazen bir anne, yavrusunun gözden kaçmadığından emin olmak için onu ay ışığına doğru iyice öne iterdi. Akela kayasından seslenirdi: “Yasayı bilirsiniz—Yasayı bilirsiniz. İyi bakın, ey Kurtlar!” Kaygılı anneler de çağrıya katılırdı: “Bakın—iyi bakın, ey Kurtlar!”

Sonunda sıra geldiğinde—Anne Kurt’un boyun kılları diken diken olmuştu—Baba Kurt, onların “Kurbağa Mowgli” dediği Mowgli’yi ortaya itti. Mowgli, ay ışığında parıldayan çakıl taşlarıyla gülüp oynayarak oturdu.

Akela başını patilerinden hiç kaldırmadan tekdüze çağrısını sürdürdü: “İyi bakın!” Kayaların ardından boğuk bir kükreme yükseldi—Şere Han’ın sesi: “Yavru benim. Bana verin. Özgür Halk’ın insan yavrusuyla ne işi olur?” Akela kulaklarını bile kıpırdatmadı. Yalnızca şunu söyledi: “İyi bakın, ey Kurtlar! Özgür Halk’ın, Özgür Halk’tan başkasının emirleriyle ne işi olur? İyi bakın!”

{0037}

Meclis Kayası’ndaki toplantı

Derinden gelen hırıltılar hep bir ağızdan yükseldi. Dördüncü yaşına girmiş genç bir kurt, Şere Han’ın sorusunu Akela’ya yöneltti: “Özgür Halk’ın insan yavrusuyla ne işi olur?” Orman Yasası’na göre, bir yavrunun Sürü’ye kabul edilme hakkı konusunda anlaşmazlık çıkarsa, babası ve annesi dışındaki en az iki Sürü üyesi onun lehinde konuşmalıdır.

“Bu yavrunun lehinde kim konuşuyor?” dedi Akela. “Özgür Halk arasında kim konuşuyor?” Yanıt gelmedi. Anne Kurt, işler kavgaya varırsa bunun son dövüşü olacağını bilerek hazırlandı.

Sonra Sürü Meclisi’ne katılmasına izin verilen tek öteki yaratık—kurt yavrularına Orman Yasası’nı öğreten uykucu kahverengi ayı Baloo—arka ayakları üzerine kalkıp homurdandı. Yalnızca yemiş, kök ve bal yediği için dilediği yere gidip gelebilen yaşlı Baloo’ydu bu.

“İnsan yavrusu—insan yavrusu mu?” dedi. “İnsan yavrusunun lehinde ben konuşuyorum. İnsan yavrusunda bir kötülük yok. Güzel konuşamam ama doğruyu söylerim. Sürüyle koşsun ve ötekilerle birlikte kayda geçirilsin. Ona ben ders vereceğim.”

“Bir kişi daha gerek,” dedi Akela. “Baloo konuştu; o da küçük yavruların öğretmenimiz. Baloo’dan başka kim konuşuyor?”

Siyah bir gölge çemberin ortasına indi. Kara Panter Bagheera’ydı bu; kapkara postu, belli ışıklarda hareli ipeği andıran panter desenlerini belli ediyordu. Herkes Bagheera’yı tanırdı ve kimse onun yoluna çıkmaya kalkışmazdı; çünkü Tabaqui kadar kurnaz, yaban mandası kadar cesur, yaralı fil kadar gözü pekti. Ama sesi ağaçtan damlayan yabani bal kadar yumuşak, postu kuştüyünden daha ipeksiydi.

“Ey Akela ve siz Özgür Halk,” diye mırıldandı, “toplantınızda söz hakkım yok; ama Orman Yasası, yeni bir yavruyla ilgili öldürmeyi gerektirmeyen bir kuşku varsa, onun canının bir bedel karşılığında bağışlanabileceğini söyler. Yasada bu bedeli kimin ödeyip ödeyemeyeceği yazmaz. Doğru mu?”

“Güzel! Güzel!” dedi, her zaman aç olan genç kurtlar. “Bagheera’yı dinleyin. Yavrunun canı bir bedel karşılığında bağışlanabilir. Yasa böyle.”

“Burada konuşma hakkım olmadığını bildiğim hâlde, söz hakkı istiyorum.”

“Öyleyse konuş,” diye yirmi ayrı ses bağırdı.

“Çıplak bir yavruyu öldürmek utanç verici. Üstelik büyüdüğünde size daha iyi bir av eğlencesi sunabilir. Baloo onun lehinde konuştu. Ben de Baloo’nun sözüne bir boğa ekliyorum; hem de şişman, yeni öldürülmüş, yarım milden daha yakında. İnsan yavrusunu Yasaya uygun biçimde kabul ederseniz boğa sizin olsun. Zor mu?”

Onlarca ses hep bir ağızdan bağırdı: “Ne önemi var? Kış yağmurlarında ölür. Güneşte yanar. Çıplak bir kurbağa bize ne zarar verebilir? Sürüyle koşsun. Boğa nerede, Bagheera? Kabul edilsin.” Ardından Akela’nın tok haykırışı yükseldi: “İyi bakın—iyi bakın, ey Kurtlar!”

Mowgli çakıl taşlarına hâlâ büyük bir ilgi duyuyordu ve kurtlar gelip onu birer birer incelerken bunu fark etmiyordu. Sonunda hepsi ölü boğayı almaya tepe aşağı indi. Geriye yalnız Akela, Bagheera, Baloo ve Mowgli’nin kendi kurtları kaldı. Şere Han, Mowgli kendisine teslim edilmediği için çok öfkeli olduğundan gecenin içinde hâlâ kükreyip duruyordu.

“Hadi, kükre bakalım,” dedi Bagheera bıyıklarının altından. “Bu çıplak şeyin seni başka türlü kükreteceği gün gelecek; yoksa insanı hiç tanımıyorum.”

“İyi oldu,” dedi Akela. “İnsanlar ve yavruları çok bilge oluyor. Zamanı gelince bize yardım edebilir.”

{5038}

‘Akela’, yalnız kurt

“Gerçekten de ihtiyaç anında yardım eder; çünkü hiç kimse Sürü’ye sonsuza dek önderlik edemez,” dedi Bagheera.

Akela bir şey söylemedi. Her sürünün her önderinin başına gelen zamanı düşünüyordu: Gücü tükenir, gitgide zayıflar; sonunda kurtlar onu öldürür ve yerine yeni bir önder geçer—o da sırası geldiğinde öldürülür.

“Onu al götür,” dedi Baba Kurt’a, “Özgür Halk’tan birine yakışır biçimde yetiştir.”

Mowgli böylece, bir boğa karşılığında ve Baloo’nun kefilliğiyle Seeonee Kurt Sürüsü’ne kabul edildi.

Şimdi on ya da on bir yılı birden atlayıp Mowgli’nin kurtların arasında sürdürdüğü harika hayatı yalnızca hayal etmeniz gerekecek; çünkü bunları yazmaya kalksak sayısız kitap tutardı. Yavrularla birlikte büyüdü; gerçi onlar, elbette, Mowgli daha çocuk bile olmadan neredeyse yetişkin kurtlara dönüşmüşlerdi. Baba Kurt ona kendi işini ve ormandaki şeylerin anlamını öğretti. Öyle ki çimenlerdeki her hışırtı, ılık gece havasının her esintisi, başının üzerindeki baykuşların her ötüşü, bir süreliğine ağaca tüneyen yarasanın pençelerinin her tıkırtısı, havuzda sıçrayan her küçük balığın her şapırtısı, ona bir iş insanı için mesleğinin anlamı neyse o kadar şey ifade ediyordu. Öğrenmediği zamanlarda güneşte oturup uyuklar, yemek yer ve yeniden uykuya dalardı. Kirli ya da sıcak hissettiğinde orman havuzlarında yüzerdi; bal istediğinde (Baloo ona balın ve yemişlerin de çiğ et kadar lezzetli olduğunu söylemişti) bal bulmak için ağaçlara tırmanırdı; bunu da ona Bagheera öğretmişti.

{0043}

Bagheera bir dalın üzerine uzanıp “Haydi, Küçük Kardeşim,” diye seslenirdi.

Bagheera bir dalın üzerine uzanıp “Haydi, Küçük Kardeşim,” diye seslenirdi. Mowgli önce tembel hayvan gibi dallara tutunurdu; ama zamanla gri maymun kadar atılgan biçimde dalların arasında kendini savurur oldu. Sürü toplandığında o da Meclis Kayası’ndaki yerini alırdı. Orada, bir kurda gözlerini dikip baktığında kurdun gözlerini kaçırmak zorunda kaldığını keşfetti; bu yüzden eğlence olsun diye onlara dik dik bakardı. Başka zamanlarda dostlarının patilerindeki uzun dikenleri çıkarırdı; kurtlar, tüylerine takılan dikenlerden ve pıtraklardan çok çekerdi. Geceleri yamaçtan aşağı, ekili topraklara iner, köylüleri kulübelerinde büyük bir merakla seyrederdi. Ama insanlara güvenmiyordu; çünkü Bagheera ona, ormanda öyle ustaca gizlenmiş, düşerek kapanan kapaklı kare bir kutu göstermişti ki Mowgli az kalsın içine basacaktı. Bagheera bunun bir tuzak olduğunu söylemişti. Her şeyden çok, Bagheera’yla birlikte ormanın karanlık ve ılık yüreğine gitmeyi, uyuşuk gündüz boyunca uyumayı, gece olunca da Bagheera’nın nasıl avlandığını görmeyi severdi. Bagheera acıktıkça sağa sola saldırıp avlanırdı; Mowgli de bir istisna dışında öyle yapardı. Mowgli anlayacak yaşa gelir gelmez Bagheera ona, bir boğanın canı karşılığında Sürü’ye kabul edildiği için sığırlara asla dokunmaması gerektiğini söyledi. “Bütün orman senindir,” dedi Bagheera, “gücünün yettiği her şeyi öldürebilirsin; ama seni satın alan boğanın hatırı için, genç ya da yaşlı hiçbir sığırı öldürmemeli, yememelisin. Orman Yasası budur.” Mowgli bu söze sadakatle uydu.

Ders öğrendiğinin farkında olmayan ve dünyada yiyeceklerden başka düşünecek şeyi bulunmayan bir oğlan nasıl büyürse öyle büyüdü, güçlendi.

Anne Kurt ona bir iki kez Şere Han’a güvenilmeyeceğini ve bir gün onu öldürmesi gerektiğini söyledi. Genç bir kurt bu öğüdü her saat başı hatırlardı; ama Mowgli yalnızca bir çocuk olduğu için unuttu—insan dilinde konuşabilse kendine kurt diyecek olsa bile.

Şere Han ormanda sık sık Mowgli’nin yoluna çıkıyordu. Akela yaşlanıp güçten düştükçe topal kaplan, Sürü’nün genç kurtlarıyla yakın dost olmuştu; onlar da kırıntıları için onun peşinden giderdi. Akela, yetkisini gerektiği gibi kullanmaya cesaret edebilseydi buna asla izin vermezdi. Şere Han genç kurtlara yaranır, böylesine iyi avcıların neden ölmek üzere olan bir kurtla bir insan yavrusunun peşinden gittiğine şaşırdığını söylerdi. “Duyduğuma göre,” derdi Şere Han, “Meclis’te onun gözlerinin içine bakmaya cesaret edemiyormuşsunuz.” Genç kurtlar hırlayıp tüylerini kabartırdı.

Her yerde gözü kulağı olan Bagheera bu olup bitenlerden haberdardı ve bir iki kez Şere Han’ın bir gün onu öldüreceğini Mowgli’ye açık açık söyledi. Mowgli gülüp şöyle karşılık verirdi: “Sürü yanımda, sen de yanımdasın; şu çok tembel Baloo bile benim için bir iki darbe indirebilir. Neden korkayım ki?”

Bir gün, çok sıcak bir havada, duyduğu bir şey Bagheera’nın aklına yeni bir fikir getirdi. Belki de ona Kirpi Ikki söylemişti. Ama çocuk, ormanın derinliklerinde, başı Bagheera’nın güzel kara postunun üzerinde yatarken Bagheera ona şöyle dedi: “Küçük Kardeşim, Şere Han’ın düşmanın olduğunu sana kaç kez söyledim?”

“Şu palmiyedeki yemişlerin sayısı kadar,” dedi Mowgli; doğal olarak saymayı bilmiyordu. “Ne olmuş? Uykum var, Bagheera. Şere Han’ın kuyruğu uzun, lafı gürültülü—Tavus Kuşu Mao gibi.”

“Ama şimdi uyuma zamanı değil. Baloo bunu biliyor; ben biliyorum; Sürü biliyor; hatta şu akılsız, akılsız geyikler bile biliyor. Tabaqui de sana söyledi.”

“Ha! Ha!” dedi Mowgli. “Tabaqui az önce yanıma gelip, çıplak bir insanın yavrusu olduğumu, domuz yemişi çıkarmaya layık olmadığımı söyleyerek ağzını bozdu. Ben de terbiyesini öğrensin diye Tabaqui’yi kuyruğundan yakalayıp bir palmiyeye iki kez savurdum.”

“Bu aptallıktı; Tabaqui baş belası olsa da seni yakından ilgilendiren bir şey söyleyecekti. Gözlerini aç, Küçük Kardeşim. Şere Han ormanda seni öldürmeye cesaret edemez. Ama Akela’nın çok yaşlandığını unutma; yakında bir geyiği avlayamayacağı gün gelecek ve o zaman artık önder olamayacak. Seni ilk kez Meclis’e getirdiklerinde seni inceleyen kurtların çoğu da yaşlandı. Şere Han’ın onlara öğrettiği gibi, genç kurtlar bir insan yavrusunun Sürü’de yeri olmadığına inanıyor. Çok geçmeden sen de bir insan olacaksın.”

“İnsan ne ki kardeşleriyle koşamasın?” dedi Mowgli. “Ormanda doğdum. Orman Yasası’na uydum ve hiçbirimizin patisinden diken çıkarmadığım kurt kalmadı. Elbette onlar benim kardeşlerim!”

Bagheera boylu boyunca uzandı ve gözlerini yarı kapattı. “Küçük Kardeşim,” dedi, “çenemin altını yokla.”

Mowgli güçlü, esmer elini uzattı. Bagheera’nın ipeksi çenesinin hemen altında, iri ve kıvrılan kaslarının parlak tüylerin altında gizlendiği yerde küçük, tüysüz bir noktaya dokundu.

“Ormanda benim, Bagheera’nın, şu izi—tasmanın izini—taşıdığını bilen kimse yok. Oysa Küçük Kardeşim, ben insanların arasında doğdum; annem de insanların arasında, Udaypur kralının sarayındaki kafeslerde öldü. Meclis’te küçük, çıplak bir yavruyken senin için bedel ödememin nedeni buydu. Evet, ben de insanların arasında doğdum. Ormanı hiç görmemiştim. Bir gece kendimin Bagheera, yani Panter olduğunu, bir insan oyuncağı olmadığımı anlayana kadar parmaklıkların ardında demir bir kaptan beslendim. Sonra o saçma kilidi tek pati darbesiyle kırıp kaçtım. İnsanların huylarını öğrendiğim için ormanda Şere Han’dan daha korkunç oldum. Öyle değil mi?”

“Evet,” dedi Mowgli, “bütün orman Bagheera’dan korkar—Mowgli hariç.”

“Ah, sen bir insan yavrususun,” dedi Kara Panter çok şefkatle. “Ben ormanıma geri döndüğüm gibi, sen de sonunda insanlara—kardeşlerin olan insanlara—dönmelisin; tabii Meclis’te öldürülmezsen.”

“Ama neden—neden biri beni öldürmek istesin?” dedi Mowgli.

“Bana bak,” dedi Bagheera. Mowgli de gözlerini onunkilere dikti. İri panter yarım dakika geçmeden başını çevirdi.

“Nedeni bu,” dedi, yaprakların üzerinde patisini oynatarak. “Ben bile gözlerinin içine bakamıyorum; üstelik insanların arasında doğdum ve seni seviyorum, Küçük Kardeşim. Ötekiler gözleri seninkilerle karşılaşamadığı için; bilge olduğun için; patilerinden dikenleri çıkardığın için—bir insan olduğun için senden nefret ediyorlar.”

“Bunları bilmiyordum,” dedi Mowgli somurtarak; gür siyah kaşlarının altından alnını kırıştırdı.

“Orman Yasası nedir? Önce saldır, sonra konuş. Umursamazlığın yüzünden insan olduğunu anlıyorlar. Ama akıllı ol. İçime doğuyor ki Akela bir sonraki avını kaçırdığında—her avda geyiği yere sermek ona daha çok zor geliyor—Sürü hem ona hem sana karşı dönecek. Kayada bir orman meclisi toplayacaklar. Ve o zaman—işte buldum!” dedi Bagheera, sıçrayarak ayağa kalktı. “Hemen vadideki insanların kulübelerine in ve orada yetiştirdikleri Kızıl Çiçek’ten al. Zamanı geldiğinde, böylece benden, Baloo’dan ve seni seven Sürü üyelerinden daha güçlü bir dostun olur. Kızıl Çiçek’i al.”

Bagheera’nın Kızıl Çiçek dediği ateşti; yalnız ormandaki hiçbir yaratık ateşe gerçek adıyla seslenmez. Her hayvan ondan ölümüne korkar ve onu anlatmak için yüzlerce başka yol bulur.

“Kızıl Çiçek mi?” dedi Mowgli. “Alacakaranlıkta kulübelerinin dışında yetişiyor. Biraz alırım.”

“İşte insan yavrusu böyle olur,” dedi Bagheera gururla. “Küçük kaplarda yetiştiğini unutma. Çabucak bir tane al, ihtiyaç duyacağın zaman için yanında tut.”

“Peki!” dedi Mowgli. “Gidiyorum. Ama emin misin, sevgili Bagheera?”—kolunu görkemli boynuna doladı, iri gözlerinin derinliklerine baktı—“Bütün bunları Şere Han’ın yaptığına emin misin?”

“Beni özgürlüğüme kavuşturan Kırık Kilit adına, eminim Küçük Kardeşim.”

“Öyleyse beni satın alan Boğa adına, bunun hesabını Şere Han’a tastamam soracağım; belki biraz da fazlasını,” dedi Mowgli ve sıçrayıp uzaklaştı.

“İşte insan dediğin böyle olur. İnsan dediğin tam da budur,” dedi Bagheera yeniden uzanırken kendi kendine. “Ah Şere Han, on yıl önceki o kurbağa avından daha kara bir avın olmamıştı!”

Mowgli ormanın içinden çok uzaklara kadar koştu; yüreği öfkeyle yanıyordu. Akşam sisi yükselirken mağaraya vardı, soluklandı ve vadiye baktı. Yavrular dışarıdaydı ama mağaranın arka tarafındaki Anne Kurt, nefesinden, kurbağasının başına bir şey geldiğini anladı.

“Ne oldu, oğlum?” dedi.

“Şere Han’la ilgili bir yarasa gevezeliği,” diye seslendi Mowgli. “Bu gece ekili tarlalarda avlanacağım.” Çalılıkların arasından vadinin dibindeki dereye doğru hızla indi. Orada durdu; Sürü’nün av seslerini, kovalanan bir sambar geyiğinin böğürtüsünü ve geyik köşeye sıkışıp dönünce çıkardığı homurtuyu duydu. Sonra genç kurtların acımasız, öfkeli ulumaları yükseldi: “Akela! Akela! Yalnız Kurt gücünü göstersin. Sürünün önderine yer açın! Sıçra, Akela!”

Yalnız Kurt sıçramış ama tutunamamış olmalıydı; çünkü Mowgli dişlerinin şaklamasını, ardından sambar geyiğinin ön ayağıyla onu yere sermesiyle çıkan çığlığı duydu.

Başka bir şey beklemeden ileri atıldı; köylülerin yaşadığı ekili tarlalara doğru koştukça ulumalar arkasında gittikçe zayıfladı.

“Bagheera doğru söylemiş,” diye soluk soluğa mırıldandı, bir kulübenin penceresinin yanındaki hayvan yemlerinin arasına sokulurken. “Yarın hem Akela hem de benim için önemli bir gün.”

Sonra yüzünü pencereye yaklaştırıp ocaktaki ateşi izledi. Çiftçinin karısının kalkıp gece ateşi kara parçalarla beslediğini gördü. Sabah sisler bembeyaz ve soğukken, adamın çocuğunun içi toprakla sıvanmış hasır bir kap aldığını, içine kor hâlindeki kömür parçalarını doldurup battaniyesinin altına koyduğunu ve ahırda ineklerle ilgilenmeye gittiğini gördü.

“Hepsi bu mu?” dedi Mowgli. “Bir yavru yapabiliyorsa korkacak bir şey yok.” Kulübenin köşesinden dönüp oğlanın karşısına çıktı, kabı elinden aldı ve çocuk korkuyla bağırırken sisin içinde gözden kayboldu.

“Bana çok benziyorlar,” dedi Mowgli, kadının yaptığını gördüğü gibi kabın içine üfleyerek. “Beslemezsem bu şey ölür.” Korların üzerine dal ve kuru kabuk parçaları attı. Yokuşun yarısında, sabah çiyi postunda aytaşları gibi parlayan Bagheera’yla karşılaştı.

“Akela avı kaçırdı,” dedi Panter. “Dün gece onu öldüreceklerdi ama seni de istiyorlardı. Tepede seni aradılar.”

“Ekili tarlalardaydım. Hazırım. Bak!” Mowgli ateş kabını kaldırdı.

“Güzel! İnsanların o şeye kuru bir dal soktuğunu, az sonra ucunda Kızıl Çiçek’in açtığını gördüm. Korkmuyor musun?”

“Hayır. Neden korkayım? Şimdi hatırladım—rüya değilse, kurt olmadan önce Kızıl Çiçek’in yanında yatmıştım; sıcacık ve huzurluydu.”

Mowgli o gün boyunca mağarada oturup ateş kabını gözetti, dalların nasıl göründüğüne bakmak için kuru dalları içine batırdı. Beğendiği bir dal buldu. Akşam Tabaqui mağaraya gelip Meclis Kayası’nda istendiğini kabaca söyleyince, Mowgli öyle güldü ki Tabaqui kaçıp gitti. Sonra Mowgli de hâlâ gülerek Meclis’e gitti.

{5054}

Mowgli ve Bagheera

Yalnız Kurt Akela, Sürü önderliğinin boşta olduğunu göstermek için kayanın yanına uzanmıştı. Kırıntılarla beslenen kurtlardan oluşan maiyetiyle Şere Han, kendisine açıkça yaranılan toplantı alanında bir aşağı bir yukarı yürüyordu. Bagheera, Mowgli’nin yanına uzanmıştı; ateş kabı Mowgli’nin dizlerinin arasındaydı. Hepsi bir araya gelince Şere Han konuşmaya başladı—Akela gücünün doruğundayken bunu yapmaya asla cesaret edemezdi.

“Hakkı yok,” diye fısıldadı Bagheera. “Söyle. O bir köpek yavrusu. Korkacaktır.”

Mowgli ayağa fırladı. “Özgür Halk,” diye bağırdı, “Şere Han mı Sürü’ye önderlik ediyor? Bir kaplanın bizim önderliğimizle ne ilgisi var?”

“Önderlik hâlâ boşta olduğuna ve konuşmam istendiğine göre—” diye başladı Şere Han.

“Kim istedi?” dedi Mowgli. “Bu sığır kasabına yaranan hepimiz çakal mıyız? Sürü’nün önderliğine yalnızca Sürü karar verir.”

“Sus, insan yavrusu!” diye bağıranlar oldu. “Bırakın konuşsun. Yasamıza uydu.” Sonunda Sürü’nün yaşlıları gürleyerek, “Ölü Kurt konuşsun,” dedi. Bir Sürü önderi avını kaçırınca, yaşadığı sürece—ki bu pek uzun sürmez—ona Ölü Kurt denir.

Akela yorgunlukla yaşlı başını kaldırdı:

“Özgür Halk, siz de Şere Han’ın çakalları, on iki mevsim boyunca sizi ava götürüp getirdim; bu süre içinde hiç kimse tuzağa düşmedi ya da sakatlanmadı. Şimdi avımı kaçırdım. Bu tuzağın nasıl kurulduğunu biliyorsunuz. Güçsüzlüğüm ortaya çıksın diye beni denenmemiş bir geyiğin önüne nasıl sürdüğünüzü biliyorsunuz. Bunu ustalıkla yaptınız. Hakkınız, beni burada, Meclis Kayası’nda öldürmek. Öyleyse soruyorum: Yalnız Kurt’un işini kim bitirecek? Orman Yasası’na göre teker teker gelmeniz benim hakkım.”

Uzun bir sessizlik oldu; çünkü hiçbir kurt Akela’yla ölümüne dövüşmek istemiyordu. Sonra Şere Han kükredi: “Hah! Bu dişsiz budalayla ne işimiz var? Öleceği belli! Çok uzun yaşamış olan insan yavrusu. Özgür Halk, en başından beri avım oydu. Bana verin onu. İnsan-kurt saçmalığından bıktım. On mevsimdir ormanı huzursuz ediyor. İnsan yavrusunu verin, yoksa hep burada avlanır, size bir kemik bile bırakmam. O bir insan, bir insanın çocuğu ve kemiklerimin iliğine dek ondan nefret ediyorum!”

Bunun üzerine Sürü’nün yarısından fazlası bağırdı: “İnsan! İnsan! Bir insanın bizimle ne işi var? Bırakın kendi yerine gitsin.”

“Peki ya köylerin bütün halkını bize düşman ederse?” diye haykırdı Şere Han. “Hayır, bana verin onu. O bir insan ve hiçbirimiz gözlerinin içine bakamıyoruz.”

Akela başını yeniden kaldırdı ve şöyle dedi: “Yemeğimizi yedi. Bizimle uyudu. Bizim için av sürdü. Orman Yasası’nı hiç çiğnemedi.”

“Üstelik kabul edildiğinde onun için bir boğa ödedim. Bir boğanın değeri azdır ama Bagheera’nın onuru, belki uğruna dövüşeceği bir şeydir,” dedi Bagheera olabilecek en yumuşak sesiyle.

“On yıl önce ödenmiş bir boğa!” diye homurdandı Sürü. “On yıllık kemikleri ne yapalım?”

“Ya bir söz?” dedi Bagheera, dudağının altından beyaz dişlerini göstererek. “Özgür Halk denmeniz ne kadar da yerinde!”

“Hiçbir insan yavrusu orman halkıyla birlikte koşamaz,” diye uludu Şere Han. “Onu bana verin!”

“Kan bağımız olmasa da kardeşimizdir,” diye sürdürdü Akela, “ama siz onu burada öldüreceksiniz! Doğrusu, ben çok yaşamışım. Aranızdan bazıları sığır yiyor; başkalarınızın da Şere Han’ın öğrettikleriyle, gecenin karanlığında köylülerin kapı eşiklerinden çocuk kaçırdığını duydum. Bu yüzden korkak olduğunuzu biliyorum ve ben korkaklara sesleniyorum. Öleceğim kesin; hayatımın da bir değeri yok, yoksa insan yavrusunun yerine kendi hayatımı sunardım. Ama Sürü’nün Onuru adına—öndersiz kaldığınız için unuttuğunuz küçücük bir mesele bu—insan yavrusunun kendi yerine gitmesine izin verirseniz, ölüm vaktim geldiğinde size tek dişimi bile göstermeyeceğime söz veriyorum. Dövüşmeden öleceğim. Böylece Sürü’yü hiç değilse üç can kaybından kurtarırım. Daha fazlasını yapamam; ama isterseniz, hiçbir suçu olmayan, adına kefil olunup Orman Yasası uyarınca Sürü’ye satın alınmış bir kardeşi öldürmenin utancından sizi kurtarabilirim.”

“O bir insan—insan—insan!” diye hırladı Sürü. Kurtların çoğu, kuyruğunu sallamaya başlayan Şere Han’ın çevresinde toplanmaya koyuldu.

“Artık iş senin elinde,” dedi Bagheera Mowgli’ye. “Dövüşmekten başka yapabileceğimiz bir şey kalmadı.”

Mowgli doğruldu; elinde ateş kabı vardı. Sonra kollarını iki yana açıp Meclis’in yüzüne karşı esnedi. Ama öfke ve kederden kuduruyordu; çünkü kurtlar, tıpkı kurt gibi davranıp ondan nasıl nefret ettiklerini hiç söylememişlerdi. “Dinleyin!” diye haykırdı. “Bu köpek gevezeliğine gerek yok. Bu gece bana durmadan insan olduğumu söylediniz (oysa ömrümün sonuna kadar sizinle bir kurt olacaktım); sözlerinizin doğru olduğunu hissediyorum. Artık size kardeşim demiyorum; bir insanın diyeceği gibi, sag [köpekler] diyorum. Ne yapıp ne yapmayacağınıza siz karar veremezsiniz. Bu iş benim elimde; meseleyi daha açık görelim diye ben, insan, buraya sizin, köpeklerin, korktuğu Kızıl Çiçek’ten biraz getirdim.”

Ateş kabını yere fırlattı. Kızıl közlerden birkaçı kuru bir yosun öbeğini tutuşturdu; alevler birden yükselince Meclis’teki herkes dehşetle geri çekildi.

Mowgli kuru dalını ateşe sokup ince dalları tutuşana ve çıtırdayana dek bekledi, sonra korkuyla büzülen kurtların arasında, başının üzerinde döndürdü.

“Efendi sensin,” diye fısıldadı Bagheera. “Akela’yı ölümden kurtar. O hep dostundu.”

Hayatı boyunca hiç kimseden merhamet dilememiş, sert, yaşlı kurt Akela, alev alev yanan dalın gölgeleri sıçratıp titreten ışığında dimdik duran Mowgli’ye acıklı bir bakış attı. Çocuk çırılçıplaktı; uzun siyah saçları omuzlarının üzerinde dalgalanıyordu.

“Güzel!” dedi Mowgli, çevresine ağır ağır bakarak. “Köpek olduğunuzu anladım. Sizden, kendi halkımın yanına gidiyorum—eğer onlar gerçekten benim halkımsa. Orman bana kapandı; sizin sözlerinizi ve arkadaşlığınızı unutmalıyım. Ama size sizden daha merhametli davranacağım. Kan bağıyla neredeyse kardeşiniz olduğum için, insanlar arasında bir insan olduğumda sizi, sizin bana yaptığınız gibi insanlara ele vermeyeceğime söz veriyorum.” Ateşi ayağıyla tekmeledi; kıvılcımlar havaya saçıldı. “Sürü’de aramızda savaş çıkmayacak. Ama gitmeden önce ödenmesi gereken bir borç var.” Şere Han’ın alevlere aptalca göz kırparak oturduğu yere doğru yürüdü ve onu çenesindeki tüylerden yakaladı. Bagheera da bir aksilik olmasın diye peşinden geldi. “Kalk, köpek!” diye bağırdı Mowgli. “Bir insan konuşurken ayağa kalk, yoksa postunu tutuştururum!”

Şere Han’ın kulakları başına yapıştı; gözlerini kapadı, çünkü alevli dal çok yakındaydı.

“Bu sığır katili, yavruyken beni öldüremediği için Meclis’te öldüreceğini söylemişti. İşte biz insan olunca köpekleri böyle döveriz. Bir bıyığını kıpırdat, Topal, Kızıl Çiçek’i boğazına tıkarım!” Dalıyla Şere Han’ın başına vurdu; kaplan korkudan acıyla inleyip sızlandı.

“Peh! Kavrulmuş orman kedisi, şimdi defol! Ama bir dahaki sefere Meclis Kayası’na bir insan gibi geldiğimde Şere Han’ın postunu başımda taşıyacağımı unutma. Geri kalanına gelince, Akela özgür; dilediği gibi yaşasın. Onu öldürmeyeceksiniz, çünkü ben öyle istemiyorum. Ayrıca, kendinizi birer kişi sanıp dillerinizi dışarı sarkıtarak burada oturmayı sürdüreceğinizi de sanmıyorum; sizi süren köpeklerden başka bir şey değilsiniz—hadi, defolun!” Dalın ucundaki ateş öfkeyle yanıyordu. Mowgli halkanın çevresinde sağa sola vurdukça kurtlar uluyarak kaçtı; kıvılcımlar postlarını yakıyordu. Sonunda geriye yalnız Akela, Bagheera ve Mowgli’nin tarafını tutmuş belki on kurt kaldı. O zaman Mowgli’nin içinde bir şey acımaya başladı; hayatında daha önce hiç böyle bir acı duymamıştı. Nefesi kesildi, hıçkırdı; gözyaşları yüzünden aşağı süzüldü.

“Ne oldu? Ne oldu?” dedi. “Ormandan ayrılmak istemiyorum, bunun ne olduğunu da bilmiyorum. Ölüyor muyum, Bagheera?”

{5066}

Mowgli ormandan ayrılıyor

“Hayır, Küçük Kardeşim. Bunlar insanların döktüğü gözyaşları,” dedi Bagheera. “Artık insan olduğunu, insan yavrusu olmaktan çıktığını anlıyorum. Orman bundan böyle sana gerçekten kapandı. Bırak aksınlar, Mowgli. Bunlar yalnızca gözyaşı.” Mowgli oturup yüreği parçalanacakmış gibi ağladı; o güne dek hayatında hiç ağlamamıştı.

“Şimdi,” dedi, “insanların yanına gideceğim. Ama önce anneme veda etmeliyim.” Babay Kurt’la birlikte yaşadığı mağaraya gitti; dört yavru acıyla ulurken annesinin postuna kapanıp ağladı.

“Beni unutmayacaksınız, değil mi?” dedi Mowgli.

“İz sürebildiğimiz sürece asla,” dedi yavrular. “Bir insan olduğunda tepenin eteğine gel, seninle konuşuruz; geceleri de ekin tarlalarına gelip seninle oynarız.”

“Yakında gel!” dedi Babay Kurt. “Ah, bilge küçük kurbağam, yakında yine gel; çünkü annenle ben yaşlandık.”

“Yakında gel,” dedi Anne Kurt, “benim küçük çıplak oğlum. Dinle, insan yavrusu, seni yavrularımın hepsinden çok sevdim.”

“Elbette geleceğim,” dedi Mowgli. “Geldiğimde Şere Han’ın postunu Meclis Kayası’na sereceğim. Beni unutmayın! Ormandakilere beni asla unutmamalarını söyleyin!”

Mowgli, insanların denilen o gizemli şeylerle buluşmak üzere yamaçtan tek başına inerken şafak sökmeye başlamıştı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

1okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…