2

Elimde belgeyle çalışma odasından çıktığımda evde ölüm sessizliği hâkimdi. Kendimi bu olayların tam ortasında bulacağımı hiç düşünmemiştim. Başta kendime, sonra istemesem de ablama kızıyordum. Kurtuluşu olmayan bir yola atılmış olan beni kimin anlayacağını bilmiyordum. Tek bildiğim bir şey varsa o da Kyren’ı, Damian’ın ve ailesinden en uzağa götürmekti. Kyren bizim için ablamdan geriye kalan tek parçaydı. Benim bebeğim olarak kayıtlara girilen kâğıdı odamdaki çalışma masasına fırlattım.
Camille bebeğin yanına gitmişti; yalnız kalmanın benim için de iyi olacağını o da biliyordu. Bu ailede kimse şimdiye kadar bana bir şey emanet etmemişti ya da güvenip bir şey paylaşmamıştı. Ablam dışında. O sadece bebeğiyle zor duruma düştüğünde söylemişti; onun peşini toparlayabilmem için. Bunun ötesinde değer vermek ya da göstermek istemesiyle ilgisi yoktu.
Babamın çalışma odasındayken, birkaç doktorun imzalı kâğıtlarını gördüm. Ölümünün intihar olduğunu teyit ettikleri belgeleri benim görmediğimi sanarak masasındaki dosyaların arasına sıkıştırırken görmüştüm. Benden bile şüphe duymuş olacak ki giriş çıkış saatlerimi de o dosyalar arasında görmüştüm. Arkamdan çevrilmiş olan bu güvensizliğin kanıtını gördüğümde bunaldım. Kyren’ı bana zincirlemesini sağlayan güvenlik testlerimi geçmiş olmalıydım.
Titreyen telefonum bakışlarımı ve dikkatimi masadaki fırlattığım dosyadan yatağa çekti. Arayan yakın arkadaşım Selen’di. Telefonumun kapanmasını bekledim. Onun bugün hiçbir aramasını açmamıştım. Selen ile olan arkadaşlığımız anaokuluna dayanıyordu. O zamandan beri ayrılmaz ikiliydik. Plansız gelişen bağımız, iki ailenin de sorun etmediği bir şeydi. Derin bir nefes verdim ve kapanan ekrana tekrar baktım.
Düşünmek için temiz hava almanın iyi geleceğini düşündüm. Balkonuma açılan uzun ve geniş kapıyı bedenimi yaslayarak açtım. Üniversiteye kadar kaldığım bu evin en özlediğim tarafı manzarasıydı. Gölün çevresine konumlanmış malikânelerin birbirine uzaklığı, yalnızca ileride parlayan yıldız gibi duran ışıklarla anlaşılıyordu. Selenlerin evine doğru baktığımda havanın ağırlaştığını hissettim.
Üşüdüğüm için kollarımı birbirine bağlayarak mermer korkuluğa doğru birkaç adım attım. Arka bahçedeki süs bitkilerinin ortasında duran dilek çeşmesinin önünde birisini gördüğüm an nefesimi tuttum. Başta bunun bir güvenlik görevlisi olduğunu düşündüm ama sabit duruyordu. Sadece bana çevrilmiş bedeninin ağırlığıyla yutkundum. Bahçe lambalarının yüzünü aydınlattığı kadarıyla ifadesindeki rahatsız edicilik içime işlemişti.
Ayaklarım istemsizce geri adım attı. İçeri girmek istesem de vücudum sözümü dinlemedi.Hareket ettiğimde adamın başı hafifçe yana eğildi. Sanki beni inceliyor ve tartıyordu; sanki emin olmadığı için harekete geçmiyordu. Vücudumu saran rahatsızlık daha da arttı. Havanın soğukluğu ve bedenimin kasılmasıyla nefesim önümde buhar oluşturuyordu. Bakışlarımı ondan ayıramıyordum; ayırırsam onu bir daha nerede göreceğimden emin değildim.
Yabancıya karşı hissettiğim güvensizlik balkondan ayrılmama engel oldu.Korktuğum kişi olabileceğinden emin olmak için direniyor da olabilirdim. Bedenim ve zihnimin tezatlığı şu an beni ikilemde bırakıyordu. Eğer Damian ise onun karşısında nasıl duracağımı bilmiyordum. Bebeği isterse, onu vermek ablamın savaşını kaybetmek gibi hissettirecekti. Ablamla aramızdaki bağ sağlam olmasa da onu bu duruma düşüren kişinin yararına olacak hiçbir şey yapmak istemiyordum.
Ben onu, o beni tartarken Camille’nin odaya girip Kyren hakkında bir şey söylemesiyle dikkatim dağıldı. O kısa anın ardından adamı göremedim.
Telaşla balkondan içeri girdim, Camille’ye balkon kapılarını kapatmasını söyledim ve koşturarak Kyren’ın odasına girdim. Arkamdan sorularla gelse de ağzımı bıçak açmıyordu. O an yaşadığım tek şey korkuydu.
Camille, sabit telefondan güvenliğe bağlanıp şüpheli birinin olabileceğini söyledi ve önlemleri artırmalarını istedi. Kyren beşiğinde gözlerini açmıştı. Endişeyle onu kaldırıp kollarımla sardım.Onun sıcaklığını hissettiğimde, “Oradaydı,” dedim titreyen sesimle. “Arka bahçede.” Camille bir bana bir de Kyren’a baktı; sol eliyle göğsünü ovuyordu. Endişem odayı da germişti; bebeğin küçük elleri durmuyordu. Bu gerginlik babamın kulağına gidince o da odaya geldi. Kyren’ı kucağımda görmeyi beklemiyor gibiydi; önce duraksadı, sonra yüzündeki sertlik dağıldı.
Onun sormasını beklemeden gördüğümü anlattım. Hoşnutsuz bir şekilde odadan ayrıldığında gerginliğim biraz da olsa azalmıştı. Kyren’ın küçük, pürüzsüz yüzüne baktım. İçimde tarifsiz bir koruma içgüdüsü yükselmişti. “Seni hiçbir zaman bırakmayacağım,” dediğimde gözyaşım yanağıma süzüldü. Onu koruyamama düşüncesi kalbimi ağrıtmıştı.
Titrek bir nefes verdiğimde huzursuzca gözlerini araladı. Ağlamaya başladığında Camille hazırladığı biberonu bana uzattı. Bakışlarında ben küçükken bir şey başardığımda takındığı o ifade vardı: gurur. Onu gururlandırmıştım.
Kyren’ın yanından o gece hiç ayrılmadım. Sabah olduğunda koltukta uzanmanın verdiği sersemlik üzerimdeydi. Camille, Kyren’ın yanına geldiğinde herhangi bir şeye denk gelinip gelinmediğini sordum. Güvenlik şefinden alınan bilgiye göre şüpheli hiçbir şey gözlemlenmemiş ve kameralara kimse yakalanmamıştı. Camille sakin ama şüpheyle bana baktı. Aldığım ilaçların ve stresin buna neden olabileceğini ima etti. Sesimi çıkarmadım; buradan gidene kadar bir sorun çıkarmak istemiyordum.
Kahvaltı saatinde kimseye denk gelmek istemiyordum. Tok tutacak bir şey bulmak için mutfağa girdiğimde birkaç şüpheli bakışın üzerimde gezindiğini hissettim. Evde yaşanan ve yaşanacak her şey kulaktan kulağa yayılırdı. Bunun için yapabileceğim bir şey yoktu.
Dolapta proteinli yoğurt buldum. Ambalajını açtığımda mutfak görevlisi içeri girdi. Ondan istemediğim için mahcup bir ifadeyle adanın arkasında durmuştu. Ben bitirene kadar yerinden kıpırdamadan beni beklemesi rahatsız hissettirdi. Çocukluğumdan beri gördüğüm yüzler olsa da insan kendini ait hissetmediğinde bu bir yük hâline geliyordu.
Camille’nin yanına bakıcıyı da Kyren’ın yanına gitmesini tembihlediğim mesajı attıktan sonra odama geçtim ve biraz uyuyabildim. Öğle vakti gözlerimi açtım. Bir süre telefonuma gelen mesajlara baktım, aramalara geri döndüm. Ardından Kyren’ın odasına geçtim. Onun da uyuduğunu görünce kendime biraz vakit ayırdım.
Babam şirkete geçmeden önce odasına geçtim. Her ihtimale karşı güvenlik sayısında artış olacaktı. Uçak biletlerimizi bana verdi, iki gün sonra ayrılacağımız için odama geçtiğimde Kyren ve kendime ait belgeleri dosyaya koyup çantayı kenara kaldırdım.
Saat ilerledikçe Camille ve babama haber verdikten sonra akşam yemeği için arkadaşlarımla buluşacaktım. Meraklarını gidermek için görünmemin mantıklı olandı. Hızlı bir duşun ardından hazırlanıp evden ayrıldım. Akşam yemeği için ayarlanan yere geçtim. Masaya geçtiğimde Selen ve Kristy’nin çoktan yerlerini aldığını gördüm ve sevgiye boğmalarının ardından diğerlerinin gelmesini bekledik. Önce ablam hakkında, ardından beni ilgilendiren soruları cevapladım. Bazen kaçamak cevap vermek zorunda kalıyordum, onlar bunu diğerleri geldiğinde ilerletmemeye çalıştılar.
Yemekler yendikten sonra ve saat ilerledikçe mekan değiştirme teklifi geldi. Hep birlikte Kristy’nin abisinin gece mekânına gittik. Masaya geçtiğimizde her zamanki gibi içeceğime Selen’in karar vermesine izin verdim. Anlatacak çok şeyimin olması ama anlatamamak hoş gelmiyordu. En yakınım olanlara en uzaktım. Onların konuşması, yaşadıkları gelişmeleri dinlemek iyi gelmişti. Benim hayatım onların aksine yokuş aşağı değişmişti. Konu bana geldiğinde lisansımı yükseltmek için yurt dışına tekrar gideceğimi söyledim. Bunu artık söylemek zorundaydım. Selen’in yüzünün asıldığını fark ettim. Ablamdan sonra burada kalmanın bana ağır geldiğini söyleyince bakışlar yumuşadı.
İçeceğimin yarısına geldiğimde izin isteyerek terasa çıktım. Onlardan uzakta vakit geçirirsem peşimden Selen’in geleceğini biliyordum. Aşağıda akan trafiği izlerken Damian’ın yaşıtım olan kardeşi Adrian’ı arabasından inerken gördüm. Gözlerim Noctis ailesinin bir üyesiyle karışılacağım için şaşkınlıkla büyüdü. Denk gelmemek için merdivenlerden inerken korktuğum gibi girişte denk geldik. Bana baktığında bakışları hiçbir zaman değişmemişti: hem meraklı hem de yumuşaktı. Zorlanarak gülümsedim. Peşinden giren güzel kıza baktım. Taylor’dı. Lise zamanları okula sonradan geldiği için hiç sohbet etme fırsatımız olmamıştı. Ablam için taziyesini iletti. Başımı sallayarak karşılık verdim. Adrian bir şey söyleyecek gibi oldu ama izin isteyerek yanlarından ayrıldım. Noctis ailesiyle aynı ortamda bulunmamak için kızlara başka bir bahane sunarak eve döndüm.
Eve girdiğimde her şey normal görünüyordu. Kyren’a diğer bakıcısı mamasını yediriyor, Camille de yarın için yapılacakları planlıyordu. Kyren mamasını bitirene kadar ben de Selen’e yazdım. Adrian’ı gördüğünü söylediğinde oradan çıkmadan önce yaşanılanları kısaca anlattım. Her şeyin üst üste geldiğini söyledim. Şehirden ayrılmadan önce buluşmak istediği mesajını okurken bakıcı beşiğe koyacağı sıra Kyren’ı kucağıma aldım, diğerleri çıktıktan sonra onunla bol bol vakit geçirdim. Onun çıkarmaya çalıştığı sesler, anlamaya çalışan buğulu bakışları beni sakinleştirmişti. Uyku saati geldiğinde onu uyuttum ve odama geçtim.
Yatağımda uzanmış gözlerimi kapatmışken hissettiğim rüzgarla açık kalmış balkon kapısına baktım. Yerimden zorlanarak kalktım ve kapıyı kapattım. Yarın görevlilere daha dikkatli olmalarını söyleyeceğimi düşünerek aldığım ilacın etkisiyle uyuyakaldım.