Kilitli Oda

Eski köşkün kapısı arkalarından ağır bir gıcırtıyla kapandı.

Kimse konuşmadı.

On kişi aynı odadaydı ama sanki odanın içinde on farklı savaş yaşanıyordu.

Selen, gözlerini karşısındaki erkek grubundan ayırmıyordu. Beren birkaç adım gerisinde, ellerini göğsünde birleştirmişti. Hazal'ın bakışları odanın her köşesini inceliyor, Melis ise telefonunun ekranına tekrar tekrar bakıyordu.

Deniz Altuğ ise pencerenin yanında duruyordu.

Kızıl saçları, köşkün içindeki solgun ışıkta daha da belirgin görünüyordu. Parmaklarının arasında küçük bir delil poşeti vardı.

Poşetin içinde az önce bulduğu siyah bir anahtar duruyordu.

Atlas, ona bakarak kaşını kaldırdı.

— Onu nereden buldun?

Deniz başını çevirdi.

— Bulmadım. Biri özellikle oraya koymuş.

Barış öne çıktı.

— Nereden biliyorsun?

Deniz anahtarı havaya kaldırdı.

— Çünkü üzerinde parmak izi yok.

Çağrı kaşlarını çattı.

— Yani?

Deniz'in yüzündeki ifade değişmedi.

— Yani biri bu anahtarı buraya bırakmadan önce temizlemiş.

O anda odadaki herkes sustu.

Efe yavaşça belindeki silaha dokundu.

— Demek yalnız değiliz.

Baran alaycı bir şekilde güldü.

— Bunu anlamak için adli bilimler uzmanı olmaya gerek yok.

Deniz ona döndü.

— Ama ne aradığımızı anlamak için gerekiyor.

Baran'ın yüzündeki gülümseme kayboldu.

Barış araya girdi.

— Yeter.

Selen hemen karşı çıktı.

— Hayır, yeter değil. Hepiniz birbirinize saldırmaya devam ederseniz bu dosyayı asla çözemeyiz.

Atlas kısa bir kahkaha attı.

— Bizim birlikte çalışabileceğimize gerçekten inanıyor musun?

Selen gözlerini kıstı.

— Hayır.

Bir anlık sessizlik oldu.

— Ama başka seçeneğimiz de yok.

Tam o sırada...

DING!

On kişinin telefonu aynı anda çaldı.

Melis'in yüzü bembeyaz oldu.

Ekranında tek bir mesaj vardı.

> “İLK SORUYU CEVAPLAMADAN İKİNCİ ODAYA GEÇMEYİN.”

Altında ise tek bir soru vardı:

“17 EKİM 2016 GECESİ Kİ YALAN SÖYLEDİ?”

Beren telefonunu indirdi.

— 2016...

Hazal fısıldadı:

— Yine aynı tarih.

Deniz'in bakışları sertleşti.

— Demek bütün bunların başlangıcı o gece.

Efe başını kaldırdı.

— Ama ortada bir problem var.

Barış ona baktı.

— Ne?

Efe telefonunu gösterdi.

— Hepimize aynı soru gelmiş.

— Evet, dedi Melis.

— Ama cevap seçenekleri farklı.

Herkes kendi telefonuna baktı.

Selen'in ekranında:

A — Selen

Beren'in ekranında:

A — Beren

Hazal'ın ekranında:

A — Hazal

Melis'in ekranında:

A — Melis

Deniz'in ekranında ise:

A — DENİZ

Kızıl saçlı genç kızın yüzü bir anda değişti.

— Benimki farklı.

Çağrı ona yaklaştı.

— Ne yazıyor?

Deniz telefonu çevirdi.

Ekranda tek bir cümle vardı:

“ONUNCU DOSYANIN GERÇEK SAHİBİ Kİ?”

Altında yalnızca üç kelime vardı:

“DENİZ ALTUĞ.”

Deniz birkaç saniye ekrana baktı.

Sonra başını kaldırdı.

— Ben bu dosyayı daha önce hiç görmedim.

Barış'ın bakışları sertleşti.

— Emin misin?

Deniz ona döndü.

— Bana yalancı mı diyorsun?

— Sana güvenmemi gerektirecek hiçbir şey yok.

Deniz bir adım attı.

— Aynı şey senin için de geçerli.

İki taraf yeniden birbirine yaklaşırken...

Bütün ışıklar söndü.

Melis çığlık atacak gibi oldu.

Bir saniye.

İki saniye.

Üç saniye...

Sonra köşkün koridorundan bir ses duyuldu.

Tak... tak... tak...

Bir kapı açıldı.

Ve karanlığın içinden eski bir projektör çalıştı.

Duvara bir görüntü yansıtıldı.

On kişi donup kaldı.

Görüntüde...

17 Ekim 2016 gecesi vardı.

Eski hastanenin güvenlik kamerası kaydı.

Koridorda on kişi değil...

on bir kişi yürüyordu.

Beren nefesini tuttu.

— Bu mümkün değil.

Melis kameraya doğru yaklaştı.

— Kayıtlarda on kişi vardı.

Deniz görüntüyü dikkatle izliyordu.

— Hayır...

Selen ona baktı.

— Ne oldu?

Deniz'in yüzündeki bütün renk çekildi.

— Onuncu kişi bizden biri değildi.

Görüntüdeki on birinci kişi kameraya doğru dönmüştü.

Yüzü görünmüyordu.

Ama elinde tuttuğu şey net bir şekilde seçiliyordu.

ONUNCU DOSYA.

Ve görüntünün sonunda ekrana tek bir cümle geldi:

“ONUNCU KİŞİYİ ARAMAYIN.”

Bir saniye sonra yeni bir cümle belirdi:

“ÇÜNKÜ O, ZATEN ARANIZDA.”