3

Gözlerimi açtığımda sabahın tan ışıklarına eşlik eden odanın içindeki erkeksi koku rahatsız etmişti. Başta düşüncelerim sisleşmiş gibi, ne olduğunu idrak ettiğim anda yatağımdan doğruldum. Daha net görebilmek için ışıkları yaktım. Kimsenin olmadığını görmek, burnuma sert gelen kokudan şüphe duymamı sağlamıştı. Tüm kapılar kapalı mı diye tekrar kontrol ettim. Balkona çıkıp etrafı kolaçan etsem de tam aydınlanmayan hava yüzünden emin olamıyordum.
Odama geri döndüğümde eşyalarında değişen bir farklılık yoktu.Ellerimi yüzüme kapatıp derin bir nefes verdim. Sinsi bir gerçekliğin çevrelendiği evde durmak bana iyi gelmeyecekti.
Kyren’ın odasına geçip onu beşiğinden aldım ve Sıla da peşimden odaya geri döndü. “Sıla,” dedim bebeği yatağıma yatırırken, “bebeğin gerekli eşyaları için küçük bir çanta hazırla.” İkiletmeden ya da soru sormadan koşturur hâlde çıktı ve Kyren ile tek başıma kaldım. Küçük göz kapakları geri kapandığında ise kendi gerekli eşyalarımı valizden alıp küçük el çantama yerleştirdim. Ben çantamın fermuarını çekerken Camille odama girdi.
Ne bu acele? der gibi iki elini de kaldırdı, cevap bekliyordu.
“Ben gittikçe huzursuz hissetmeye başladım. Babama da uyandığında bugün gidileceğine dair haber verilsin.”
Hazırladığım küçük çantamı yere bırakırken giyinme odama geçtim ve üstüme rahat kıyafetlerimi geçirdim.
“Hem de neden bir gün daha beklemek zorundayız?”
“Çünkü orada hâlihazırda kurulu bir düzeniniz yok, vakit alacak şeylerden bahsediyoruz.”
“Burada durduğumuz her gün bizi boğuyor. Özellikle de beni. Erkenden gitmemiz lazım.”
Memnuniyetsiz bir ifadeyle yatakta uyuyan bebeği izliyordu.“Başına büyük bir bela oldu bu bebek.”
Yüzümün asılmasına engel olamadığım için kaşlarını kaldırdı. “Ben senin tarafındayım. Onu bir anda kabullenemiyor insan. Sen nasıl bir anda ayak uydurmaya çalışıyorsun anlamadım.”
Kabullenmiş de ayak uydurmuş da değildim. Ne görmek isterlerse bende onu görmek isteyeceklerdi. Sessizliğimi yine Camille bozdu. “Kaderini nasıl kabullendin, hiç sesini bile çıkarmadan?”
“Şimdilik çıkarmayacağım, Camille. Her şey saydamlaşana kadar susmaya devam edeceğim.”
Damian bebeği kabul edebilseydi ben de kendimi böyle bir durumun içinde mecbur hissetmeyecektim. Ablamın koşulsuz sevgisi inada binmiş, Damian ise bunu istememişti.
Keşke ablamın bebeğinin annesi olarak kayıtlarda ben olmasaydım. Onun ölümünün yasını bile tutamamışken kollarımda onun ölüm sebebini taşıyordum. İntihar etmiş olmasına neden olacak boyutu tahmin bile edemiyordum, bunları düşünecek kadar gerçeklerden kaçmak istemiştim. Ablamın doğumuna geleceğimin planlarını başka bir şehirde yaparken mezarına gelmiştim. İçtiği ilaçlardan dolayı bebeği de öldürmeye yönelik bir seçim olduğunu duyduğum an yaşadığım ağırlığı nasıl kaldırmam beklenirdi ki? Dokuz ay herkese rağmen ayakta duran ablam, son haftalarında bunu bebeğine yaşatmaya nasıl ikna olabilirdi?
Kyren’a bakarken içimde yanıp sönen bu duygudan dolayı kendimi masum hissetmiyordum. Günün sonunda dönen oyunlara rağmen Damian’ın onun öz babası olduğunu bilmek bile yetiyordu. Peşine düşeceği ya da bir gece öncesinde karanlıkta karşılaştığım kişinin o olma ihtimali beni yıpratmıştı. Ablama ve bebeğine bunu yaşatmış birisine, o istediği için teslim etmeyecektim. Kyren başkasının bir parçası olsaydı, o zaman benim kurban edilmeme de gerek kalmayacaktı. Gözümde ablam ya da babamdan daha büyük bir suçlu varsa, o kişi Damian’dı. İkisinin günah tohumu olan bebekleri, Dariana’nın, yani benim bebeğim olarak kaderi tekrardan değişmişti. Ben bunun için her ne kadar insanlara rol çizmeye çalışsam da kabullenemeyecektim. Sadece alışmayı bekleyecektim.
Babamın odasından çıktığı haberi geldiği anda yanına gittim. Erken gitmeye yönelik planlarımı paylaştım. Başta sıcak bakmasa da öğleden sonra kalkacak uçağa yer ayırtıldı. Kyren’ın ve benim evraklarımız da aynı hızla değiştirilmeye başlanmıştı. Evrak ve gizli işlerin döndüğü, evin babama ayrılmış kısmında benden kaynaklı kaos hâkimdi. Ben yalnızca gitmeyi bekliyordum ve kimseye güvenmediğim için sessizliğe bürünmüş Kyren’ı yanımdan ayırmıyordum. Kimseye beni bu kadar şüpheye düşüren durumu anlatmadım. Kanıt olarak sunabileceğim bir şey yoksa durum şüpheden öteye gitmeyecekti. Sıla’nın, kendisinden Camille’nin babama benimle ilgili kullandığım ilaçlardan olabileceğim yaftasını duyduğunu söylediği andan itibaren de kendisine oldukça mesafeliydim. Uzattığı eli, samimiyetle değil, emin olmamakla birlikte benim başıma bir şey gelmemesini istediği için tutuyordum. Bebekliğimden beri yanı başımda anne sayarak beni büyütmüş kadını yanımda istemiş olsam da bebeğe yönelik tavırları o geceden itibaren değişmişti.
Düşüncelerime dalmış, her şey netlik kazanana kadar bir elimde Kyren, diğer elimde kahvemle bahçeyi izliyordum. Aslı çevremde pervane olmuş, bebek ufak bir huysuzlansa hemen yardım etmek istiyordu. Camille ise uzaktan bizi kaçamak gözlerle izliyordu. Sıla kucağımda huzursuzlanan Kyren’ı beslenmesi için aldığında, şüphelerimin odağındaki kadına döndüm. Çatılmış olan kaşlarımı indirmeye çalıştım.
“Eski günlerdeki gibi değil mi?” dedim gülümsemeye çalışarak. Başta ona seslendiğimi anlamamıştı. Karşılama holünün yakınında kalan berjere oturmuş, cevap vermek için Sıla’nın çıkmasını beklemişti.
“Ne eski günlerdeki gibi?”
“Halimiz, ben küçükken de ablam bir problem çıkarırdı, ardından ben, peşimden de sen yanardın.”
Geçti dercesine dudaklarını büzdü.“Ablan hep kendisini, sonra ise sen dışında herkesi düşünürdü. Haklısın.”
İmasından dolayı dudaklarımı birbirine bastırdım.“Artık Kyren de benim bir parçam.”
Bunu duyduğunda, hep emin olmadığı zamanlarda olduğu gibi, sol kaşını kaldırdı ve gözlerimin içine baktı.Demek istediği bir şey vardı ancak nedense kendisini geri çekiyordu.
“Dariana, seni hep kızım bildim, bilmeye devam edeceğim. Seni ateşin ortasına atmayı baban seçti ama bu olanların elle tutulur bir yanı varsa da ben göremiyorum.”
Elinde çevirip durduğu telefon titrediğinde tedirgin şekilde yerinden kalktı. Onun kalkmasıyla ben de peşinden kalktım. Merdivenlerin başına doğru yürüdüm. Merdiven basamaklarını o kadar hızlı çıkıyordu ki yaptığımın ayıp olacağını bilsem de onu böyle tedirgin eden şey her neyse bilmem gerektiğini hissediyordum.
İkinci kata çıktığımda babamın asistanı köşeyi dönerken beni durdurdu ve onay vermemi gerektiren belgeyi önüme tuttu.
“Ben de tam size geliyordum, Dariana Hanım. Bir şuraya, bir de şu arka sayfadaki kısımlara imzanızı atabilir misiniz?”Belgeye baktığımda ev kontratı olduğunu gördüm. Hızla imzalasam da Camille’ye yetişememiştim.
Uçak saati gelene kadar birden fazla belge imzaladım. Banka, emlak işleri derken aslında bir güne yayılmış programımızı dört saate sığdırmıştık. Babamın odasından bir adım bile atamadığım için Camille mevzusunu noktalayamadan günün ortasına gelmiştim. Beynimin bir yanında dönen sözleri, tedirgin hâlleri ve imaları büyük bir soru işareti yapmıştı.
Babama avukatlar odadan çıktıktan sonra dile getirdiğimde, bunu düşündüğüm için kendimden utanmamı ima etti. Ona güvensizliğime sebeplerimi bir bir anlattığımda düşüncelerinde boğuldu. Camille yerine Aslı ile gitmeyi teklif ettim ancak prosedürü karşılayamadığı için bu ihtimali elememi, kalan vaktimizde yeni bir değişikliğe yetişilemeyeceğini belirtti.
“Yanında koruma olacak, sen Kyren’dan uçaktan inene kadar ayrılma.”
Bu işe yaramayacaktı. Camille’yi Kyren’ın yanında istemediğimi söyledim. Düşüncelerinde Camille o kadar saf bir yerdeydi ki onun beni, benim de torunumu koruyacağım algısını evden çıkana kadar bozamadım.
Uçağa yetişmek için arabaya yerleştik. Benim kucağımda Kyren ve yanımda Camille ile hareket eden arabada, kendi balkonunda ağzında piposuyla bekleyen babam görünmeyene kadar arkama bakmıştım. Derin bir nefes alıp verdiğimde Camille de bir hafta boyunca yanımızda duracağı için gergin hissediyordum. Onunla pek konuşmamıştık ve havalimanına girene kadar da yüzüme bakmamıştı. Elleri titriyor, o geceye dair bir şey sormaya kalksam direkt bunun benim yanılsamam olduğunu söylüyordu.
Havalimanında peşimizden gelen koruma ile ilerlerken Camille arkada kalmıştı. Bebek arabasını ben sürdüğüm için yetişemediğini düşünüp ona döndüğümde göz göze geldik. Olduğu yerde durmuş, sanki ona merhamet göstermemi bekler gibi, şimdiye kadar kaçırdığı gözlerini bana sabitlemişti. Korumam bana yakınlaşıp o da arkasına baktı ve Camille’nin ağzından, bir şey itiraf eder gibi, “Özür dilerim.” sözleri döküldü.
O kadar kısık sesle söylemişti ki kendisinden değil, dudaklarından dökülmüştü bu sözler. Gözleri dolmuş bir şekilde bana bakarken kalbim endişeyle çarpmaya başladı.
“Neden?” diyebildim sadece.
Etrafın yarattığı yapay sesler buğulanmış, yüzündeki ifadesindeki rahatlamayla bende yarattığı korku direkt Kyren’ı bebek arabasından kaldırmama ve kollarımın arasına almama neden olmuştu. Gözlerini kaçırdı, o an gerçeği anladım. Uzun bir zaman gibi hissettiren saniyelerde bağırmak istesem de ağzımdan bir şey çıkmamıştı.
Camille’nin arkasından iki adam gelip kollarına girdiğinde başta tedirginlikle geri çekildi, sonra kabullenmiş bir şekilde başını eğdi. Daha fazla gözlerime bakamıyordu. O bana rahatlamış gözlerle baksa, ihanetine karşılık ağlayacağımı biliyordu.
Çıkış kapısına doğru hareket ettiklerinde korumam beni hızlı hareketlerle onlardan uzağa yönlendirdi. Acele etmemi her adım attığımda dile getirdiği için yetersiz hissediyor, ellerim Kyren’ı hiç bırakmamaya yemin etmiş gibi birbirine kenetleniyordu. Ağzımda atan kalbim, korkumdan titreyen bacaklarımı hiçe sayarak onu takip etmeyi kural biliyordum.
Başka kapıdan çıktığımızda korumanın bizi bekleyen yabancı bir arabaya yönlendirdiğini anladığımda adımlarım tüm hararetini kaybederek önce durdu, geri geri gitti. Çıktığım kapıya geri dönmek için geri döndüğümde başımda hissettiğim acıyla geriye savruldum. Dengemi kaybettim, acının yarattığı şokla nefesim kesildi. Kyren’ı tek elimle tutup boşta kalan elimle kendimi kurtarmak için hamle yaptığımda parmaklarım boşluğu tuttu. Saçlarımı o kadar sert çekiyordu ki bunu yapan kişiyi kapının yansımasından gördüm.
Korumamdı.
Evden beri yanımdan ayrılmayan korumamdı.
Bakışlarında hiçbir şey yoktu; ne bir panik ne de bir açıklama, sadece soğukluktu.
“Bırak,” diye bağırdığımda sesim o kadar çatallı çıkmıştı ki, “Bırak,” diye tekrar ettiğimde boğazım daha çok acımıştı. Etrafımızda kimse yoktu, çığlıklarım boş arazide yankılanıp geri bana dönmüştü.
Boşta kalan sağ eliyle arabanın arka kapısını açtı, saçlarımı kavrayıp kolumdan tutarak beni içeri itti. Kyren kucağımda çığlık atıyor, benim çığlığım ise kapının üzerime kapanmasıyla içimde kalmıştı. Tüm korkumla Kyren’ı daha fazla sarsmamaya dikkat ediyorken bir yandan da savrulduğum koltukta toparlanmaya çalışıyordum. Başım cama o kadar sert çarpmıştı ki hem çekilmenin hem de darbenin etkisiyle yüzüm ağrıyordu. Ona bunu yapmamasını söylediğimde bile sesim bile kendime yabancı gelmişti. Arabanın içini yalnızca Kyren’ın bağırışları dolduruyor, benim bir şey sormaya fırsatım kalmıyordu.
Şoför koltuğuna geçip elindeki eldivenleri düzelten sahte koruma, yarım gülümsemeyle bana döndü.
“Bizden kaçabileceğini sanarken izlemek aşırı keyifliydi, Dariana. Asıl sürpriz şimdi başlıyor.”Dediğinde araba acı bir çığlıkla hızlandığında bedenim koltuğa yapışmıştı.
“Kimsin sen?” diyebildim bir yandan Kyren’ı sakinleştirmeye çalışırken. Sorum onda keyifli bir kahkaha atmasına neden olmuştu. Bu tavrı, laf söylemesinden daha çok oturmuştu içime.
Dikiz aynasından bir bana, bir de kucağımdaki bebeğe baktı.“Sorunun cevabını almaya çok az kaldı.”