1

Odanın dışından gelen seslere kulak vermeye çalışıyordum. Küçük beşiğinde yatan yeğenimin nefes sesi sanki varlığını ispat etmek istercesine bana buz gibi hissettiren odayı dolduruyordu. Odada sadece ikimizin olduğunun gerçekliği saatler ilerledikçe bende yarattığı hüznümü artırıyordu.
Dışarıda babamın attığı adım sesleri durdu. Büyük ihtimalle doktor ile tartışmaları ciddi boyuta geliyordu. “Bana neler olduğunu söylememekte neden ısrarcısınız?” Odanın dışında öfkesini bastırmak isteyen aile doktorumuzun benim gibi ölüm sessizliğine yatan babamın ketum sessizliğini bozmaya çalışıyordu. Daha gün doğmadan yaşadığım bu gecenin ağırlığını atlatamamışken bu soru beni de hazırlıksız yakalamıştı. Gerçekten neden ısrarcıydı? Bebeği saklama derdi kalmamıştı, artık her gerçeklikle biz yüzleşecekti.
Gözümü her kapattığımda gözümün önüne yaşadığım anlar zühur ettikçe kabul etmek istemediğim, edemeyeceğim boyuta evrildi. Sol elim sanki kendimi sarmak ister gibi titreyen sağ kolumu tutuyordu. Geldiğimden beri oturduğum meşe koltuğun ahşabına parmağım düzenli aralıklarla istemsiz vuruyordum. Çıkarttığım sesler uğultu gibi kulağımdan girip düzensizleştiğinde tüm odağımı parmak uçlarıma verene kadar devam ettim. Babamın her hareketimi izlediğini bildiğim için yerimden kalkmak istemiyordum, beni gördüğü an öfkesi sahibini bulacaktı. Bunu benim ondan sakladığıma dair garip bir çıkarımda bulunmuştu. Ablamın bebeğinin olmasının sorumluluğu sanki benmişim gibi öfkesini bana hareket ediyordu.
Bebek huzursuz vaziyette beşiğinde kıpırdandığında elimi ağrıyan başımdan çektim ve ona bakmaya hazır olana kadar beşiğe baktım, biraz bekledikten sonra ayağa kalktım. Küçük bedeni onun için seçilmiş devasa beşiğinde o kadar küçük yer kaplıyordu ki ona uzanmaya korkuyordum, bakışları beni gördüğünde sessizleşti. Ona baktığımda hissettiğim hüznün ağırlığı ile olduğum yerde durdum. Beşiğine yakın yerde yanan gece lambasından dolayı kirpiklerinin yüzüne düşmesi küçük yüzünü gölgeliyordu. Babasını andırdığını söylemek için erken olduğunu biliyordum ancak benzememesi için içten içe dua ediyordum.
Ablamın onun için hazırladığı bu odayı bana ilk gösterdiğinde tek başına az önce oturduğum koltukta ağlıyordu. Hafif belirgin karnını bana göstermekten çekinmiyordu çünkü bu karanlık sırlarının çöplüğü olarak beni görmeye alışkındı. Onu terk eden sevgilisinin ardından “Bu bebeği doğurmak istediğine emin misin?” Diye sorduğumda Bu sorum onu sinirlendiriyor hatta bazen gereksiz bir saldırganlıkla beni kendimle vuruyordu. acımasızlığına rağmen onun yanında duracağımı o da biliyordu. Bana ve ona ailemiz tarafından böyle öğretilmişti. Ona o kadar ihtiyacım vardı ki babamın sarf ettiği ‘Onun yerine neden sen ölmedin?’ sorusunun derinliğini kavrıyordum.
O bu sürprizi dahi beklemiyordu ki. Bir torununun olacağını bile bilmiyorken ardından gelen üzücü haber onun laflarını daha da acımasız yapmıştı. Aile mezarlığında Annemin mezarının yanına kendisi için ayırttığı mezarında örüntü bozulmuştu. Kendisinin yeri dolmadan yeni bir toprak kazılacaktı, benim gömülmemi dilediğini bilsem de orası artık ablamın mezarıydı.
Ablam…
Ablamın yokluğuna hayattayken de uzak olmamızdan dolayı alışık olduğumu düşünürdüm. Onu hastaneye yetiştirmeye çalışırken sağlık ekibinin salonun ortasında bebeği karnından çıkartışını, temiz beze sardıklarını görmüştüm. Ablamdan ayrılık beni de hazırlıksız yakalamıştı. Annemin de beni dünyaya getirirken öldüğünü varsayarsak büyük annemin küçükken dediği sözleri hatırlayınca yüreğim sıkıştı. Annem için hep uğursuz olarak bahsederdi ancak bu babamın kulağına gittiğinde annesini evimize dahi adım atması yasaklanmıştı. Onu hep dua ederken yakalardım, şömineye doğru döner ve bizler için dua ederdi.
Bebeğin her şeyden habersiz duruşu onu kıskanmama neden oluyordu. Babamların sesleri artık duyulmuyordu. Ben geçmişe dalmışken bebek de gözlerini sımsıkı yummuştu. Geri yerime oturduğumda kapı açıldı, gelen kişinin küçükken benden sorumlu olan dadımın, Madam Camille, olduğunu görünce rahatladım. “Biraz dinlenmen gerek.” dedi elindeki biberonu çalkalarken. O beni süzerken bir yandan da bebekle ilgilenmeye başlamıştı. Elleri o kadar hızlı ve sistemli hareket ediyordu ki bebeği kucağına alması mamasını vermesi ve geri uyutması birkaç dakikasını alıyor gibi gelmişti.
O bana ben ona odaklanmış, sonunda yeniden ablamdan konu açılmıştı. Soruları beni yıpratmaya başladığında ondan uzaklaşma isteği ile doluyordum. “Sence baban seni bu bebeğin yanında bir amacı olmadan tutar mı?” Sorularının ardından bıraktığı denklem beni çıkmaza soktuğunda gözlerimi ona diktim. Başımı okşadı ve dinlenmem gerektiğini tembihledi. Sorusunun nedenini sorguladığımda babamın bir sürü kişiyle görüşme gerçekleştirdiğini, fazlasıyla paranın el altından verildiğini görmüştü. İçimde yaşadığım belirsizlikle koltuğa ayaklarımı uzattım, düşündükçe kayboldum.
Bebekten vazgeçmek söz konusu değildi, onun için Noctis ailesine kaybetmek demekti. Ablamın bu kusurunu örtmeye çalışacaktı, çünkü onun temellerinde en büyük günahı işlemişti. Oynayacağı oyunu tahmin etmek zor değildi. Bebeği gizleyebildiği kadar gizleyecekti. Hastanede geçen zamanda da bunu göstermişti. Ablamın cenaze töreni gün içinde gerçekleştirilecekti. İstemsiz ağlamaya başladığımda Camile de yanımda duruyordu ve ablam için dua ediyordu.
Öğleden sonra Camille bebeğe bakmaktan mükellef ablamın cenazesine katılmadı. Tüm tanıdıklarımız mezarlığın merdivenleri çıkarken yanımda yakın arkadaşlarım dizilmiş beni bakışlarıyla sorguya çekiyorlardı, Selen herkesi arka plana itmiş ve benimle konuşmalarına engel oluyordu. Ablamın bedeni toprağa verildiğinde ve toprağın atılmaya başlamasıyla ruhumun bağı çözüldü. Halalarımdan birisi ablamın hamile olduğunu duymuş olmalıydı ki arkamda fısıldaşmasını duydum. Bebeğin de anne ile gömüldüğünü söylüyordu. Babam çenesini sıkmış, tüm var gücüyle güçlü görünmek ister gibi gözlerini kırpmadan mezara bakıyordu. olanları sanki ben değil de üçüncü bir şahıs izliyormuş gibi tüm algılarımı kapatmıştım. Babamın onu tembihlediğine emin olmuştum çünkü halam bakışları ile ona bakıyor, görevini tamamladığını anlatır biçimde başını hafifçe eğmişti.
Yüzümdeki keder sinsi bir gerginliğe büründüğünde sessizliğe alışmışım gibi sadece bitmesini bekledim. İnsanlar yavaş yavaş ayrıldığında gözlerim istemsiz ablamı bu hale getiren vicdansızı arıyordu. Noctis ailesine ya da çevresinde görünen kimse ortalıkta gözükmüyordu. İçimi ablam adına keder kendi adıma nefret duygusu yükseldi, Selen bunu fark etmiş gibi sırtımı sıvazlıyordu.
Fırtına öncesi sessizlik denilen şeyi çocukluğumdan beri yaşıyordum. Babamın yüzüne baktığımda bu belirsizlik tekrar baş gösterdi. Bu sarsıntıya ne kadar dayanacağım hakkında en ufak düşüncem yoktu. Yüzü daha da çökmüş, bakışlarındaki buğu ve çenesindeki daha da belirgindi. Ona baktığımı fark ettiğinde bu sefer daha da buğulu baktı. Aile mezarlığında bize ayrılmış alanda annemin en sevdiği çiçek olan şakayık motiflerinin işlendiği sade mezar taşının ardından bir sıra boşluktan sonra ablamın mezar taşı tüm tazeliği ile parlıyordu. ‘Çok gençti.’ sözünü bugün o kadar çok duymuştum ki gerçekten de 1997-2023 işlemesi boğazımdaki düğümü daha da artırıyordu. Babamın onlar yerine ölme şansı olsaydı öleceğine emindim, ben de ölmeyi dilerdim.
Yalnızca çekirdek grubumuz kalmıştı, “Yanına uğrayacağım.” dedim babamı uğurlarken. Bana kızmıyor ya da sinirli bakmıyordu yalnızca gitmek istiyordu. Kalbini daha fazla ovuyordu, dostları da onu eve geri dönmesine ikna etmişti. Mezarlıkta oturmaya devam ettiğimde saat ilerlemişti ve Selen de beni ikna etmişti. Arabanın arka koltuklarında oturduğumuzda koltuğun arka bölmedeki dosyaya uzandı, kendimi daha fazla yıpratmamaya çalışıyordum. Eve varana kadar ağlamaya devam ediyordum. Evdeki kalabalık da azaldıktan sonra babam beni odasına çağırdı.
Çalışma odasına girdiğimde arkasındaki avukat ekibi duruyordu, koltukta Camille derin düşüncelere dalmış elindeki kâğıdı tutuyordu. Babam yorgun bir ifadeyle masada duran dosyayı bana doğru uzattı, uzatıp hazır olduğunda başını bana çevirdi. “Buradan gidiyorsunuz. Sen, Kyren ve Camille.”
Nereye, kimle, ne zaman diye sormadım. Sadece siyah dosyayı açtığımda bile günler süren kargaşanın sonucunu elimde duruyordu, Kyren Clarkson. Bu garip, anlam ifade etmeyen ismi nereden bulduğuna bile emin değildim. En azından dedemin adı konulur diye fikir yürütüyordum. Ardından adımı da uçak biletimin başlığında gördüm. Dariana Clarkson. Samimiyetsiz, bu ailedeki en tuhaf isimleri yeğenimle ben paylaşıyorduk.
“Yeğeninin kâğıtta annesi artık sensin. O aileyle bir bağımız olmasını geç, kızımdan kalan tek değerli parçayı yani torunumu o ailenin eline veremem. Ekibim ve ben,” derin bir nefes verdi “bunun için çok çabaladık.” Şeffaf dosyada yer alan yeğenimin kimliğinde annesi olarak benim adım yazıyor baba kısmı ise tanımadığım bir erkek ismi yer alıyordu.
“Bu ablama yapılan saygısızlık değil mi? Onu sağlıklı dünyaya getirmek için herkesten uzak neredeyse bir yıl geçirdi. En azından kayıtlarda annesi olarak görülmesini saklamak çalışanların için zor bir şey değildi.”
“Ablana saygı duymayı onun ölümünün ardından camiada çıkacak dedikodulara malzeme vermek olarak mı görüyorsun? Eğer öyleyse,” tavrı benden tiksiniyor gibiydi, yorgun bir şekilde eliyle yüzünü kapattı “biz böyle düşündük. Bu bebeğin senin olarak görülmesi eminim onları uzak tutacak. Gördüğün gibi eğitimine devam amacıyla gidiyorsun. İki gündür nelerle uğraşıyoruz, sen ise sadece kuralına göre oynayacaksın.”
Okuduğum üniversitenin Avukatlık bölümümden yüksek lisans programına kayıtlı olduğumu gördüğümde şaşkınlıkla ona döndüm. “Okulu bitirdiğimde şirkette çalışacağıma dair aldığım sözle sizden ayrı kalmıştım. Yeğenime burada, güvenli ortam sağlayabilirdik.” tavrımı çocuksu gibi gördüğünde yaptığı o homurdanması arabayı doldurdu. Onun bizim için çizdiği yolda fikirlerimin memnun edemeyeceği belliydi.
“Kyren bu karmaşadan uzakta, her ne kadar seninle olmasını uygun görmesem de bizim ailemize uygun şekilde büyüyeceğinden eminim. Kaldı ki ablan da böyle olmasını isterdi.” İstemezdi. Beni sevdiğini hissetmemiştim, ya da çocukken yurt dışına okumaya gönderildiğimde de beni o günden sonra işi düşmediği takdirde iletişime girmemişti. Babamın yaptığı oyun ona gönülden inanmam için yaptığı bir manipülasyondan ibaretti. “Amacımız Kyren’ın varlığı bizim soyumuzla büyümesi. Sen ise burada yalnızca piyonsun.” Piyondum, her zaman öne atılan ve gözdem çıkarılmaya hazır bekleyen bir taştan ibarettim.
“Damian’ın bebeğin babası olduğunu elbette ki öğrendin, peki doğmuş olan oğlunun peşine düşmeyeceğini nereden biliyorsun? Emin ol hoşuna gitmeyecek ancak oğlundan haberdardı.”
Bunalmış bir şekilde nefesini verdiğinde yüzüme bakmadan beni bir diğer sessizliğe boğacak açıklaması ile bir başıma bıraktı. “Öldü. Ablan ve bebeği onun intihar etmesiyle öldüler, sen ise başka kişiden, başka yerde, başka bir çocuk dünyaya getirdin.”