5. Bölüm

Selam şekerlerim yeni bölüm geldi.

İstanbul

Mevsim Karasu

🕸️🕊️

İzmir'den ayrılalı birkaç saat olmuştu.

Arabanın camından dışarıyı izliyordum. Yol boyunca neredeyse hiç konuşmamıştık. Gurur ön koltukta oturuyor, ara sıra dikiz aynasından beni kontrol ediyordu. Ben ise başımı cama yaslamış, geride bıraktığım şehri düşünüyordum.

Annemin mezarına gitmek iyi gelmiş miydi, bilmiyordum. En azından içimde biriktirdiğim bazı şeyleri ona söyleyebilmiştim. Yıllardır kurduğum cümleleri sonunda dile getirmiştim.

Ama bu, canımın acımadığı anlamına gelmiyordu.

Bir süre önce yol üzerindeki bir mağazada durmuştuk. Gurur, arabadan inmemi söylemiş, ben de nereye gittiğimizi sormadan peşinden yürümüştüm. İçeri girdiğimizde birkaç kıyafet seçmişti. Önce itiraz etmiştim. Zaten üzerimdeki kıyafetlerim vardı. Yenilerine ihtiyacım yoktu.

Fakat Gurur kararını vermişti.

Şimdi üzerimde kumaş pantolon ve uzun kollu, sade bir badi vardı. Hava sıcak olmasına rağmen kollarımı kapatıyordum. Bileklerime kadar uzanan kumaş, babamın parmak izlerini saklıyordu. Sırtımdaki morlukları da kimsenin görmesini istemiyordum.

Aynaya baktığımda kendimi tanımakta zorlanmıştım.

Bir zamanlar uzun saçları olan, kendine biraz olsun güvenmeye başlamış bir kadındım. Şimdi omuzlarıma değen kesilmiş saçlarım ve saklamaya çalıştığım izlerim vardı.

“Mevsim.”

Başımı kaldırdım.

Gurur dikiz aynasından bana bakıyordu.

“Efendim?”

“Uyumadın mı?” diye sordu.

Başımı iki yana salladım. “Hayır.”

“Uyu.”

Kaşlarımı çattım. “Uyumak zorunda mıyım?”

“Evet.” dedi. “Bayılacak gibisin.”

Gözlerimi devirdim.

İşte yine başlamıştık.

“Her cümlenin sonuna emir koymak zorunda mısın?”

Netti. “Evet.”

İstemeden burnumdan kısa bir nefes verdim. Gülmek değildi ama ona yakın bir şeydi.

Gurur'un yüzünde herhangi bir değişiklik olmadı. Zaten ondan kahkaha atmasını beklemiyordum.

Başımı yeniden cama yasladım.

Bir süre sonra telefonumun ekranını açtım. Alara'dan onlarca cevapsız arama ve mesaj vardı. İçim burkuldu. Onu merakta bırakmıştım.

Telefonu elime alıp arama tuşuna bastım.

İlk çalışta açtı. “MEVSİM!”

Telefonu kulağımdan biraz uzaklaştırdım. “Alara, sakin ol.” dedim direkt. “Sen sormadan söyleyim. İyiyim.”

Derin bir nefes verdiği duydum. “Kimdi onlar, Mevsim? Götürdüler seni hiçbir şey yapamadım.” dedi. Hıçkırdı. “Kardeşim götürdüler ben bir şey yapamadım.”

Kendini suçluyordu.

“Babamdı. Babamın adamlarıydı.” dedim. Eve gittiğimde ilk işim Alara’ya her şeyi anlatmak olacaktı. “Alara, benim haberim vardı. Her şeyimi biliyordum zaten. Sana anlatıcağım.”

“Nasıl babandı?” dedi şaşkınlıkla. Ağlamaya devam ediyordu. “Sen onun elinden kurtulmuştun. Nasıl buldu seni?”

“Anlatacağım her şeyi. Merak etme. Geliyorum birazdan.” dedim. Gurur’la göz göze geldim dikiz aynasında. “Şimdi kapatmam lazım.”

Telefonu kapattım.

Alara'nın sesini duymak iyi gelmişti. İstanbul'da beni bekleyen birinin olması, nedense içimi rahatlatıyordu.

Kehribar gözlerde tekrar denk düştüm. “Eve geliyorum derken?” diye sorguladı Gurur. “Ne evi?”

Şu an denizin üstünde köprüdeydik. Karşıya geçiyorduk artık. Trafikten İstanbul’da olduğumuzu görmesem bile anlardım.

“Beni kurtardın. Hem de sebepsiz yere, teşekkür ederim.” dedim kısaca. Derin bir nefes alıp devam ettim. “Bundan sonrasını ben halledeceğime göre evime gideceğim.”

“Benim evimde kalacaksın.” dedi.

“Saçmalamaya başladın iyice,” dedim inanmayarak. Ama ciddiydi. “Ciddi misin?”

Gözlerini devirir gibi yaptı. Cevap vermez sadım ama, “Sence?” dedi.

Gözlerini büyüttüm. “Gurur, abartma istersen. Benim bir evim var. Ve arkadaşım beni bekliyor.” dedim sakince.

“Mevsim, baban evini biliyor. Yine aynı şeyleri yaşamana izin vermem.” dedi son derece net bir sesle. “Sadece benim yanımda güvendesin. Baban bir tek benim yanımdayken sana dokunamaz.”

Gözleri saçlarıma değdi. Sanki canı acıyormuş gibi bakıyordu saçlarıma. Yanıma geldiğinde beri saçlarımda oyalanıp duruyordu gözleri.

“Soyadım hala Karasu’yken. Kimsenin yanında güvende değilim.” dedim. “Ama senin yanında kalamam.”

Araba trafikten gıdım gıdım ilerlediği için dönebildiğince bana döndü. Emliyet kemerini umursamadı bile. Kaslarını daha yeni yeni fark ediyordum.

“Neden?” diye sordu.

“Ben yılarca bana bağıran emir veren insanlardan kaçtım.” dediğimde gerekli cevabı almış gibi önüne geri döndü.

Bir süre konuşmadı. Direksiyondaki elleri sıkılaştı. Kendi tarafındaki camı açtı.

“Ben sana bağırmam, bağıramamda.” dediğinde yeşil gözlerim ona döndü. Gözleri yoldaydı. “Diğeri için aynı şeyi söyleyemem. Benim konuşma tarzım böyle.”

Fark ediyordum. Sesinin yükseldiğini fark ettiğinde kendini hemen düzeltiyordu.

“Yine de…” dedim ama o konuştu.

“İnat etme, Minik Serçe.” dedi. Kararını zaten vermişti. “Seni koruyorum. Başka yerde kalmana izin veremem.”

“Neden koruyorsun beni?” diye sordum. Aklımdan çıkmayan tek soru muydu. “Birbirimizi tanımıyoruz. Neden beni koruyorsun?”

Cevap vermedi. Yalan söylemek istemediği için konuşmuyordu. Bunu anlayacak kadar onu tanıyordum.

Kollarımı göğsünde birleştirdim. Camdan dışarı bakmaya devam ettim.

Gurur'un neden beni koruduğunu bilmiyordum. Üstelik bunu öğrenmek için ne kadar uğraşırsam uğraşayım, ağzından tek bir kelime alamıyordum. Sanki kendisine ait olmayan bir sırrı taşıyor ve o sırrı kimseyle paylaşmaya niyeti yoktu.

Birbirimizi tanımıyorduk. En azından ben onu tanımıyordum. Hayatıma bir anda girmiş, beni babamın elinden almış, annemin mezarına götürmüş ve şimdi de nereye gideceğime karar vermeye başlamıştı.

Bütün bunları neden yapıyordu?

“Gurur.”

“Dinliyorum.”

“Bana bir şey söylemek zorunda değilsin. Ama en azından nedenini bilmek istiyorum.” dedim.

“Ne nedeni?”

“Beni neden koruduğunu.”

Direksiyondaki parmakları hafifçe hareket etti. Bir süre cevap vermedi. Trafik yavaşlamıştı. Önümüzdeki araçlar ilerledikçe o da arabayı hareket ettiriyordu.

“Bunu daha önce konuştuk.” dedi.

“Hayır, konuşmadık. Sen bana sadece güvende olacağımı söylüyorsun. Ben de sana nedenini soruyorum.”

“Şimdi sırası değil.” diye geçiştirdi.

Başımı geriye yasladım. “Peki. Ne zaman sırası gelecek?”

“Gerektiğinde.”

Gözlerimi kapattım.

İnsan gerçekten onunla konuşurken sabrını sınamadan duramıyordu.

Bir süre sonra araba ana yoldan ayrıldı. İstanbul'un kalabalık caddelerinden birine girmiştik. Binalar, dükkânlar ve yürüyen insanlar camın ardından hızla geçiyordu.

Tanıdık sokakları gördükçe içimde garip bir his oluştu. Dokuz yıl boyunca bu şehirde yaşamıştım. Her köşesinde bir anım vardı.

Ama şimdi geri döndüğümde kendimi eskisi kadar evimde hissetmiyordum.

Birkaç dakika sonra araba yavaşladı. Camdan dışarı baktığımda tanımadığım bir binanın önünde durduğumuzu gördüm.

Kaşlarımı çattım. “Burası neresi?” diye sordum.

Tek cevap verdi. “İneceğiz.”

Neden?”

“Bir işimiz var.”

“Ne işi?”

“Çok soru soruyorsun?” dedi. Gurur emniyet kemerini çözdü. Kapısını açmadan önce bana baktı. “Benimle gel.”

İç çektim.

Yine açıklama yoktu.

Arabadan indiğimde kapımı açmak için yanıma gelmişti. Ayağa kalkarken başım hafifçe döndü. Bir elimle kapının kenarından destek aldım.

Gurur'un bakışları hemen yüzüme çıktı. “İyi misin?”

Başımı salladım. “İyiyim.”

“Başın?”

“Biraz ağrıyor ama geçer.” dedim çok umursamadan. Genel olarak çektim bir ağrıydı.

Birkaç saniye yüzüme baktı. Ardından kapıyı kapattı. “İçeride oturacaksın. Fazla ayakta kalma.” dedi.

“Emir vermeden konuşmayı denesene.” dedim sesim hafifçe yükselmişti.

Her zamanki gibi sustu. Binaya doğru yürüdü. Ben de peşinden gittim. Girişte bizi karşılayan adam Gurur'u görünce başını eğdi.

“Kuzey Bey, hoş geldiniz.”

Gurur kısa bir baş hareketiyle karşılık verdi.

Koridordan ilerledik. Birkaç kapının önünden geçtikten sonra genişçe bir odaya girdik. İçeride bir masa, birkaç sandalye ve masanın arkasında oturan bir adam vardı.
Yanında da evraklarla ilgilenen başka biri bulunuyordu.

Ne olduğunu anlamaya çalışarak etrafa baktım.

“Buyurun Kuzey Bey,” dedi masadaki adam.

Gurur hiç tereddüt etmeden sandalyelerden birine oturdu. Bana da yanındaki sandalyeyi gösterdi.

“Otur, Mevsim.” dedi emir vermeye devam ederek.

Otururken karşımdaki adama baktım. Ne olduğunu anlamaya çalışıyorum. Şu an ne oluyordu? Biz neden buradaydık?

Gurur önüne konulan dosyayı açtı. İçinden birkaç kâğıt çıkardı. Birini kendisine doğru çekip imzaladı. Ardından diğerlerini bana uzattı.

“Bunları da imzala.”

Kaşlarımı çattım. “Ne bunlar?” diye sordum.

“Evrak.”

“Onu ben de görüyorum. Ne evrağı?” diye tekrar soru sordum.

“Gerekli belgeler.”

Kâğıtları elime aldım. Üzerlerindeki yazıları okumaya çalıştım. Fakat başım ağrıyordu ve gözlerim satırların üzerinde dolaşırken hiçbir şeyi doğru düzgün anlayamıyordum.

Gözlerim bir ağrıyordu.

“Gurur, gerçekten ne yapıyoruz?” derken hiçbir şeye anlam veremiyordum.

“İşlemleri tamamlıyoruz.”

“Nasıl işlemler?” dedim şaşkınca.

Bana baktı. “Mevsim, imzala.” dedi.

Dudaklarımı birbirine bastırdım. “Önce ne olduğunu söyle.” dedim. Bu seferde güvenip imzalamak istemiyordum. Midem bulanıyordu ve okuyamıyordum.

“Birazdan öğreneceksin.” dedi beni her zamanki gibi geçiştirerek.

Bu cevap hiç hoşuma gitmemişti. Yine de elimdeki kâğıtlara baktım. Birkaç satırın altı işaretlenmişti. Gurur kalemi önüme bıraktı.

“Şuraya.” İşaret ettiği yere imzamı attım. Sonraki kâğıdı uzattı. “Buraya da.”

Bir imza daha attım.

Toplamda birkaç belgeyi imzaladıktan sonra kalemi masaya bıraktım.

“Bitti mi?”

Gurur evrakları kendisine doğru çekti. Başını ağır ağır salladı. “Bitti.”

Derin bir nefes aldım. Sandalyede biraz geriye yaslandım. Artık buradan çıkıp eve gitmek istiyordum. Alara'yı aramalı, duş almalı ve uyumalıydım.

Karşımdaki adam evrakları kontrol ederken Gurur ayağa kalktı.

“Bir dakika,” dedi masadaki adam. “İşlemi tamamlayalım.”

İşlem mi?

Yeniden doğruldum.

Adam önündeki dosyayı kapattı. Sonra bize baktı. “Hazırsanız başlayabiliriz.”

Gurur başını salladı.

Ben ise kaşlarımı çatmış, ne olduğunu anlamaya çalışıyordum.

“Başlayabiliriz derken?” dedim.

Kimse cevap vermedi.

Adam konuşmaya başladı.

“Öncelikle kimlik bilgilerinizi kontrol ettik. Belgeleriniz tamamlandı. Şimdi son aşamaya geçebiliriz.”

Kimlik bilgilerimiz?

Bir anda Gurur'a döndüm. “Sen ne yapıyorsun?”

“Bekle.”

“Gurur!”

Elini masanın üzerine koydu. Sakin görünüyordu. Sanki birazdan olacakları çok önceden biliyordu.

Karşımdaki adam bize doğru döndü. “Gurur Kuzey Volaris ve Mevsim Karasu...”

İsimlerimizi birlikte duyduğumda içimde tuhaf bir his oluştu. Neden birlikte söylüyordu?

Adam devam etti. “İmzalarınızı aldığınıza göre,” dedi, önündeki dosyadan evlilik cüzdanı çıkardı. Önüme bıraktı. “Sizleri karı koca ilan ediyorum.”

Ne?

Bizimle birlikte gelen iki korumadan aynı anda. “Bizde şahitlik ediyoruz,” dediğinde kafayı yemek üzereydi.

Ne oluyordu?

Evlilik cüzdanına baktım. Sonra olan bitene. Bağırmak istemediğim için cüzdanı alıp içine baktım.

Şaka olmalıydı. Ellerim titrerken vüzdanı açtım. Benim ve Gurur’un fotoğrafı olan bir cüzdan. Evli olduğumuzun kanıtı olan cüzdan.

Kaşlarımı çatarak yanımdaki adama döndüm. “Ne saçmalıyorsun?” diye sordum. İmzaldığım evraklara baktım. Sinirden her şeyi görmeye başlamıştım sanki. Evlilik ile ilgi her şey yazıyordu. Bizi evlendiren adama döndüm. “Boz hemen evliliği!”

Omuz silkti. “Evlisin artık. Boşanmak için dava açmalısın.” dedi umursamazca.

Yırtmak için, imzalandığım evraklara uzandım ama Gurur benden önce aldı. Kızgın bakışlarım ona döndü.

“Bir açıklama yapmalısın. Ne bu saçmalık? Ne evliliği. Senin çocuğun var.” dedim başka bir şey diyemedim. Sesim kısılmış gibiydi.

Gözlerim onun yüzünde dolaştı. En ufak bir şaşkınlık belirtisi yoktu. Beni buraya getirdiğinden beri planladığı şeyin bu olduğunu şimdi anlıyordum.

“Gurur, bu ne demek?” diye son kez sordum.

“Soyadın ile ilgili arabada bir şey demiştin,” derken oldukça sakindi. “Seni korumam için soyadının değişmesi yeterli.”

“Değil!” dedim. Gerçekten bu muydu? “Beni korumak için soyadına gerek yoktu. Ben bu yaşıma kadar tek başıma mücadele ettim. Her şeye göğüs gerip, düştüğüm yerden kendim kalktım. Kimsenin beni korkmasına, yardım etmesine ihtiyacım yok! Kimse bana acıyarak bakmasın diye çabalarken, sen bana soyadını verip arkana saklanmamı bekleyemezsin!”

Yükselişim odada yankılanmıştı. Ben korkutuğum için kimsenin arkasına saklanmamıştım. Kimseden korktuğum için boyun eğip susmamıştım.

Gerekirse ölürdüm. Ama yine de birin ardında kalıp korunmayı bekleyen o kadın olmamıştım. Olmazdım da!

Gurur'un yüzüne baktım. İçimde biriken her şeyin artık dışarı çıkmasını istiyordum. Yıllardır susturulmuştum. Babamın evinde, Ceren'in yanında, Pars'ın karşısında...

Şimdi de karşıma çıkan bu adam benim adıma karar veriyordu.

Üstelik bunu beni korumak için yaptığını söylüyordu.

Gurur birkaç saniye boyunca gözlerimin içine baktı. Ne öfkelendi ne de sesini yükseltti. Yalnızca çenesini sıktı.

“Vallahi çok sakin bir kız gibi görünüyor. İçinden şeytan çıktı. Baya bağırdı, hem de Kuzey abiye.” dedi şahitlik yapan adamlardan biri. Şaşkındı.

“Başka biri yapsaydı. Şu an selası okunuyor olurdu.” diyerek onayladı diğeri.

Kendime olan sinirle adamlarına döndüm. “Kesin sesinizi!” diye bağırdım.

“Tamam, yenge.” dedi ikiside aynı anda.

Sinirle dişlerimi sıktım. Bir de yenge diyordu. “Nereden yengeniz oluyorum ben sizin?” diye öfkemle konuştum.

Cevap vermediler.

Gurur hiçbir şey demeden bileğimi tuttu. “Gel,” dediğinde direnmem imkansızdı.

Sürüklenecektim. İtiraz edemden geldiğimiz yolu yürümeye başladı. Ben de tabii yanındaydım. Bileğimi incitmeden tutmaya çalışıyordu.

Bileğimi bırakmasını istiyordum ama bunu söylemeye fırsat bulamadan binanın çıkışına ulaşmıştık. Kapı açılır açılmaz yüzüme sıcak hava çarptı. Dışarıda birkaç koruma bekliyordu. Gurur'u gördüklerinde hemen toparlandılar.

“Kuzey abi.”

Gurur kısa bir baş hareketiyle karşılık verdi. Beni yanına alarak korumaların arasından geçip biraz ileride durdu. Bileğimi hâlâ bırakmamıştı.

“Bırak kolumu.” dedim dişlerimin arasından.

Elini gevşetti ama tamamen bırakmadı. “Önce sakinleş.” dedi.

Başımı ona çevirdim. “Sen benimle dalga mı geçiyorsun?” diye ciddi bir şekilde sordum. Ama yine cevap vermedi! “Beni gizlice evlendirdin, Gurur! Üstelik şimdi de sakinleşmemi mi söylüyorsun?”

Korumalardan birinin başını hafifçe öne eğdiğini fark ettim. Diğerleri ise gözlerini başka tarafa çevirmişti. Belli ki aramızdaki konuşmayı duymak istemiyorlardı.

Ama ben artık kimsenin ne düşündüğünü umursamıyordum.

“Bırak kolumu!” diye tekrarladım.

Gurur bu kez elini tamamen çekti. “Tamam.”

Bileğimi kendime doğru çektim. Sanki hâlâ tuttuğu yeri hissediyordum. Birkaç adım geriye giderek aramıza mesafe koydum.

“Sen kimsin de benim hayatım hakkında böyle kararlar veriyorsun?” dedim. “Beni tanımıyorsun bile! Kaç yaşındayım, ne iş yapıyorum, neleri seviyorum, nelerden nefret ediyorum... Hiçbirini bilmiyorsun. Ama kalkıp benimle evleniyorsun!”

“Biliyorum.”

Kaşlarım çatıldı. “Bok biliyorsun!” Sesim yeniden yükseldi. “Benim hakkımda bildiğin birkaç şeyle hayatımı yönetemezsin. Beni babamdan kurtardın diye sana ömrümün sonuna kadar minnettar kalacağımı mı sandın?”

Gurur'un çenesi gerildi. Onunda kaşları çatıktı. “Böyle bir şey söylemedim.”

“Ama öyle davranıyorsun! Öyle hissettiriyorsun.”

Bir an sustum. Göğsüm hızlı hızlı inip kalkıyordu. Başımın içindeki ağrı da giderek artıyordu ama durmaya niyetim yoktu.

“Bir de adamlarına bak!” dedim arkamdaki korumaları işaret ederek. “Bana yenge diyorlar. Daha birkaç dakika önce evlendiğimi öğrendim. Onlar ise sanki yıllardır ailelerinden biriymişim gibi davranıyorlar!”

Korumalardan biri başını kaldıracak gibi oldu ama Gurur'un bakışları ona çevrilince hemen yeniden sustu. “Kimse konuşmayacak.” dedi Gurur.

Korumalar aynı anda başlarını eğdi.

Bu kez ona döndüm. “Onlara emir vermeyi bırak! Herkes senin ağzından çıkacak tek kelimeyi bekliyor. Bir insan gibi konuşamaz mısınız?”

Gurur gözlerini üzerimde gezdirdi. Birkaç saniye boyunca sessiz kaldı.

“Bitti mi, Mevsim?”

İnanamıyordum.

“Hayır, bitmedi!” dediğimde buyur konuş daha da ağzıma sıç der gibi başını eğdi. “Neden benimle evlendin?”

“Çünkü başka türlü seni koruyamazdım.”

“Yalan!” dedim hemen. “Beni korumak için başka yollar da vardı. Alara'nın yanına gidebilirdim. Evime dönebilirdim. İstersen adamlarını kapımın önüne dikerdin. Ama sen en kolay yolu seçtin. Benimle evlendin!”

“En kolay yol değildi.” dedi.

“Sanki benim için öyleydi,” dedim.

Cevap vermedi.

Gözlerimi ondan ayırmadan devam ettim.

“Bana bir kere bile sormadın. Bir kere bile ne istediğimi öğrenmeye çalışmadın. Bütün bunları benim iyiliğim için yaptığını söylüyorsun ama benim iyiliğim dediğin şeyin içinde ben yokum, Gurur!”

Bu kez derin bir nefes aldı. Bakışları kısa bir an saçlarıma kaydı, sonra yeniden gözlerime döndü.

“Baban seni yeniden bulduğunda ne yapacağını biliyorsun.” dedi.

“Biliyorum!”

Biliyordum. Benden daha iyi bilen yoktu.

“Yine aynı yere götürmeye çalışacak. Yine senin adına karar verecek. Yine seni istediği gibi yönetmeye çalışacak.”

“Ben zaten onunla mücadele ediyorum!” diye yükseldim.

Kaşlarını kaldırdı. “Tek başına.” dedi.

“Evet, tek başıma!” dedim. “Çünkü hayatım boyunca tek başımaydım. Buna alıştım. Birinin gelip beni kurtarmasını beklemedim.”

“Artık tek başına değilsin.”

Bir an sustum.

Bu cümle içimde bir yere dokunmuştu ama bunu ona belli etmek istemiyordum.

“Bunu sen belirleyemezsin.” dedim daha alçak bir sesle. “Benim hayatıma girip bir anda her şeyin değiştiğine karar veremezsin.”

Gurur ellerini cebine koydu. Yüzündeki ifade hâlâ aynıydı. Soğuk, sakin ve ne düşündüğünü anlamanın imkânsız olduğu kadar kapalıydı.

“Mevsim, babanın sana ulaşmasını engellemek için bu evliliği yaptım. Seni bir yere saklamak için değil.” dedi.

Başımı iki yana salladım. “Ne farkı var?”

“Büyük fark var.”

“Benim için yok!”

Bir adım attım. Aramızdaki mesafe iyice azalmıştı.

“Senin bir çocuğun var, Gurur. Benim hayatımda hiç tanımadığım bir adamın karısı olmak gibi bir planım yoktu. Şimdi ne olacak? Eve gideceğiz, çocuğunun karşısına çıkacağım ve ne diyeceksin? Bu kadın artık annen mi diyeceksin?”

Gurur'un yüzü ilk kez belirgin biçimde sertleşti. “Aren'i bu işe karıştırma.”

“Ben mi karıştırıyorum?” dedim şaşkınlıkla. “Sen beni onun hayatına soktun! Çocuğunun haberi var mı? Onun fikrini aldın mı? Yoksa herkesin hayatını sen mi düzenliyorsun?”

“Yeter.”

Sesi yükselmemişti ama kelime sert çıkmıştı.

Bir an irkildim. Bunu fark ettiğini de gördüm. Çenesini sıktı, ardından sesini yeniden kontrol ederek konuştu.

“Çocuğum hakkında bu şekilde konuşma.”

Gözlerimi kırpıştırdım. Sonra acı bir gülümseme belirdi dudaklarımda.

“Bak sen. Çocuğun söz konusu olunca sınırların var. Benim hayatım söz konusu olduğunda yok.”

Gurur cevap vermedi.

Arkamızdaki korumalardan biri telefonuna baktı. Diğeri arabanın yanında bekliyordu. Hepsi sessizdi. Sanki birkaç metre ötemizde kendi dünyamızın içinde tartıştığımızı biliyorlardı.

Aramızdaki sessizlik birkaç saniye daha sürdü. Söyleyecek çok şeyim vardı. Hâlâ ona sormak istediğim onlarca soru, yüzüne haykırmak istediğim bir sürü cümle vardı. Ama ne zaman konuşmaya çalışsam başımın içindeki ağrı biraz daha büyüyordu.

Bir elimle şakağıma dokundum.

Derin bir nefes aldım. Geçerdi. Birazdan geçerdi.

“Mevsim.”

Gurur'un sesini duydum ama cevap vermedim. Gözlerimi birkaç kez kırpıştırdım. Karşımdaki görüntü bir anlığına bulanıklaştı. Korumalar, araba, Gurur'un yüzü...

Her şey birbirine karışmış gibiydi.

Bir adım geriye çekilmek istedim.

“İyi misin?”

“İyiyim.” dedim, fakat sesim düşündüğümden daha zayıf çıkmıştı.

Gurur'un bakışları yüzümde gezindi. Az önceki öfkeli ifadesi kaybolmuş, yerini dikkatli bir ifadeye bırakmıştı.

“Mevsim, yüzün bembeyaz oldu.”

“Bir şeyim yok.”

Elimi şakağımdan çekip dik durmaya çalıştım. Ona güçsüz görünmek istemiyordum. Zaten yeterince şey olmuştu. Bir de şimdi onun karşısında ayakta duramayacak hâle gelemezdim.

“Konuşmayı bitirmedik.” dedim.

Gurur bir adım yaklaştı. “Sonra konuşacağız.”

“Hayır. Şimdi konuşacağız. Sen—”

Cümlemin devamı gelmedi.

Bir anda ayaklarımın altındaki zemin kaymış gibi hissettim. Görüşüm karardı, sesler uzaklaştı. Dengemi bulmak için elimi uzattım ama tutunabileceğim hiçbir şey yoktu.

“Mevsim!”

Gurur'un sesini son kez net duydum.

Sonra dizlerimin bağı çözüldü.

Düşmeden önce güçlü bir kolun belime dolandığını hissettim. Gurur beni kendine doğru çekerek yere düşmemi engellemişti. Bir eli sırtımdaydı, diğeri kolumu destekliyordu.

“Mevsim. Gözlerini aç.”

Başımı kaldırmaya çalıştım ama yapamadım. Başımın içindeki ağrı her şeyi bastırıyordu. Birkaç saniye sonra gözlerimi araladığımda Gurur'un yüzünü çok yakında gördüm.

“Ne oldu sana?” diye sordu.

Cevap vermek istedim. Gerçekten istedim. Ama kelimeler ağzımdan çıkmadı.

Gözlerimi açık tutmakta zorlanıyordum. Parmaklarım farkında olmadan gömleğinin kumaşına tutundu.

“Başım...” diyebildim güçlükle.

“Doktoru arayın.”

“Tamam, Kuzey abi.”

Gurur'un dikkati yeniden bana döndü. Yüzündeki soğuk ifade tamamen silinmiş değildi ama gözlerinde alışık olmadığım bir telaş vardı.

“Mevsim, duyuyor musun beni?” Başımı çok hafif salladım. “Güzel. Gözlerini kapatma.”

“Ben...” diye fısıldadım. “Sadece...”

Ne söyleyeceğimi bilmiyordum. Belki de artık tartışmak istemiyordum. Belki de bütün gücüm tükenmişti.

Gurur yüzüme baktı. Bir eli hâlâ sırtımı destekliyordu.

“Şimdi hiçbir şey söylemeyeceksin.” dedi. Bu kez emir verir gibi değil, sakin kalmamı sağlamaya çalışır gibi konuşmuştu. “Ben buradayım.”

Gözlerim yeniden kapandı.

Beni tutan kolların gevşemediğini hissedebiliyordum. Yere düşmemiştim. Gurur bırakmamıştı.

Ama o an, bütün gücümle karşı koyduğum bu adamın kollarında ayakta kalmaya bile gücüm yoktu.

🕸️🕊️