3. Bölüm

Selam şekerlerim yeni bölüm geldi.

İzmir

Mevsim Karasu

🕊️🕸️

İzmir'e döneceğimi hiç düşünmemiştim.

Dokuz yıl...

Tam dokuz yıldır bu şehirden, bu evden ve içimde bıraktığı her şeyden uzaktım. Kendime yeni bir hayat kurmuş, geçmişimi geride bıraktığımı sanmıştım.

Ama yanılmışım.

Bazı şeyler ne kadar kaçarsan kaç, bir gün yeniden karşına çıkıyordu.

Arabanın camından dışarı bakıyordum. Yol boyunca tek kelime etmemiştim. Yanımdaki adamların konuşmaları bile kulağıma gelmiyordu. Aklımda yalnızca İstanbul vardı.

Alara...

Beni götürmelerine izin vermemişti. Arkamdan öyle bağırmıştı ki hâlâ sesi kulaklarımdaydı.

‘MEVSİM! BIRAKIN ONU!’

Bana doğru koşmaya çalışmıştı. Fakat iki adam onu kollarından tutmuş, yaklaşmasına izin vermemişti.

‘MEVSİM!’

Ona dönmek istemiştim. Bir şey söylemek, iyi olduğumu anlatmak istemiştim. Ama beni arabaya bindirmişlerdi.

Alara'nın sesi uzaklaşırken içimde bir şeyler kopmuştu.

Şimdi yanımda değildi.

Ve ben yeniden yalnızdım.

Başımı koltuğa yasladım. Gözlerimi kapatmaya çalıştım ama yapamadım. Ne zaman gözlerimi kapatsam o evin görüntüsü aklıma geliyordu.

Beyaz duvarlar...

Uzun koridorlar...

Kapalı kapılar...

Bir zamanlar kaçmak için her şeyimi ortaya koyduğum o ev.

“Geldik.”

Duyduğum sesle gözlerimi açtım.

Araba yavaşlamış, büyük demir kapıların önünde durmuştu. Kapılar açılırken kalbim hızlanmaya başladı.

Tanıdık bahçe...

Tanıdık taş yol...

Ve sonunda bütün ihtişamıyla karşımda duran o malikâne.

Nefesimi tuttum.

Yıllar önce arkamda bıraktığım ev, hâlâ aynıydı.

Hiçbir şey değişmemişti.

Değişen tek şey bendim.

Arabanın kapısı açıldı.
“İn.”

Başımı kaldırıp kapının önünde bekleyen adamlara baktım. Bir an hareket edemedim. Sonra istemeyerek arabadan indim.

Ayaklarım yere bastığında etrafıma baktım. Bahçenin her köşesi hafızamda bir yerlere dokunuyordu.

Burada geçirdiğim günleri hatırlamak istemiyordum.

“Yürü.”

Arkamdaki sesle irkildim.

Başımı kaldırıp malikânenin kapısına baktım.

Dokuz yıl önce bu kapıdan çıkarken bir daha asla geri dönmeyeceğime söz vermiştim.

Şimdi ise beni yeniden içeri sokuyorlardı.

Bir adım attım.

Sonra bir adım daha...

Kapının önüne geldiğimde elim istemsizce titredi.

Burası benim evim değildi.

Hiçbir zaman olmamıştı.

Burası benim kafesimdi.

Ve ben yeniden o kafesin içindeydim.

Babam benimle aynı arabaya bile binmemişti. Babam indiği arabadan yanıma geldi.

Kolumu öyle sıkı tuttu ki, inlemek için zor tuttum kendimi. Her fırsatta niye bana bunu yapıyordu?

Kolumu tuttuğu gibi beni bildiğimiz sürükleyerek merdivenleri çıkardı. Kapının önüne geldik.

“Dokuz yılın hesabını vereceksin,” dedi sert bir sesle. “Benim evimden kaçmak ne demekmiş ben sana göstereceğim.”

Evi görmemle bile nefesim daralırken. Babamın bu lafları ile dahada kötü oluyordum.

“Ben sana hiçbir zaman boyun eğmedim,” dedim kapının önünde. Kara gözlerine baktım. “Ben sana sesimi çıkarmadıkça sen beni mahvettin. Bu zamana kadar susmadım. Susmam!”

İki kolumu birden tuttu. Sıktı kollarımı. Bir iki kere sarstı. Gücüm vardı belki ona karşı gelmeye ama yapamadım.

“Senin dilin fazla uzamış. Evlenmeden önce seni kapatmamı istiyor gibisin!” diye yüzüme haykırdı. “Anne katilisin sen. Sen beni karımın katilisin!”

Gözlerim doldu.

O sırada kapı açıldı. Gözlerim hızla oraya döndü. Ceren ve abim karşımdaydı.

Ceren bakışları ben de değil babamdaydı. “Senin karın benim o değil!” dedi, bana baktı. “Saçların uzatmışsın. Yaratık gibisin.”

Yıllardır duymadığım sözleri bir gün içinde duyamayan başladım. Kalbim onlardan hızlı atıyordu ki. Söküp atmak istedim.

“Ölümden başka ne getirdin sen?” dedi abim. “Neden getirdi babam seni, anlamıyorum.”

Son darbeyide abimden yedim.

Babam ani bir hareketle beni içeriye itti. Pardon attı. Dengemi koruyamadım ve yere düştüm. Dizlerimin üstüne.

Başımı kaldırıp baktım. Ceren bana bakıyordu.

Küçümseyen bir bakış attı bana. “Düz taban ayakkabıyla bile yürüyemiyorsun.” dedi.

Yine aynı şeyleri yaşıyodum. Dizlerim sızlıyordu. Ayağa kalktım. Yine tek başıma.

Abim, Pars. Bana bakmasan salonun kapısına yaslandı. Dokuz sene olmuştu. Şimdi otuz beş yaşında bir adamdı. Adam denirse tabii.

Ceren… Ceren’i duyduğuma göre annemin en yakın arkadaşıymış. Annem öldükten sorma babamı ikna edip babamla evlenmiş.

Kahpenin tekiydi.

Yüzüne bakmak bile istemiyordum.

Annemin en yakın arkadaşı...

Annemin ölümünden sonra onun yerine geçmeye çalışan kadın.

Üstelik benim hayatımı mahveden adamla aynı evde yaşıyordu.

“Ne oldu? Dilin mi tutuldu?” dedi kahpe.

Bağırıcağımı babam anlamış gibiydi. Saçlarımı tuttu ve beni duvara çarptı. Sırtımda çok şiddetli bir acı hissettim.

“O sesini duymayacağım. Öğlen olmadan evleneceksin. Bahçe hazır. Hazırlan ya da hazırlanma bu nikah kıyılacak!” dedi babam. Başımı iki yana salladım. “O zamana kadar özlediğin odaya kapatalım seni!”

Babam beni çektiğinde onun elinden kurtuldum. Bir adım geri çekildim.

“Bana bunu yapama hakkın yok senin!” diye bağırdım yıllar sonra. “Sen kim oluyorsun da yıllar sonra karşıma geçip evleneceksin diyorsun? Kimsin ya sen?”

Kaşları hızla çatıldı. Üstüme yürüdü ama geri adım atmadım. “Babanım ben senin!” diye kükredi. “Ben senin babanım. Ne dersem onu yapmak zorundasın!”

Üstüme yürüdü ama aramızda mesafe fazla bırakmıştı.

“Şimdi gelde babam olduğun aklına?” diye sordum. “Kesin batmışsındır. Para kazanmak içinde beni evlendiriyorsundur.”

Cevap vermedi. Çünkü haklıydım. Yine haklıydım. On altı yaşındayken beni evlendirmeye çalışmıştı. Çok küçük olduğum için benimle evlenmemişti.

Şimdi yirmi yedi yaşındaydım tabii ki rahatlıkla evlendirirdi.

“Ben bu evde cehennemi yaşadım. Şimdi bu evden gidip başka bir kafeste cehennemi yaşayamam!” diye boğazım yırtılırcasına bağırdıö. “Sen beni annemin ölümü ile suçladın. Ama annemin daha kırkı çıkmadan bu kahpe ile evlendin!”

Gurur’a güvenmiştim. Beni kurtaracaktı. Ama içimde kalan her şeyi ölmeden önce bağıra bağıra söylemeliydim.

“Düzgün konuş!” diye bağırdı sert bir sesle Ceren.

“Kes sesini!” dedim hemen. “Kahpesin sen. Arkadaşına gülüp kovasını ayartan bir şeytansın!”

Babam üstüne yürüdü. “MEVSİM!”

Elimi kaldırıp ona engel oldum. “Kimse beni susturamaz!” dedim. Susmamıştım. Şimdi de susmazdım. “Yalan mı? Bana annelik yapmak için seni ayarttı. Senin umurunda bile değildi. Madem annemi sevmiyordun niye yılarca beni suçladın?”

“Sus,” dedi dişlerinin arasından. “SUS!”

Susmadım.

“Bana annelik yapsın diye evlendiğin kadın anneme benziyorum diye her yerimi morartı.” dedim. Nefes nefeseydim. Abim her zamanki gibi umursamazca dinliyordu. “Boyum kısa diye bana on yaşından beri topuklu ayakkabı giydirdi. Yere düşdükçe dizlerim ezildi. Boyun kısa saçlarını kısa kes, uzatırsan yaratığa benzersin dedi. Saçlarımı hep omzumdaydı.”

Şimdi biraz uzatmıştım. Bana öyle psikolojik baskı yapmıştı ki bu saç bile uzun geliyor. Oysa ben uzun saç sevdim. Annenin saçları gibi.

“Sen eve anne değil şeytan getirdin. Annemi sevmedin. Ama annemin ölüşünün suçlusu hep bendim.” dedim parmağımla kendimi gösterirken. “Sen de annemin kopyası olduğun için beni hep o beyaz depoya kapattın. Hani seviyordun annemi!? Bu mu senin sevgin? Önce annemin kardeş diye bildiği kadınla evlendin. Sonra bana bu evde kafesi yaşattın!”

Bağırmaktan boğazım acıyordu ama umursamadım.

“Bu mu senin babalığın? Bu mu senin sevgin? Bu mu senin kocalığın?” diye haykırdım bütün gerçekleri yüzüne. “Adamlığına sıçayım senin. Senin gibi babanın Allah belasını versin!”

Son sözlerimle tren yayından çıktı. Babam öyle şiddetle bağırdı ki kulaklarımı kapatmak istedim.

“KATİL!”

Üstüme yürüdü. Bileğimden tuttuğu gibi beni evin alt katına indirmeye başladı.

O depoya giremezdim.

O orası olmazdı.

Herkes beyaz rengi severdi. Ama ben en çok o renge lanet ederdim.

“Söylediklerim yetti artık!” dedi babam şiddetle. Beni kolumdan tuttu ve o odaya doğru fırlattı. “Üç saat sonra evleneceksin. Gitmeden önce aklım başına gelsin. Bakalım koca evinde de böyle bağırabiliyor musun?”

Kapı kapandı. Kapıyı sert çarptığı için o ses kulağımda uğuldadı. Ardından korktuğum ses geldi.

Kilit sesi.

Kapıyı kitlemişti. Başım ağrıyor, midem bulanıyordu. Gözlerimden yaşlar akmaya başladı.

Sırtım, dizlerim ve kollarım çok acıyordu.

Saçlarımı az bir şey uzattım diye bana yaratık demişti. O da ben beyazdı. Benim en sevemediğim renkti.

Beyaz insana huzur verirdi. Benim içimi karartıyordu. Derin derin nefes alamaya çalıştım.

Kendimi sakinleştirmeye çalışırken gözlerimi odanın içinde gezdirmeye başladım.

Kriz geçirmemem lazımdı. Parmaklarımı sağ şakağıma doğru bastırdım. Beynim çıkacak gibiydi.

Acıdan ölüyordum.

Gözlerim odanın köşesinde lekeli yere takıldı. Tam o sırada eskiye dair bir ses kulağımın içinde yankılandı. Silah sesi.

PAT.

Şiddetli bir şekilde ağlamaya başladım. Üst üste silah patlama sesini duydukça zihnim bulanıklaşıyordu. Gözlerim kararmaya başlamıştı.

Geçmiş

On beş yaşındaydım. Ceren’in söylediklerine karşı geldiğin için babam yine beni depoya kapatmıştı.

Deli cesareti ile deponun kapısını kırmıştım. Kilitli kapı benim kabusumdu. Çıkmam lazımdı.

Babam aynı gün içerisinde kapıyı yaptırmış beni tekrar odaya sokmuştu.

“Baba yapma,” demiştim zorlukla. Ağlamamak için dişlerimi dudaklarıma geçirdim. Küt kesilmiş saçlarımı geriye attım. Ceren bugün zorla kesmişti. “Gerçekten yapma artık.”

Babam dinlemedi beni. Bana tiksinti içinde bakarken ustaların unuttuğu tornavidayı gözüne kestirdi.

Tornavidayı eline aldı. Bana doğru yürüdü. Bağırdım, haykırdım. Karşı gelemeye çalıştım ama beni kimse duymadı. Ya da duymak istemedi.

Babam tornavidayı sayısız kez sırtıma sapladı. Tornavida derimi delip bazen kemiklerime bile değiyordu.

Sırtımdan kanlar yere aktı. Sırtım ateşe düşmüş gibi yanıyordu. Babam beni bıraktığında duvarın köşesine zorlukla sürüklenerek gittim.

Ses çıkarmadan ağlarken babam belinden bir silah çıkardı.

“Anne katili,” dedi kara gözlerini yüzüme sabitlerken. Silahı bana doğru doğrulttu. “Annesinin katili. Karımın katili.”

Babamın elindeki silaha bakarken dilim tutulmuş gibiydi. Deponun kaşısında bu anlarımı keyifle izleyen Ceren’i gördüm.

Yanında ise abim vardı. Abim, “Lavinia çiçeği gibisin, Mevsim. Sadece ölüm getiriyorsun.” dedi.

Ve eş zamanlı olarak silahın sesi odanın duvarlarında yankılandı.

Babamın elindeki silahtan çıkan kurşun. Benim sağ şakağıma beynimin içine saplandı.

Ben o kazadan mucizevi bir şekilde kurtuldum. Ama beynimin için bir kurşun parçası ile.

Yine ölmemiştim. Bedenimde bir kurşun parçası, zihnimde silinmeyen anılarla yaşamaya mahkûm kalmıştım. O günden sonra hayatım, nöbetler ve geçmişimin izleriyle devam edecekti. Ama ben yine de hayata tutunmuştum.

Günümüz

Yaşadığım acı ve stresle geçen dakikalar devam ediyordu. Bir nöbet krizine girmiştim. Ama kimse gelmemişti. Kapının kapanma ve kilit sesi kulağımda çınlıyordu.

Nöbetim kısa sürdüğü için bayılmamıştım. Kollarımı kendime dolanıp bir halde yerde oturuyordum. Nefes almakta zorlanıyorum.

Dokuz yıl önce kaçtığım kafese yine düşmüştüm.

“Anne,” dediğimde canım yandı. Anneme anne demeyi bile hak etmediğimi düşünüyordum. Annem beni kanlar içinde acıyla doğurmuştu.

Ben doğmuştum. Ama annem o sırada can çekişiyordu. Beni doğururken ölmüştü.

Dünyaya gelirken bir canın hayatını almıştım. Anneme benzediğim içinde onun bütün hayatını elinden almışım gibi hissediyordum.

Annem beni yaşatmak için onca acıya katlanıp bana canını vermişti.

Annemden bana kalan tek şey bir fotoğraftı. Babamla evlenmeden yıllar önce çekilmiş bir fotoğraf.

“Anne,” dedim fısıltıyla. “Senin yaşatmak istediğin canı yakıyorlar… Keşke senin yerine ben ölseydim.”

Tekrar ağlamaya başladım. O sırada kapının kilit sesini duydum. Kapı açıldı.

Bakışlarımı kapıya çevirdim. Ceren.

Yüzünde memnun bir sırıtışla yanıma doğru yürüdü.

“Yaratık gibisin. Yüzündeki çillere bak.” dedi yıllar önce söylediği gibi.

Artık canıma tak etmişti. Ben annemin kopyasıydım. Annemi kıskançlığından bunaları söylediğimi yemin edebilirdim. Ama bir yerden sonra inanmaya başlıyordum.

Kendimi hep çirkin bir yaratık gibi gördüğün için, bana yakınlaşmaya çalışan adamlardan hep uzaklaşmıştım.

Ayağa kalktım. Sırtım çok ağrıyordu. Kollarımda tel izlerini kapatmazdım. O izlerin yanına bir de babamın parmak izleri eklenmişti.

“Bir tarafıma kaç göz çizsen senden daha güzel olur. Emin ol.” dedim buz gibi bir sesle.

Kaşları çatıldı. Cebinden çıkardığı makasla üzerine yürüdü.

“Bana uzattığın dili koparacağım!” dedi elindeki makas saçıma doğru uzattı. “Ben hep sen güzel ol diye uğraştım ama anne gibi olduğun için bir boka benzemedin. Pis yaratık.”

Sözleri içime işlerken umursamıyorum gibi davrandım. Saçlarıma uzattığı makas elinden hızla alıp yere attım.

“Saçlarıma dokunma!” diye bağırdım.

Ceren’in anlam veremdim bakışları kapıya değdi. Ben de kapıya bakmak zorunda kaldım. İçeriye birkaç adam girdi.

Ben ne olduğunu anlamadan kollarımı tutular. Çırpındım, bağırdım, kurtulmaya çalıştım ama çok sıkı tutuyorlardı.

Hareketlerim kısıtlandığında Ceren yere fırlattığım makası alıp yanıma geldi.

Başımı arkaya doğru çevirdim ama saçlarımdan tutup çekti. Eli daha yeni uzatmaya başladım saçlarıma dolandı.

“Bugün evleniyorsun. Müstakbel eşinin karşısına benekli bir yaratık olarak çıkmak istemezsin.” dedi ardından makasın sesini duydum.

Yine saçlarımı kesiyordu.

Makasın her kapanışında saçlarımdan birkaç tutam daha yere düşüyordu.

Gözlerimi kapattım. Dişlerimi sıktım. Beni tutan adamlardan kurtulmaya çalışıyordum ama kollarımı daha sıkı kavrıyorlardı.

“Bırakın beni!” diye bağırdım. “Duyuyor musunuz? Bırakın!”

Ceren saçlarımı parmaklarının arasına aldı. Başımı istediği yöne çevirmeye çalıştı.

“Birazdan evleneceksin. En azından kocanın karşısına düzgün çık.”

Gözlerimi açıp ona baktım. “Senin düzgünlük anlayışın buysa senden öğrenecek hiçbir şeyim yok.”

Yüzündeki sırıtış kayboldu. “Kes sesini!”

Makas yeniden saçlarıma yaklaştığında başımı hızla yana çevirdim. Ceren’in eli havada kaldı.

“Bir daha saçlarıma dokunursan—”

“Ne yapacaksın?” diye sözümü kesti. “Bana ne yapabilirsin ki sen?”

Cevap vermedim.

Çünkü haklı olduğu bir şey vardı. O an beni tutan üç adamın arasında, kollarımı bile özgürce hareket ettiremiyordum.

Ama bu, ona boyun eğeceğim anlamına gelmiyordu.

Ceren yeniden saçlarıma uzandı. Kolumu hızla adamın elinden kurtardım. Bu kez elini tuttum.

“Yeter artık!”

Beni tutan adamlardan biri kolumu daha sıkı kavradı. Acıyla yüzümü buruşturdum.

“Bırakın dedim!”

Ceren elimi itti. Makası yeniden saçlarıma götürdü.

Tam o sırada kapının dışından bir ses duyuldu. “Ceren hanım, dışarı çıkmanız gerekiyor.”

Ceren başını kapıya çevirdi. Kaşları çatılmıştı. “Ne var?”

Adamın cevabını beklerken ben de kapıya baktım. İçimde anlamlandıramadığım bir huzursuzluk vardı.

“Melih Bey sizi bekliyor.”

Ceren makası elinde tutarak arkasını döndü. “Birazdan geliyorum.”

“Şimdi gelmeniz gerekiyor.”

Ceren sinirle nefes verdi. Sonra saçlarıma baktı. “Şimdilik bu kadar. Nasıl olsa birazdan gelin olacaksın.”

Makasın elinden düşmesini bekler gibi gözlerimi ona diktim. Fakat makası masanın üzerine bıraktıktan sonra kapıya yöneldi.

Adamlar hâlâ kollarımı bırakmamıştı.

“Çözün ellerini,” diye emretti Ceren. “Bir yere kaçamaz.”

Kapıdan çıkmadan önce son kez bana döndü. “Daha işimiz bitmedi Mevsim.”

Kapı kapandı.

Beni tutan adamlar kollarımı bıraktığında hemen saçlarıma dokundum. Parmaklarımın arasından kesilmiş tutamlar kayıp yere düştü.

Aynaya bakmak istemiyordum.

Kendimi görmek istemiyordum.

Yavaşça yere çömeldim. Saçlarımı avuçlarımın içine aldım. Annemin saçları gibi uzatmak istemiştim. Sadece bu kadarını istemiştim.

Neden bana bunu bile çok görmüşlerdi?

Gözlerimi kapatıp derin bir nefes aldım.

Gurur…

Aklıma gelen tek isimdi.

Beni kurtaracağını söylemişti. Ona güvenmek istemiştim. Hâlâ da istiyordum.

Ama zaman geçiyordu.

Ve benim üç saatim bile kalmamıştı.

Başımı kaldırıp kapıya baktım.

“Lütfen,” diye fısıldadım.

Kime söylediğimi ben de bilmiyordum.

Belki anneme…

Belki de beni bu kafesten çıkaracağına inandığım adama.

🕊️🕸️