Orman Kitabı kitap kapağı

3. bölüm / 14

Kaa’nın Avı

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Kaa’nın Avı

Kaa’nın Avı
Benekleri Leoparın sevinci, boynuzları Mandanın gururudur.

Temiz ol; avcının gücü postunun parlaklığından anlaşılır.

Eğer Boğa seni savurabiliyor, ağır kaşlı Sambar seni boynuzlayabiliyorsa,

Bize haber vermek için işini bırakmana gerek yok; bunu on mevsim önceden biliyorduk.

Yabancının yavrularına zulmetme; onları kız kardeşin ve erkek kardeşin bil,

Çünkü küçük ve tıknaz olsalar da anneleri Ayı olabilir.

“Benim gibisi yok!” der yavru, ilk avının gururuyla;

Ama orman büyük, yavru küçüktür. Bırak düşünsün, sessiz kalsın.

Baloo’nun Özdeyişleri

Burada anlatılanların hepsi, Mowgli Seeonee Kurt Sürüsü’nden kovulmadan ya da kaplan Şere Han’dan öcünü almadan önce yaşandı. O günlerde Baloo ona Orman Yasası’nı öğretiyordu. Ciddi, iri yapılı, yaşlı boz ayı böylesine çabuk öğrenen bir öğrencisi olduğu için sevinçliydi; genç kurtlar Orman Yasası’nın yalnız kendi sürü ve kabileleriyle ilgili bölümünü öğrenir, Av Şiiri’ni—“Sessiz yürüyen ayaklar; karanlıkta gören gözler; inlerinde esen rüzgârları işiten kulaklar ve keskin beyaz dişler: Tabaqui Çakal ile nefret ettiğimiz Sırtlan dışında, bütün bu özellikler kardeşlerimizin alametidir”—ezberler ezberlemez kaçar giderlerdi. Ama insan yavrusu Mowgli’nin bundan çok daha fazlasını öğrenmesi gerekiyordu. Bazen Kara Panter Bagheera, öğrencisinin nasıl ilerlediğini görmek için salına salına ormandan geçer, Mowgli günün dersini Baloo’ya okurken başını bir ağaca dayayıp mırıldanırdı. Çocuk neredeyse yüzdüğü kadar iyi tırmanıyor, neredeyse koştuğu kadar iyi yüzüyordu. Böylece Yasa Öğretmeni Baloo ona Orman ve Su Yasaları’nı öğretti: çürük bir dalı sağlamından nasıl ayırt edeceğini; yerden on beş metre yüksekteki bir kovana rastladığında yabani arılara nasıl nazikçe sesleneceğini; yarasa Mang’ı öğle vakti dallarda rahatsız ederse ne söyleyeceğini; su birikintilerine dalmadan önce havuzlardaki su yılanlarını nasıl uyaracağını. Orman Halkı’ndan hiçbiri rahatsız edilmekten hoşlanmaz; hepsi davetsiz bir misafire saldırmaya hazırdır. Mowgli’ye ayrıca Yabancıların Av Çağrısı da öğretildi. Orman Halkı’ndan biri kendi bölgesinin dışında avlandığında, karşılık alana dek bu çağrıyı yüksek sesle yinelemesi gerekir. Anlamı şudur: “Aç olduğum için burada avlanmama izin ver.” Karşılığı da: “Öyleyse yiyecek için avlan, eğlence için değil.”

Bütün bunlar, Mowgli’nin ne kadar çok şeyi ezberlemesi gerektiğini gösterir; aynı şeyleri yüz kereden fazla tekrarlamaktan çok yorulmuştu. Ama bir gün, Mowgli dayak yiyip öfkeyle kaçınca Baloo, Bagheera’ya şöyle dedi: “İnsan yavrusu insan yavrusudur; Orman Yasası’nın tamamını öğrenmeli.”

“Ama ne kadar küçük olduğunu düşün,” dedi, Mowgli’yi kendi haline bıraksa şımartacak olan Kara Panter. “Küçücük kafası senin uzun konuşmalarının hepsini nasıl taşısın?”

“Ormanda öldürülmeyecek kadar küçük bir şey var mı? Yok. Ona bunları bu yüzden öğretiyorum; unuttuğunda da bu yüzden, çok hafifçe vuruyorum.”

“Hafifçe! Sen yumuşaklıktan ne anlarsın, demir ayaklı ihtiyar?” diye homurdandı Bagheera. “Bugün yüzü senin şu yumuşaklığından mosmor. Öf.”

“Onu seven ben baştan ayağa morartayım da bilgisizliği yüzünden başına bir şey gelmesin, daha iyi,” diye çok ciddi karşılık verdi Baloo. “Şimdi ona Orman’ın Efendi Sözleri’ni öğretiyorum; bunlar onu kuşların, Yılan Halkı’nın ve kendi sürüsü dışındaki dört ayaklı avcıların yanında koruyacak. Yeter ki sözleri hatırlasın, artık ormandaki herkesten korunma isteyebilir. Biraz dayağa değer, değil mi?”

“Pekâlâ, o halde insan yavrusunu öldürmemeye dikkat et. Kör pençelerini bileyebileceğin bir ağaç gövdesi değil o. Peki bu Efendi Sözleri ne? Yardım istemektense yardım etmem daha olası”—Bagheera bir pençesini uzatıp ucundaki çelik mavisi, keskin yırtıcı tırnaklarına hayranlıkla baktı—“yine de bilmek isterim.”

“Mowgli’yi çağırayım, isterse sana söyler. Gel, Küçük Kardeşim!”

“Başım arı kovanı gibi uğulduyor,” diye tepelerinden somurtkan bir ses duyuldu. Mowgli öfkeyle ve içerlemiş halde bir ağaç gövdesinden aşağı kaydı; yere varınca ekledi: “Ben senin için değil, Bagheera için geldim, şişko yaşlı Baloo!”

“Benim için fark etmez,” dedi Baloo; incinmiş ve üzülmüştü. “Öyleyse bugün sana öğrettiğim Orman’ın Efendi Sözleri’ni Bagheera’ya söyle.”

“Hangi halkın Efendi Sözleri?” dedi Mowgli, bildiklerini göstereceği için sevinerek. “Ormanın dili çoktur. Hepsini bilirim.”

“Birazını biliyorsun, ama çoğunu değil. Bak Bagheera, öğretmenlerine hiç teşekkür etmezler. Hiçbir küçük kurt yavrusu, yaşlı Baloo’ya öğrettikleri için teşekkür etmeye geri gelmedi. Haydi, Avcı Halkı’nın sözünü söyle bakalım, büyük bilgin.”

“Seninle benim kanımız bir,” dedi Mowgli, bütün Avcı Halkı’nın kullandığı ayı aksanıyla.

“Güzel. Şimdi kuşlarınkini.”

Mowgli, cümlenin sonuna Çaylak’ın ıslığını ekleyerek yineledi.

“Şimdi de Yılan Halkı’nınkini,” dedi Bagheera.

Yanıt, tamamen tarif edilemez bir tıslamadan ibaretti. Mowgli ayaklarını geriye savurdu, kendini alkışlamak için ellerini birbirine vurdu ve Bagheera’nın sırtına sıçradı. Yan oturup parlak postuna topuklarıyla tempo tuttu ve Baloo’ya aklına gelen en kötü yüz ifadelerini yaptı.

“İşte böyle! Biraz morarmaya değdi,” dedi boz ayı şefkatle. “Bir gün beni hatırlarsın.” Sonra Bagheera’ya, bütün bunları bilen Yaban Fili Hathi’den Efendi Sözleri’ni nasıl yalvar yakar aldığını anlatmak için yana döndü. Baloo yılan sözünü telaffuz edemediğinden Hathi’nin Mowgli’yi su yılanından yılan sözünü öğrenmesi için bir havuza götürdüğünü ve artık Mowgli’nin ormanda başına gelebilecek kazalara karşı epey güvende olduğunu anlattı; çünkü ne yılan, ne kuş ne de hayvan ona zarar verirdi.

“Demek artık korkacak kimse kalmadı,” diye sözünü bitirirken Baloo kocaman tüylü karnını gururla okşadı.

“Kendi kabilesi dışında,” diye fısıldadı Bagheera; sonra yüksek sesle Mowgli’ye seslendi: “Kaburgalarıma dikkat et, Küçük Kardeşim! Bu aşağı yukarı dans da ne?”

Mowgli, Bagheera’nın omuzlarındaki tüyleri çekiştirip sertçe tekmeleyerek sesini duyurmaya çalışıyordu. İkisi onu dinleyince avazı çıktığı kadar bağırdı: “Benim de bir kabilem olacak; bütün gün dalların arasında onlara önderlik edeceğim.”

“Bu yeni budalalık da ne, hayal kuran küçük hayalperest?” dedi Bagheera.

“Evet, yaşlı Baloo’ya dal ve toprak da atacağım,” diye sürdürdü Mowgli. “Bana bunu yapacaklarına söz verdiler. Ah!”

“Vuf!” Baloo’nun koca pençesi Mowgli’yi Bagheera’nın sırtından çekip aldı. Çocuk kocaman ön pençelerinin arasında yatarken ayının öfkelendiğini görebiliyordu.

“Mowgli,” dedi Baloo, “Bandar-Log’la, Maymun Halkı’yla konuşmuşsun.”

Mowgli, Panter’in de öfkeli olup olmadığını anlamak için Bagheera’ya baktı; Bagheera’nın gözleri yeşim taşı kadar sertti.

“Maymun Halkı’yla, gri maymunlarla, yasasız halkla, her şeyi yiyenlerle birlikte olmuşsun. Bu büyük bir utanç.”

“Baloo başımı acıtınca,” dedi Mowgli (hâlâ sırtüstü yatıyordu), “uzaklaştım; gri maymunlar ağaçlardan inip bana acıdı. Başka kimse benimle ilgilenmedi.” Biraz burnunu çekti.

“Maymun Halkı’nın acıması ha!” diye homurdandı Baloo. “Dağ deresinin sessizliği! Yaz güneşinin serinliği! Peki sonra, insan yavrusu?”

“Sonra, sonra bana yemişler ve güzel yiyecekler verdiler; beni kollarında ağaçların tepesine taşıdılar. Kuyruğum olmadığı için onlar gibi olmasam da kan kardeşleri olduğumu, bir gün de önderleri olacağımı söylediler.”

“Onların önderi yok,” dedi Bagheera. “Yalan söylüyorlar. Her zaman yalan söylediler.”

“Çok naziktiler ve yine gelmemi söylediler. Maymun Halkı’nın yanına neden hiç götürülmedim? Benim gibi ayaklarının üzerinde duruyorlar. Sert pençeleriyle bana vurmuyorlar. Bütün gün oynuyorlar. Bırak ayağa kalkayım! Kötü Baloo, bırak kalkayım! Onlarla yine oynayacağım.”

“Dinle, insan yavrusu,” dedi Ayı; sesi sıcak bir gecede gök gürler gibi yankılandı. “Ağaçlarda yaşayan Maymun Halkı dışında, ormandaki bütün halkların Orman Yasası’nı sana öğrettim. Onların yasası yoktur. Dışlanmışlardır. Kendilerine ait dilleri yoktur; dinleyip kulak misafiri olduklarında dalların üstünden gizlice gözleyerek işittikleri çalıntı sözleri kullanırlar. Onların yolu bizim yolumuz değildir. Önderleri yoktur. Hafızaları yoktur. Böbürlenir, gevezelik eder; ormanda büyük işler yapmaya hazırlanan büyük bir halkmış gibi davranırlar. Ama bir yemişin düşmesiyle akılları kahkahaya kayar, her şeyi unuturlar. Biz Orman Halkı onlarla ilişki kurmayız. Maymunların su içtiği yerde su içmeyiz; onların gittiği yere gitmeyiz; onların avlandığı yerde avlanmayız; onların öldüğü yerde ölmeyiz. Bugüne dek Bandar-Log’dan söz ettiğimi hiç duydun mu?”

“Hayır,” diye fısıldadı Mowgli; Baloo sözünü bitirince orman sessizliğe gömülmüştü.

“Orman Halkı onları ağzından da aklından da çıkarır. Sayıları çoktur; kötü, pis ve utanmazdırlar. Bir arzuları varsa, Orman Halkı’nın onları fark etmesini istemektir. Ama başımıza yemiş ve pislik atsalar bile onları fark etmeyiz.”

Sözünü daha yeni bitirmişti ki dalların arasından yemiş ve ince dallardan bir sağanak üzerlerine yağdı. Yukarıda, ince dalların arasında öksürükler, ulumalar ve öfkeli sıçrayışlar duydular.

“Maymun Halkı yasaklıdır,” dedi Baloo. “Orman Halkı’na yasaklıdır. Unutma.”

“Yasaklı,” dedi Bagheera, “ama yine de Baloo’nun seni onlara karşı uyarması gerektiğini düşünüyorum.”

“Ben... Ben mi? Böyle bir pislikle oynayacağını nereden bilebilirdim? Maymun Halkı! Iyy!”

Başlarına bir sağanak indi; ikisi de Mowgli’yi yanlarına alıp tırısa kalktı. Baloo’nun maymunlar hakkında söyledikleri bütünüyle doğruydu. Ağaç tepelerinde yaşarlardı; hayvanlar pek yukarı bakmadığından Maymun Halkı’yla Orman Halkı’nın yollarının kesişmesi için bir neden yoktu. Ama hasta bir kurt, yaralı bir kaplan ya da ayı bulduklarında ona eziyet eder; eğlence olsun, birileri onları fark eder umuduyla herhangi bir hayvana dal ve yemiş atarlardı. Sonra anlamsız şarkılar uluyup çığlıklar atar, Orman Halkı’nı ağaçlarına tırmanıp onlarla dövüşmeye çağırırlardı. Ya da durup dururken kendi aralarında çılgınca kavgalara tutuşur, ölü maymunları Orman Halkı’nın görebileceği yerlere bırakırlardı. Hep bir önderleri, kendilerine ait yasaları ve gelenekleri olacaktı; ama hafızaları bir günden ötekine yetmediği için bunu bir türlü beceremezlerdi. İşin içinden, “Bandar-Log şimdi ne düşünüyorsa orman da sonra onu düşünecek,” diye bir söz uydurarak çıkmışlardı; bu söz onları epey rahatlatıyordu. Hayvanların hiçbiri onlara erişemezdi, ama öte yandan hiçbir hayvan onları umursamazdı. Mowgli onlarla oynamaya geldiğinde ve Baloo’nun ne kadar öfkelendiğini duyduklarında bu yüzden böylesine sevinmişlerdi.

Daha fazlasını yapmaya hiç niyetleri yoktu; zaten Bandar-Log’un hiçbir zaman bir niyeti olmazdı. Ama içlerinden biri, ona parlak görünen bir fikir buldu ve ötekilere Mowgli’yi kabilelerinde tutmanın yararlı olacağını anlattı: Rüzgârdan korunmak için dalları birbirine örebiliyordu; onu yakalarlarsa bunu kendilerine öğretmesini sağlayabilirlerdi. Elbette bir oduncunun çocuğu olan Mowgli, türlü türlü içgüdüleri miras almıştı; nasıl yaptığını düşünmeden, düşmüş dallardan küçük kulübeler yapardı. Ağaçlardaki Maymun Halkı onu izliyor, oyununu olağanüstü buluyordu. Bu kez, dediler, gerçekten bir önder edinecek ve ormanın en bilge halkı olacaklardı; öyle bilge ki herkes onları fark edip kıskanacaktı. Bu yüzden öğle uykusu vakti gelene dek Baloo’yla Bagheera’yı ve Mowgli’yi ormanda sessizce izlediler. Kendinden çok utanmış olan Mowgli, bir daha Maymun Halkı’yla işi olmayacağına karar vererek Panter’le Ayı’nın arasında uyudu.

Sonra hatırladığı ilk şey, bacaklarında ve kollarında eller hissetmesiydi; sert, güçlü, küçük eller. Ardından yüzüne dallar çarptı ve sallanan ağaçların arasından aşağıya bakarken buldu kendini. Baloo derin haykırışlarıyla ormanı ayağa kaldırmış, Bagheera da bütün dişlerini göstermiş hâlde gövdeye tırmanıyordu. Bandar-Log zafer çığlıkları atarak üst dallara doğru çekildi; Bagheera onları oraya kadar izlemeye cesaret edemedi. Maymunlar, “Bizi fark etti! Bagheera bizi fark etti. Bütün Orman Halkı becerimize ve kurnazlığımıza hayran!” diye bağırdılar. Sonra kaçışları başladı; Maymun Halkı’nın ağaçlar diyarındaki kaçışını kimse anlatamaz. Tepelerde ve yamaçlarda, yerden elli, yetmiş, hatta yüz ayak yüksekte uzanan düzenli yolları ve kavşakları vardı; gerektiğinde geceleri bile bu yollardan gidebilirlerdi. En güçlü maymunlardan ikisi Mowgli’yi kollarının altından kavrayıp ağaç tepelerinde onunla birlikte sıçrayarak ilerledi; her sıçrayışta yirmi ayak yol alıyorlardı. Yalnız olsalar iki kat hızlı giderlerdi, ama çocuğun ağırlığı onları yavaşlatıyordu. Mowgli hasta ve başı dönüyor olsa da bu çılgınca akışın tadını çıkarmaktan kendini alamadı. Aşağıdaki toprağı arada bir görmek onu korkutuyordu; boşluğa doğru yaptıkları salınımın sonunda ansızın durup sarsılmalarıysa yüreğini ağzına getiriyordu. Onu taşıyanlar, en ince tepedeki dalların altlarında çatırdayıp eğildiğini hissedene dek bir ağaca tırmanıyor, sonra öksürüp bağırarak dışa ve aşağıya doğru havaya atlıyor, bir sonraki ağacın alt dallarına elleriyle ya da ayaklarıyla tutunup duruyorlardı. Bazen Mowgli, bir direğin tepesindeki adamın denizi kilometrelerce görebilmesi gibi, durgun yeşil ormanın üzerinden kilometrelerce uzağı görebiliyordu. Sonra dallar ve yapraklar yüzüne çarpıyor, o ve iki muhafızı yeniden neredeyse yere kadar iniyordu. Böylece sıçrayıp dalları kıra döke, çığlıklar ve haykırışlarla Bandar-Log kabilesinin tamamı, esirleri Mowgli’yle birlikte ağaç yollarında akıp gitti.

Bir süre düşürülmekten korktu. Sonra öfkelendi ama çırpınmaması gerektiğini anladı; ardından düşünmeye başladı. Önce Baloo’yla Bagheera’ya haber göndermeliydi; maymunlar böyle hızlı giderken arkadaşlarının çok geride kalacağını biliyordu. Aşağıya bakmanın faydası yoktu, çünkü dalların yalnızca üst yüzlerini görebiliyordu. Bu yüzden yukarı baktı; mavilikte çok uzaklarda, ormanda ölecek hayvanları kollayan Rann Çaylak’ın havada dengede durup dönerek süzüldüğünü gördü. Rann, maymunların bir şey taşıdığını görüp yüklerinin yenilebilir olup olmadığını anlamak için birkaç yüz yarda alçaldı. Mowgli’nin bir ağacın tepesine çekildiğini ve Çaylak çağrısını, “İkimiz de aynı kandanız, sen ve ben,” diye söylediğini duyunca şaşkınlıkla ıslık çaldı. Dalların dalgaları çocuğun üstünü örttü, ama Rann bir sonraki ağaca doğru süzülüp küçük kahverengi yüzün yeniden belirmesini gördü. “İzimi takip et!” diye bağırdı Mowgli. “Seeonee Sürüsü’nden Baloo’ya, Meclis Kayası’ndan Bagheera’ya haber ver.”

“Kimin adına, kardeşim?” Rann Mowgli’yi daha önce hiç görmemişti; ama elbette onu duymuştu.

“Mowgli, Kurbağa. Bana insan yavrusu derler! İzimi takip et!”

Salınarak havada taşınırken son sözlerini çığlıkla söyledi. Rann başını salladı ve yükseldi; toz tanesinden büyük görünmeyecek kadar yükselip orada asılı kaldı, teleskop gibi gözleriyle Mowgli’nin muhafızları hızla ilerlerken ağaç tepelerinin sallanışını izledi.

{5090}

Ormanda Baloo

“Hiç uzağa gidemezler,” dedi kıkırdayarak. “Başladıkları işi de asla bitirmezler. Bandar-Log’un aklı hep yeni şeylere takılır. Gözlerim beni yanıltmıyorsa bu kez kendilerine bela açtılar; çünkü Baloo toy bir kuş değil, Bagheera da bildiğim kadarıyla keçilerden fazlasını öldürebilir.”

Kanatlarının üzerinde sallanarak, ayaklarını altına toplamış hâlde bekledi.

Bu sırada Baloo’yla Bagheera öfke ve kederden çılgına dönmüştü. Bagheera daha önce hiç tırmanmadığı kadar tırmandı, ama ince dallar ağırlığının altında kırıldı; pençeleri kabuk dolu hâlde aşağı kaydı.

Maymunları yakalama umuduyla hantal bir tırısla yola koyulmuş zavallı Baloo’ya, “İnsan yavrusunu neden uyarmadın?” diye kükredi. “Uyarmayacaksan onu darbelerle neredeyse öldüresiye dövmenin ne anlamı vardı?”

“Çabuk ol! Hadi çabuk! Belki hâlâ yetişiriz!” diye soludu Baloo.

“Bu hızla mı? Yaralı bir ineği bile yormaz. Yasa Öğretmeni, yavru dövücü! Böyle yalpalaya yalpalaya bir mil gitsen çatlayıp kalırsın. Otur ve düşün! Bir plan yap. Şimdi peşlerinden koşmanın sırası değil. Çok yakından izlersek onu düşürebilirler.”

“Arrula! Vuu! Taşımaktan bıkıp onu çoktan düşürmüş olabilirler. Bandar-Log’a kim güvenebilir? Başıma ölü yarasalar koyun! Bana kara kemikler yedirin! Vahşi arı kovanlarına yuvarlayın da sokularak öleyim; sonra sırtlanla birlikte gömün, çünkü ayıların en mutsuzu benim! Arulala! Vahuu! Ah Mowgli, Mowgli! Maymun Halkı’na karşı seni neden uyarmadım da kafanı kırdım? Belki de böylece günün dersini aklından çıkardım; şimdi de Efendi Sözleri’ni bilmeden ormanda tek başına kalacak.”

Baloo patilerini kulaklarına bastırıp inleyerek bir o yana bir bu yana yuvarlandı.

“En azından az önce bütün Sözleri doğru söyledi,” dedi Bagheera sabırsızca. “Baloo, sende ne hafıza var ne de saygı. Ben, Kara Panter, Ikki Kirpi gibi kıvrılıp ulusaydım orman ne düşünürdü?”

“Ormanın ne düşündüğü umurumda mı? Şimdiye ölmüş olabilir.”

“Onu dallardan eğlence olsun diye atmadıkları ya da can sıkıntısından öldürmedikleri sürece insan yavrusu için korkmuyorum. Akıllı ve iyi eğitilmiş; her şeyden önemlisi, Orman Halkı’nı korkutan gözlere sahip. Ama (bu büyük bir kötülük) Bandar-Log’un elinde ve ağaçlarda yaşadıkları için bizim halkımızdan korkmuyorlar.” Bagheera düşünceli düşünceli ön patilerinden birini yaladı.

“Ne aptalım! Ah, şişko, kahverengi, kök kazan aptal!” dedi Baloo birden doğrulurken. “Yaban Fili Hathi’nin sözü doğru: ‘Herkesin kendine göre bir korkusu vardır.’ Bandar-Log da Kaya Pitonu Kaa’dan korkar. O da onlar gibi tırmanabilir. Geceleri yavru maymunları çalar. Adının fısıltısı kuyruklarını buz keser. Kaa’ya gidelim.”

“Bize ne faydası dokunacak? Ayaksız olduğundan ve gözleri pek uğursuz göründüğünden kabilemizden sayılmaz,” dedi Bagheera.

“Çok yaşlı ve çok kurnaz. Her şeyden önce de hep aç,” dedi Baloo umutla. “Ona bol bol keçi vadet.”

“Bir kez yiyince tam bir ay uyur. Şimdi uyuyor olabilir; uyanık olsa bile kendi keçilerini öldürmeyi tercih ederse ne olacak?” Kaa’yı pek tanımayan Bagheera doğal olarak kuşkulanıyordu.

“O zaman sen ve ben, ihtiyar avcı, ona aklını başına toplamasını söyleyebiliriz.” Baloo solmuş kahverengi omzunu Panter’e sürttü; sonra Kaya Pitonu Kaa’yı aramaya koyuldular.

Onu öğleden sonra güneşinde, sıcak bir çıkıntıya uzanmış hâlde buldular. Son on gündür deri değiştirirken dinlenmişti; şimdi de yeni derisinin güzelliğini seyrediyordu. Pek gösterişli görünüyordu: küt burunlu iri başını yerde hızla ilerletiyor, otuz ayaklık gövdesini tuhaf düğümlere ve kıvrımlara sokuyor, akşam yiyeceğini düşünürken dudaklarını yalayıp duruyordu.

Baloo güzel benekli kahverengi sarı deriyi görür görmez rahatlamış bir homurtuyla, “Yememiş,” dedi. “Dikkatli ol Bagheera! Derisini değiştirdikten sonra biraz kör olur ve çok çabuk saldırır.”

Kaa zehirli bir yılan değildi; hatta zehirli yılanları korkak diye küçümserdi. Gücü sarılışındaydı: koca halkalarını birine bir kez doladığında artık söylenecek söz kalmazdı. Baloo arka ayaklarının üstüne oturup, “İyi avlar!” diye seslendi. Kendi türündeki bütün yılanlar gibi Kaa da biraz sağırdı; çağrıyı ilk anda duymadı. Sonra başını alçaltıp kıvrılarak, gelebilecek her şeye karşı hazırlandı.

“Hepimize iyi avlar,” diye karşılık verdi. “Oho, Baloo, burada ne işin var? İyi avlar Bagheera. En azından birimizin yiyeceğe ihtiyacı var. Avdan haber var mı? Bir dişi geyik, hiç değilse genç bir erkek geyik? Kurumuş kuyu kadar boşum.”

“Avlanıyoruz,” dedi Baloo umursamazca. Kaa’yı acele ettirmemek gerektiğini biliyordu. Çok iriydi.

“Bana da sizinle gelme izni verin,” dedi Kaa. “Senin ya da Baloo’nun bir darbe alması ne çıkar, Bagheera; ama ben bir orman yolunda günlerce beklemek, genç bir maymun bulma ihtimali uğruna gecenin yarısında tırmanmak zorundayım. Pıh! Dallar ben gençken böyle değildi. Hepsi çürük ince dallar, kuru budaklar.”

“Belki de iri cüsseni hesaba katmak gerekir,” dedi Baloo.

“Boyum epey uzun, epey uzun,” dedi Kaa hafifçe gururlanarak. “Ama yine de suç yeni yetişen ağaçlarda. Son avımda az kalsın düşüyordum; hem de gerçekten az kalsın. Kuyruğum ağaca sıkıca dolanmadığından kayarken çıkardığım gürültü Bandar-Log’u uyandırdı; bana en kötü adları taktılar.”

“Ayaksız, sarı toprak solucanı,” dedi Bagheera bıyıklarının arasından, sanki bir şeyi hatırlamaya çalışıyormuş gibi.

“Sssss! Bana hiç böyle dediler mi?” dedi Kaa.

“Geçen ay bize bağırdıkları şey aşağı yukarı buydu, ama onları hiç umursamadık. Her şeyi söylerler; bütün dişlerini döktüğünü, oğlaktan büyük hiçbir şeyle yüzleşemeyeceğini bile. Çünkü (şu Bandar-Log gerçekten utanmazdır)—çünkü teke boynuzlarından korkuyormuşsun,” diye tatlılıkla sürdürdü Bagheera.

Bir yılan, özellikle de Kaa gibi temkinli yaşlı bir piton, öfkelendiğini pek belli etmezdi. Ama Baloo’yla Bagheera, Kaa’nın boğazının iki yanındaki koca yutkunma kaslarının dalgalanıp kabardığını gördü.

“Yerlerini değiştirmişler,” dedi sakin sakin. “Bugün güneşe çıktığımda ağaç tepelerinde bağrıştıklarını duydum.”

“Şey... şimdi izini sürdüğümüz Bandar-Log,” dedi Baloo. Sözler boğazına takılmıştı; hatırladığı kadarıyla Orman Halkı’ndan biri ilk kez maymunların yaptıklarıyla ilgilendiğini kabul ediyordu.

“Öyleyse, kendi ormanlarında önder olduklarından emin olduğum böylesi iki avcıyı Bandar-Log’un izine düşüren şey herhâlde küçük bir mesele değildir,” diye nazikçe karşılık verdi Kaa; meraktan kabarmıştı.

“Doğrusu,” diye başladı Baloo, “ben Seeonee kurt yavrularının yaşlı ve bazen pek akılsız Yasa Öğretmeni’nden başka bir şey değilim; Bagheera da burada—”

“Bagheera’dır,” dedi Kara Panter; alçakgönüllülüğe inanmadığından çenelerini şak diye kapattı. “Sorun şu Kaa: yemiş hırsızları ve palmiye yaprağı toplayıcıları, belki duymuş olduğun insan yavrumuzu kaçırdı.”

“Ikki’den (dikenleri onu küstahlaştırır) bir insan yavrusunun kurt sürüsüne katıldığını duydum, ama inanmadım. Ikki, yarım yamalak duyduğu ve çok kötü anlattığı hikâyelerle doludur.”

“Ama doğru. Onun gibisi görülmemiştir,” dedi Baloo. “İnsan yavrularının en iyisi, en bilgesi, en cesuru; benim öğrencim. Baloo’nun adını bütün ormanlarda ünlü edecek. Bir de... ben—biz onu seviyoruz, Kaa.”

“Tıs! Tıs!” dedi Kaa, başını bir o yana bir bu yana sallayarak. “Ben de sevginin ne olduğunu bilirim. Anlatabileceğim öyle hikâyeler var ki—”

“Onları hakkıyla anlatmak için açık bir geceyi, hepimizin karnının tok olmasını beklemek gerekir,” diye çabucak araya girdi Bagheera. “İnsan yavrumuz şimdi Bandar-Log’un elinde. Orman Halkı’nın içinde yalnızca Kaa’dan korktuklarını biliyoruz.”

“Yalnızca benden korkarlar. Haklılar da,” dedi Kaa. “Geveze, aptal, kendini beğenmiş; kendini beğenmiş, aptal ve geveze maymunlar. Ama ellerindeki insan yavrusunun talihi yaver gitmiyor. Topladıkları yemişlerden bıkıp onları atarlar. Büyük işler yapacaklarını söyleyerek yarım gün dal taşır, sonra onu ikiye kırarlar. O insan yavrusunun hâline imrenilmez. Bana da ‘sarı balık’ demişlerdi, değil mi?”

“Solucan, solucan, toprak solucanı,” dedi Bagheera. “Bir de şimdi utancımdan söyleyemeyeceğim başka şeyler.”

“Efendileri hakkında güzel konuşmayı onlara hatırlatmalıyız. Aaa-ısss! Gezginci hafızalarına yardım etmeliyiz. Yavruyu nereye götürdüler?”

“Yalnız orman bilir. Güneşin battığı yöne doğru sanırım,” dedi Baloo. “Bunu bileceğini düşünmüştük Kaa.”

“Ben mi? Nereden bileyim? Yoluma çıkarlarsa yakalarım, ama Bandar-Log’u da kurbağaları da avlamam; su birikintisindeki yeşil yosunu da, madem öyle.”

“Yukarı! Yukarı! Yukarı! Yukarı! Hey! Hey! Hey, Seeonee Kurt Sürüsü’nden Baloo, yukarı bak!”

Baloo sesin nereden geldiğini görmek için yukarı baktı. Güneş, kanatlarının yukarı kıvrılmış uçlarında parıldarken Rann Çaylak aşağı doğru süzülüyordu. Rann’ın yatma vakti yakındı; ama Ayı’yı aramak için bütün ormanı dolaşmış, sık yaprakların arasında onu gözden kaçırmıştı.

“Ne oldu?” dedi Baloo.

“Mowgli’yi Bandar-Log’un arasında gördüm. Size haber vermemi söyledi. İzledim. Bandar-Log onu nehrin ötesine, maymunlar şehrine, Soğuk İnişler’e götürdü. Orada bir gece, on gece ya da bir saat kalabilirler. Yarasaların karanlık boyunca nöbet tutmasını söyledim. Haberim bu. Aşağıdaki hepinize iyi avlar!”

“Karnın doysun, güzelce uyu Rann,” diye seslendi Bagheera. “Bir sonraki avımda seni hatırlayıp başını yalnız sana ayıracağım, ey çaylakların en iyisi!”

“Önemli değil. Önemli değil. Çocuk Efendi Sözü’nü biliyordu. Başka türlü davranamazdım,” dedi Rann ve tüneğine doğru yeniden daireler çizerek yükseldi.

“Dilini kullanmayı unutmamış,” dedi Baloo gururla kıkırdayarak. “Ağaçların arasında sürüklenirken bile böylesine küçücük birinin kuşlar için Efendi Sözü’nü hatırladığını düşün!”

“Aklına iyice kazınmıştı,” dedi Bagheera. “Ama onunla gurur duyuyorum. Şimdi Soğuk İnişler’e gitmeliyiz.”

Ormanın bu yerinin nerede olduğunu hepsi biliyordu; ama Orman Halkı’ndan pek azı oraya giderdi. Soğuk İnişler dedikleri yer, ormanın içinde yitip kalmış, terk edilmiş eski bir şehirdi; hayvanlar da insanların bir zamanlar kullandığı yerleri pek kullanmazdı. Yaban domuzu kullanırdı, ama avcı kabileleri kullanmazdı. Üstelik maymunlar, herhangi bir yerde yaşadıkları söylenebilirse, en çok orada yaşardı. Kendine saygısı olan hiçbir hayvan kuraklık zamanları dışında o yeri görecek kadar yakınına gelmezdi; o zaman da yarı yıkık su depolarıyla havuzlarında biraz su bulunurdu.

{5104}

“Soğuk İnişler”

“Tam hızla bile yarım gecelik yol,” dedi Bagheera; Baloo’nun yüzü ciddileşti. “Elimden geldiğince hızlı geleceğim,” dedi kaygıyla.

“Seni bekleyemeyiz. Ardımızdan gel Baloo. Kaa’yla ben hızla gitmeliyiz.”

“Ayağım olsun olmasın, dördünüzün hızına yetişirim,” dedi Kaa kısa ve kesin bir sesle. Baloo acele etmek için bir kez denedi, ama soluk soluğa kalıp oturmak zorunda kaldı. Böylece Bagheera hızlı panter tırısına geçip önden giderken onu arkadan gelmeye bıraktılar. Kaa hiçbir şey söylemedi; ama Bagheera ne kadar çabalarsa çabalasın, koca Kaya Pitonu onunla aynı hizada ilerliyordu. Bir tepe deresine geldiklerinde Bagheera öne geçti; sıçrayıp karşıya geçti, Kaa ise yüzdü. Başıyla boynunun iki ayaklık kısmı suyun üstündeydi. Ama düzlüğe çıkınca Kaa arayı kapattı.

Alacakaranlık çökerken Bagheera, “Beni kurtaran Kırık Kilit adına, hiç de yavaş gitmiyorsun!” dedi.

“Acıktım,” dedi Kaa. “Üstelik bana benekli kurbağa dediler.”

“Solucan—hem de sarı toprak solucanı.”

“Fark etmez. Yola koyulalım.” Kaa, sakin gözleriyle en kısa yolu bulup oradan ilerleyerek sanki kendini yere döküyordu.

Soğuk İnişler’de Maymun Halkı, Mowgli’nin dostlarını hiç düşünmüyordu. Çocuğu Kayıp Şehir’e getirmişlerdi ve o an için kendilerinden pek memnundular. Mowgli daha önce hiç Hint şehri görmemişti; burası neredeyse bir yıkıntı yığını olsa da ona harikulade ve görkemli görünüyordu. Bir kral, çok uzun zaman önce küçük bir tepenin üzerine yaptırmıştı şehri. Yıpranmış, paslı menteşelerinde son tahta kıymıkları hâlâ asılı duran yıkık kapılara çıkan taş döşeli yolları hâlâ seçebiliyordunuz. Ağaçlar duvarların içinden ve üzerinden büyümüştü; mazgallar çökmüş, çürüyüp dağılmıştı. Duvarlardaki kulelerin pencerelerinden yabani sarmaşıklar, gür ve sarkık kümeler hâlinde dışarı taşıyordu.

Tepedeki büyük sarayın çatısı yoktu. Avluların ve çeşmelerin mermerleri çatlamış, kırmızıya ve yeşile boyanmıştı; kralın fillerinin yaşadığı avludaki taş döşemeleri bile otlar ve genç ağaçlar yerinden oynatıp birbirinden ayırmıştı. Saraydan bakınca, şehri oluşturan çatısız evlerin sıra sıra uzanıp karanlıkla dolu boş peteklere benzediğini; dört yolun kesiştiği meydanda bir zamanlar put olan biçimsiz taş kütlesini; eskiden umumi kuyuların bulunduğu sokak köşelerindeki çukurları ve oyukları; yanlarında yabani incir ağaçları bitmiş, parçalanmış tapınak kubbelerini görebilirdiniz. Maymunlar buraya kendi şehirleri diyor, ormanda yaşadıkları için Orman Halkı’nı küçümsüyormuş gibi davranıyorlardı. Oysa binaların ne işe yaradığını da onları nasıl kullanacaklarını da bilmiyorlardı. Kralın divan salonunda halka olup oturur, pirelerini ayıklar ve insan taklidi yaparlardı; ya da çatısız evlerin içinde koşuşturup bir köşeye alçı parçalarıyla eski tuğlalar yığar, sonra onları nereye sakladıklarını unutur, birbirlerine saldırıp bağrışarak itiş kakış ederlerdi. Ardından kralın bahçesindeki teraslarda bir aşağı bir yukarı koşmaya başlar, meyvelerle çiçeklerin yere düşüşünü görmek için eğlencesine gül ağaçlarını ve portakal ağaçlarını silkerlerdi. Sarayın bütün geçitlerini, karanlık tünellerini ve yüzlerce küçük karanlık odasını dolaşırlardı; ama ne gördüklerini, neyi görmediklerini hiç akıllarında tutmazlardı. Bu yüzden tek başlarına, ikişer ikişer ya da kalabalıklar hâlinde başıboş dolaşıp birbirlerine insanlar gibi davrandıklarını anlatırlardı. Su depolarından su içip onu bulandırır, sonra su yüzünden kavga ederlerdi. Ardından hepsi birden topluca koşup bağırırdı: “Ormanda Bandar-Log kadar bilge, iyi, akıllı, güçlü ve nazik kimse yok!” Şehirden bıkıp ağaç tepelerine dönene kadar bu böyle sürer, Orman Halkı’nın onları fark etmesini umarlardı.

Orman Yasası’yla yetişmiş Mowgli, böyle bir yaşamdan hoşlanmıyor, onu anlamıyordu. Maymunlar çocuğu öğleden sonra geç vakitte Soğuk İnişler’e sürüklemişti. Mowgli uzun bir yolculuktan sonra uyuyacakken onlar el ele tutuşup dans etmiş, aptalca şarkılar söylemişti. Maymunlardan biri konuşma yapıp arkadaşlarına, Mowgli’yi yakalamalarının Bandar-Log tarihinde yeni bir dönüm noktası olduğunu söyledi; çünkü Mowgli onlara yağmurdan ve soğuktan korunmak için çubuklarla kamışları birbirine örmeyi öğretecekti. Mowgli birkaç sarmaşık alıp onları bir alttan bir üstten geçirmeye başladı. Maymunlar da onu taklit etmeye çalıştı; ama daha birkaç dakika geçmeden ilgilerini yitirip arkadaşlarının kuyruklarını çekiştirmeye ya da dört ayak üzerinde öksürerek hoplayıp zıplamaya koyuldular.

“Yemek istiyorum,” dedi Mowgli. “Ormanın bu bölgesinde yabancıyım. Bana yiyecek getirin ya da burada avlanmama izin verin.”

Yirmi otuz maymun ona yemiş ve yabani papaya getirmek için sıçrayıp uzaklaştı. Ama yolda kavgaya tutuştular; meyvenin arta kalanını geri götürmek de onlara fazla zahmetli geldi. Mowgli hem açlıktan hem de öfkeden bitkin düşmüştü. Boş şehirde dolaşıp ara sıra Yabancılar İçin Av Çağrısı’nı yaptı, ama kimse yanıt vermedi. Mowgli gerçekten çok kötü bir yere geldiğini düşündü. “Baloo’nun Bandar-Log hakkında söylediklerinin hepsi doğru,” diye geçirdi içinden. “Yasaları yok, Av Çağrıları yok, önderleri yok; ellerinde yalnızca aptalca sözlerle küçük, hırsız elleri var. Burada açlıktan ölür ya da öldürülürsem, bütün suç kendimde olacak. Yine de kendi ormanıma dönmeye çalışmalıyım. Baloo beni kesin döver, ama Bandar-Log’la birlikte aptal gül yapraklarının peşinden koşmaktan iyidir.”

Şehir duvarına doğru birkaç adım atmıştı ki maymunlar onu geri çekti; ne kadar mutlu olduğunun farkında olmadığını söyleyip minnettar olsun diye çimdiklediler. Mowgli dişlerini sıktı ve sesini çıkarmadı, ama bağırış çağırış eden maymunlarla birlikte yağmur suyuyla yarıya kadar dolu kırmızı kumtaşı su depolarının üzerindeki terasa çıktı. Terasın ortasında, yüz yıl önce ölmüş kraliçeler için yapılmış, beyaz mermerden yıkık bir yazlık köşk vardı. Kubbesinin yarısı çökmüş, kraliçelerin saraydan girmek için kullandığı yeraltı geçidini kapatmıştı. Ama duvarları mermer oymalı kafeslerden oluşuyordu: akik, karnelyan, jaspis ve lapis lazuli taşlarıyla süslenmiş, süt beyazı, güzel bir dantel gibi işlenmiş mermerlerdi bunlar. Ay tepenin ardından yükselince ışığı açık işçilikten süzüldü; yere siyah kadife üzerine işlenmiş nakışları andıran gölgeler düştü. Mowgli’nin canı yanıyor, uykusu ve açlığı bastırıyordu; yine de Bandar-Log, yirmi kişilik gruplar hâlinde, ne kadar büyük, bilge, güçlü ve nazik olduklarını, onlardan ayrılmayı istemesinin ne kadar aptalca olduğunu anlatmaya başlayınca gülmeden edemedi. “Biz büyüğüz. Özgürüz. Harikayız. Bütün ormandaki en harika halkız! Hepimiz böyle söylüyoruz, öyleyse bu doğru olmalı,” diye bağırdılar. “Sen yeni bir dinleyicisin; sözlerimizi Orman Halkı’na taşıyıp gelecekte bizi fark etmelerini sağlayabilirsin. Şimdi sana ne kadar olağanüstü olduğumuzu anlatacağız.” Mowgli itiraz etmedi. Maymunlar yüzlerce kişi hâlinde terasta toplanıp kendi konuşmacılarını, Bandar-Log’u öven şarkılarını dinledi. Konuşmacılardan biri nefesi yetmediği için sustuğunda hepsi bir ağızdan bağırıyordu: “Bu doğru; hepimiz böyle söylüyoruz.” Onlar Mowgli’ye bir soru sorduğunda çocuk başını sallayıp gözlerini kırpıştırıyor, “Evet,” diyordu; gürültüden başı dönüyordu. “Çakal Tabaqui bunların hepsini ısırmış olmalı,” dedi kendi kendine. “Şimdi de delirmişler. Evet, bu dewanee, delilik. Hiç uyumuyorlar mı? Şimdi bir bulut ayı örtmeye geliyor. Keşke bulut biraz daha büyük olsa da karanlıkta kaçmayı deneyebilsem. Ama çok yorgunum.”

Aynı bulutu, şehir duvarının altındaki yıkık hendeğin içinde iki iyi dost gözlüyordu. Bagheera ile Kaa, Maymun Halkı’nın kalabalıklar hâlinde ne kadar tehlikeli olduğunu iyi bildiklerinden hiçbir şeyi şansa bırakmak istemiyorlardı. Maymunlar ancak sayıları yüz kat fazlaysa dövüşür; ormanda da çok az kişi bu kadar kötü bir ihtimale razı olurdu.

“Batı duvarına gideceğim,” diye fısıldadı Kaa. “Yokuş aşağı hızla iner, araziyi lehime kullanırım. Yüzlercesi birden sırtıma atlamaya kalkışmaz ama—”

“Biliyorum,” dedi Bagheera. “Keşke Baloo da burada olsaydı, ama elimizden geleni yapmalıyız. Bulut ayı örttüğünde terasa çıkacağım. Çocukla ilgili bir tür meclis topladılar orada.”

“İyi avlar,” dedi Kaa sertçe ve batı duvarına doğru süzüldü. Burası duvarların en az yıkılmışıydı; iri yılan, taşlara tırmanacak bir yol bulana kadar biraz oyalandı. Bulut ayı örttü. Mowgli bundan sonra ne olacağını merak ederken terasta Bagheera’nın hafif ayak seslerini duydu. Kara Panter yokuşu neredeyse hiç ses çıkarmadan koşup çıkmıştı. Mowgli’yi elli altmış sıra hâlinde çepeçevre sarmış oturan maymunların arasında, ısırarak vakit kaybetmeyeceğini bildiğinden, sağa sola pençe savuruyordu. Korku ve öfke dolu bir uluma yükseldi. Bagheera, altındaki yuvarlanıp tekme atan bedenlere takılıp sendeleyince bir maymun bağırdı: “Burada yalnızca biri var! Öldürün onu! Öldürün!” Isıran, tırmalayan, parçalayan ve çeken maymunlardan oluşan bir yığın Bagheera’nın üstünü kapladı. Beş altı maymun Mowgli’yi yakalayıp yazlık köşkün duvarına sürükledi ve kırık kubbedeki delikten içeri itti. İnsanların yanında yetişmiş bir çocuk ağır yaralanabilirdi; düşeceği yer tam on beş ayak aşağıdaydı. Ama Mowgli, Baloo’nun öğrettiği gibi düştü ve ayaklarının üzerine indi.

{5117}

Maymunların dövüşü

“Burada kalın,” diye bağırdı maymunlar, “dostlarını öldürelim; sonra da seni öldürmezlerse Zehir Halkı’yla oynarız.”

“Seninle benim kanımız bir,” dedi Mowgli, hemen Yılan Çağrısı’nı yaparak. Çevresindeki molozların içinden hışırtılar ve tıslamalar duydu. Emin olmak için çağrıyı bir kez daha yaptı.

“Aynen öyle! Hepiniz boyun başlıklarınızı indirin!” dedi yarım düzine boğuk ses. (Hindistan’daki her yıkıntı er ya da geç yılanlara yuva olur; eski yazlık köşk de kobralarla doluydu.) “Kımıldama Küçük Kardeşim; ayakların bize zarar verebilir.”

Mowgli olabildiğince sessizce durup mermer oymalı kafeslerin arasından dışarı baktı ve Kara Panter’in çevresindeki dövüşün öfkeli gürültüsünü dinledi: çığlıklar, bağrışmalar, itiş kakışlar ve düşman yığınlarının altında debelenip doğrulurken Bagheera’nın çıkardığı derin, boğuk öksürüğü. Bagheera ilk kez, doğduğundan beri, canı için dövüşüyordu.

“Baloo yakında olmalı; Bagheera tek başına gelmezdi,” diye düşündü Mowgli. Sonra yüksek sesle seslendi: “Su deposuna, Bagheera! Su depolarına doğru yuvarlan! Yuvarlanıp suya dal! Suya ulaş!”

Bagheera onu duydu. Mowgli’nin güvende olduğunu bildiren bu ses ona yeni bir cesaret verdi. Çaresizce, santim santim ilerleyerek doğruca su depolarına yöneldi; sessizce durarak. O sırada ormana en yakın yıkık duvarın ardından Baloo’nun gürleyen savaş narası yükseldi. Yaşlı Ayı elinden geleni yapmıştı, ama daha önce yetişememişti. “Bagheera!” diye bağırdı. “Buradayım. Tırmanıyorum! Acele ediyorum! Ahuwora! Taşlar ayağımın altında kayıyor! Bekle beni, ey alçakların en alçağı Bandar-Log!” Terasa soluk soluğa çıktı, ama kısa süre sonra başına kadar maymun dalgasının içinde kayboldu. Yine de kalçasının üzerine sağlamca oturup ön ayaklarını açtı, tutabildiği kadar maymunu sarıp kavradı; ardından çarklı bir geminin palet darbeleri gibi düzenli biçimde pat pat pat vurmaya başladı. Bir çarpma ve su sıçrama sesi, Mowgli’ye Bagheera’nın maymunların izleyemeyeceği su deposuna kadar dövüşerek ulaştığını anlattı. Panter, başı sudan dışarıda, soluk soluğa yatıyordu. Maymunlar kırmızı basamaklarda üç sıra hâlinde durmuş, öfkeyle hoplayıp zıplıyor, Baloo’ya yardım etmek için sudan çıkarsa dört bir yandan üzerine atılmaya hazır bekliyordu. O sırada Bagheera, sırılsıklam çenesini kaldırıp çaresizlik içinde korunmak için Yılan Çağrısı’nı yaptı: “Seninle benim kanımız bir.” Çünkü Kaa’nın son anda korkup kaçtığını sanmıştı. Terasın kenarında maymunların altında yarı yarıya ezilmiş Baloo bile Kara Panter’in yardım istediğini duyunca kıkırdamadan edemedi.

Kaa batı duvarını yeni aşmıştı; hendeğe inerken öyle sertçe çarptı ki duvarın tepesindeki bir taş yerinden kopup aşağı düştü. Arazinin sağlayacağı hiçbir üstünlüğü yitirmek istemiyordu. Uzun bedeninin her karışının işe yarar durumda olduğundan emin olmak için bir iki kez kıvrılıp açıldı. Bütün bu sırada Baloo’yla dövüş sürüyor, maymunlar Bagheera’nın çevresinde su deposunda bağırışıyordu. Havada bir ileri bir geri uçan Yarasa Mang, büyük savaşın haberini ormana taşıdı; sonunda yabanıl Fil Hathi bile borusunu öttürdü. Uzaklarda dağınık yaşayan Maymun Halkı sürüleri uyandı ve Soğuk İnişler’deki yoldaşlarına yardıma koşarak ağaç yollarında sıçramaya başladı. Dövüşün gürültüsü kilometrelerce uzaktaki bütün gündüz kuşlarını ayağa kaldırdı. Derken Kaa doğrudan, hızlı ve öldürmeye kararlı biçimde üzerlerine geldi. Bir pitonun dövüş gücü, başının ileri savurduğu darbeden ve arkasındaki bütün bedeninin gücünden gelir. Sapında serinkanlı, sakin bir aklın yaşadığı; neredeyse yarım ton ağırlığında bir mızrağı, koçbaşını ya da çekici gözünüzde canlandırabilirseniz, Kaa dövüşürken aşağı yukarı nasıl olduğunu anlarsınız. Dört beş ayak uzunluğundaki bir piton göğsüne doğru düzgün vurursa bir adamı yere serebilir; Kaa ise bildiğiniz gibi otuz ayak uzunluğundaydı. İlk darbesini Baloo’nun çevresinde toplanmış kalabalığın tam ortasına indirdi. Ağzını kapalı tutarak ve sessizce bütün gücüyle vurdu; ikinci bir darbeye gerek kalmadı. Maymunlar “Kaa! Kaa bu! Kaçın! Kaçın!” diye bağırarak dağıldı.

{5125}

‘Kaa’ piton

Maymun kuşakları, büyüklerinden dinledikleri Kaa hakkındaki öykülerle uslu durmaya korkutulmuştu: yosun nasıl sessizce büyürse dallar boyunca öyle sessizce kayabilen ve yaşamış en güçlü maymunu bile kaçırıp götürebilen gece hırsızı Kaa; öyle yaşlı Kaa ki kendini kurumuş bir dala ya da çürümüş kütüğe benzetebilir, en bilge maymunları bile aldatır, sonra da dal onları yakalardı. Kaa, maymunların ormanda korktuğu her şeydi. Çünkü hiçbiri onun gücünün sınırını bilmiyor, hiçbiri yüzüne bakamıyor, hiçbiri de kucaklayışından sağ çıkamıyordu. Bu yüzden korkudan kekeleye kekeleye evlerin duvarlarına ve çatılarına kaçtılar. Baloo rahatlayarak derin bir nefes aldı. Kürkü Bagheera’nınkinden çok daha kalındı, ama dövüşte ağır yaralanmıştı. Sonra Kaa ilk kez ağzını açıp uzun, tıslamalı tek bir söz söyledi. Soğuk İnişler’i savunmaya koşan uzaktaki maymunlar, yüklendikleri dallar eğilip çatırdayana kadar korkuyla sinip oldukları yerde kaldı. Duvarlardaki ve boş evlerdeki maymunların çığlıkları kesildi. Şehre çöken sessizlikte Mowgli, Bagheera’nın su deposundan çıkarken ıslak yanlarını silkelediğini duydu. Sonra gürültü yeniden koptu. Maymunlar duvarların daha yükseklerine sıçradı, iri taş putların boyunlarına sarıldı ve mazgallar boyunca sıçrayarak çığlık attı. Yazlık köşkte dans eden Mowgli ise mermer kafesin önüne gözünü dayadı; küçümsemesini ve alayını göstermek için ön dişlerinin arasından baykuş gibi öttü.

“İnsan yavrusunu o tuzaktan çıkarın; daha fazlasını yapamam,” diye soludu Bagheera. “İnsan yavrusunu alıp gidelim. Yeniden saldırabilirler.”

“Ben emredene kadar kımıldamazlar. Olduğunuz yerde kalın!” diye tısladı Kaa ve şehir bir kez daha sessizliğe büründü. “Daha önce gelemedim Kardeşim, ama seni çağırırken duymuş olabilirim,” dedi Bagheera’ya.

“Dövüşte—dövüşte bağırmış olabilirim,” diye yanıtladı Bagheera. “Baloo, yaralandın mı?”

“Beni yüz tane küçük ayıcığa parçalamadıklarından emin değilim,” dedi Baloo, bir bacağını, sonra ötekini ciddi ciddi sallayarak. “Of! Canım yanıyor. Kaa, sanırım hayatımızı sana borçluyuz; Bagheera’yla ben.”

“Önemli değil. İnsan yavrusu nerede?”

“Burada, bir tuzağın içinde. Dışarı tırmanamıyorum!” diye bağırdı Mowgli. Kırık kubbenin kavisli çatısı başının üzerindeydi.

“Onu buradan çıkarın. Mao Tavuskuşu gibi dans ediyor. Yavrularımızı ezecek,” dedi içerideki kobralar.

“Hah!” dedi Kaa kıkırdayarak. “Bu insan yavrusunun her yerde dostu var. Geri çekil insan yavrusu. Siz de saklanın, ey Zehir Halkı. Duvarı yıkıyorum.”

Kaa dikkatle bakıp mermer oymalı kafeste zayıf bir nokta olduğunu gösteren rengi değişmiş bir çatlak buldu. Mesafeyi ölçmek için başıyla iki üç kez hafifçe vurdu. Sonra bedeninin altı ayaklık kısmını yerden kaldırıp burnunu öne vererek bütün gücüyle yarım düzine darbe indirdi. Mermer kafes kırılıp toz ve moloz bulutu içinde yere döküldü. Mowgli açıklıktan sıçrayıp Baloo’yla Bagheera’nın arasına atıldı; bir kolunu her birinin iri boynuna doladı.

“Yaralandın mı?” diye sordu Baloo, onu usulca sarıp sarmalayarak.

“Canım yanıyor, açım; epey de hırpalandım. Ama ah, size çok kötü davranmışlar Kardeşlerim! Kanıyorsunuz.”

“Başkaları da kanıyor,” dedi Bagheera; dudaklarını yalayıp terasta ve su deposunun çevresinde yatan ölü maymunlara baktı.

“Sen sağ salimsen hiçbir şeyin önemi yok, ah benim bütün küçük kurbağalarımın gururu!” diye mızmızlandı Baloo.

“Buna sonra karar veririz,” dedi Bagheera, Mowgli’nin hiç hoşlanmadığı kuru bir sesle. “Ama işte Kaa. Savaşı ona, hayatını da ona borçlusun. Mowgli, geleneklerimize göre ona teşekkür et.”

Mowgli döndü ve koca Piton’un başının kendi başından bir ayak yukarıda sallandığını gördü.

“Demek insan yavrusu bu,” dedi Kaa. “Derisi çok yumuşak; Bandar-Log’a da pek benziyor. Dikkat et insan yavrusu, bir gün alaca karanlıkta, derimi yeni değiştirmişken seni bir maymunla karıştırmayayım.”

“Seninle benim kanımız bir,” diye yanıtladı Mowgli. “Bu gece hayatımı sana borçluyum. Bir gün acıkırsan avım senin avın olacak Kaa.”

“Çok teşekkür ederim Küçük Kardeşim,” dedi Kaa’nın gözleri ışıldayarak. “Peki bu kadar gözü pek avcı ne avlayabilir? Bir dahaki sefere ava çıktığında peşinden gelebilmek için soruyorum.”

“Hiçbir şey avlamıyorum; çok küçüğüm. Ama keçileri onları avlayabilecek olanlara doğru sürüyorum. Karnın acıktığında yanıma gel, doğruyu söyleyip söylemediğimi gör. Şunlarda biraz becerim var [ellerini uzattı]. Bir gün tuzağa düşersen sana, Bagheera’ya ve Baloo’ya olan borcumu ödeyebilirim. Hepinize iyi avlar efendilerim.”

“Güzel söyledin,” diye hırladı Baloo; çünkü Mowgli teşekkürünü pek güzel etmişti. Piton başını hafifçe Mowgli’nin omzuna bıraktı. “Yüreğin cesur, dilin nazik,” dedi. “Bunlar seni ormanda uzaklara götürür, küçük adam. Ama şimdi arkadaşlarınla hemen git. Git, uyu; ay batıyor ve ardından olacakları görmen iyi olmaz.”

Ay tepelerin ardında batıyordu. Duvarların ve mazgalların üzerinde titreyerek kümelenmiş maymun sıraları, paçavra gibi, sallantılı saçaklara benziyordu. Baloo su içmek için havuza indi, Bagheera kürkünü düzeltmeye koyuldu. Kaa ise terasın ortasına süzüldü ve çenelerini öyle çınlayan bir şaklamayla kapattı ki bütün maymunların bakışları ona çevrildi.

“Ay batıyor,” dedi. “Görmeye yetecek kadar ışık kaldı mı?”

Duvarlardan, ağaç tepelerinde esen rüzgâr gibi bir inilti yükseldi: “Görüyoruz, ey Kaa.”

“Güzel. Şimdi dans başlıyor: Kaa’nın Açlık Dansı. Kımıldamadan oturun ve izleyin.”

Başını sağdan sola savurarak büyük bir daire içinde iki üç kez döndü. Sonra bedeniyle halkalar ve sekizler çizmeye, karelere ve beşgenlere dönüşüp eriyen yumuşak, kaygan üçgenler ve kıvrılmış tümsekler oluşturmaya başladı; hiç dinlenmeden, hiç acele etmeden, pes perdeden mırıltılı ezgisini hiç kesmeden. Ortalık gittikçe karardı; sonunda sürüklenip yer değiştiren kıvrımları gözden kayboldu, ama pullarının hışırtısını duyabiliyorlardı.

Baloo ile Bagheera taş kesilmiş gibi duruyor, boğazlarının derinliklerinde hırlıyor, ense tüyleri diken diken oluyordu. Mowgli ise bakıp duruyor, şaşkınlıkla izliyordu.

“Bandar-Log,” dedi sonunda Kaa’nın sesi. “Emrim olmadan elinizi ya da ayağınızı oynatabilir misiniz? Söyleyin!”

“Emrin olmadan elimizi de ayağımızı da oynatamayız, ey Kaa!”

“Güzel! Hepiniz bana bir adım yaklaşın.”

Maymun sıraları çaresizce öne doğru sallandı; Baloo ile Bagheera da onlarla birlikte kaskatı bir adım attı.

“Yaklaşın!” diye tısladı Kaa; hepsi bir kez daha ilerledi.

Mowgli onları uzaklaştırmak için Baloo ile Bagheera’ya ellerini koydu. İki iri hayvan, sanki bir düşten uyanmış gibi irkildi.

“Elini omzumda tut,” diye fısıldadı Bagheera. “Orada tut, yoksa geri dönmem gerek... Kaa’nın yanına dönmem gerek. Ah!”

“Bu, tozun üzerinde daireler çizen yaşlı Kaa’dan başka bir şey değil,” dedi Mowgli. “Hadi gidelim.” Üçü duvardaki bir aralıktan süzülüp ormana çıktı.

“Oh!” dedi Baloo, yeniden sessiz ağaçların altında durunca. “Kaa’yı bir daha asla müttefik edinmeyeceğim.” Ve baştan aşağı silkelendi.

“O bizden daha fazlasını biliyor,” dedi Bagheera titreyerek. “Biraz daha kalsaydım boğazından aşağı yürüyecektim.”

“Ay yeniden doğmadan nice kişi o yoldan yürüyecek,” dedi Baloo. “Kendi usulünce iyi avlanacak.”

“Ama bütün bunlar ne anlama geliyordu?” diye sordu, bir pitonun büyüleme gücünden habersiz Mowgli. “Karanlık çökene kadar koca bir yılanın aptalca daireler çizmesinden başka bir şey görmedim. Burnu da yara bere içindeydi. Ha ha!”

“Mowgli,” dedi Bagheera öfkeyle, “burnu senin yüzünden yaralı; kulaklarım, yanlarım ve patilerim de öyle. Baloo’nun boynu ile omuzları da senin yüzünden ısırık içinde. Baloo da Bagheera da günlerce keyifle avlanamayacak.”

“Önemli değil,” dedi Baloo; “insan yavrusu yeniden yanımızda.”

“Doğru, ama bize zamana, iyi avlanabileceğimiz günlere, yaralara, kürkümüze —sırtımın yarısı yolundu— ve son olarak onurumuza pahalıya mal oldu. Unutma Mowgli, ben Kara Panter, korunmak için Kaa’ya seslenmek zorunda kaldım; Baloo’yla ben de Açlık Dansı yüzünden küçük kuşlar gibi sersemledik. İnsan yavrusu, bütün bunlar senin Bandar-Log’la oynamandan kaynaklandı.”

“Doğru, doğru,” dedi Mowgli kederle. “Kötü bir insan yavrusuyum; içim çok üzgün.”

“Hım! Baloo, Orman Yasası ne der?”

Baloo, Mowgli’yi daha fazla sıkıntıya sokmak istemiyordu ama Yasayı da çiğneyemezdi; bu yüzden mırıldandı: “Üzüntü cezayı ortadan kaldırmaz. Ama unutma Bagheera, daha çok küçük.”

“Unutmam. Ama yaramazlık etti ve şimdi dayağını yemeli. Mowgli, söyleyecek bir şeyin var mı?”

“Yok. Yanlış yaptım. Baloo’yla sen yaralandınız. Hak ettim.”

Bagheera, bir panterin bakış açısından yarım düzine sevgi tokadı attı —kendi yavrularından birini bile uyandırmaya yetmezdi bunlar— ama yedi yaşındaki bir çocuk için kaçınmak isteyeceği kadar ağır bir dayağa dönüştüler. Her şey bitince Mowgli hapşırdı ve tek kelime etmeden ayağa kalktı.

“Şimdi,” dedi Bagheera, “sırtıma atla Küçük Kardeşim, eve gidelim.”

Orman Yasası’nın güzel yanlarından biri de cezanın bütün hesapları kapatmasıdır. Sonrasında kimse dırdır etmez.

Mowgli başını Bagheera’nın sırtına koydu ve öyle derin uyudu ki onu ev mağarasına bırakırlarken hiç uyanmadı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…