9. Bölüm

Medyadaki Arın

" Aile kavramı bazen bir kaostan ibaretir , sana yaşamı değil de ölümü verir"

Göz kapakları mı yavaşça araladım, nerdeydim ben neler olmuştu .

Tanıdık tavanla beraber vücudum gevşedi , aklıma en son olanlar gelince yutkundum ona yutkunmak denirse sanki bir taş boğazına takılmış ta nefes alamıyormuşsunuz gibi buraya gelmeleri , karşıma çıkmaları unuttuğum her bir acıyı tekrar hatırlatıyordu . Vücudumu uzandığım koltuktan kaldırdım hepte bu koltuktayız , bu koltuğun bizden çektiği nedir ya

Onu boşverdim saçmalamalarını şuan dikkate alamazdım beynim yeterince doluydu .

Ellerimi dönen başıma uzattım ağrısı az da olsa hafiflediğinde boş olan solana göz atım Neslihan Teyzeler nerdeydi ki ?

Onları aramak için aya kalkıp koridora ilerledim adımlarım yavaş ve sessizdi aynı kafamın içi gibi ama bir fark vardı kafamın içi sesiz olabilirdi o sadece bir duvardan ibareti onun ardında kalan küçük kızın çığlıkları ve ağlayışlarını duyuyordum sadece ben .

Gelen seslerle birlikte düsünmeyi bir anlığına bıraktım
sesler mutfaktan geliyordu tam oraya döneceken solumdaki odanın kapısı açıldı önce onun kokusu yayıldı sonra onun varlığı kafamdaki seslerde yer eti ben onu çok sevdim büyük Hazal o bizle hep kalsın kahkahalarla söylediği cümleler beni ona onun orman gözlerine iti .

Kafamı ona doğru çevirdigimde o zaten bana bakıyordu, gözlerimi ormana yeşilerinden ayırıp bedenine kaydı giydiği siyah tişört ne kadar bol olsada kalıplı bedenine dar olmuştu düşünsene bide o tişört yok gözümde canlanan görüntüyle nefesim tıkandı hem unutmalıyım olmaz

Ben kendi içimde çelişkilere kapılmışken o hala bana bakıyordu, böyle bir zaman için ne kadar düşlemistim , ne çok hasret biriktirmiştim yaralı yüreğimde , aklıma ardından bana olan sözleri geldi ne kadar küçük gözüken bir mesele dahi olsa benle ilk konuşma çabasının bu olması beni kırmıştı.

Bakışlarımı ondan çekip mutfağa yöneldim . Eşikten içeri geçtimtigimde bakışlar bana döndü Aynur Abla oturduğu sandalyeden kalkıp yanıma geldi " Ablam iyimisin , canın yanıyormu,açmısın" o sorunlarını sıralarken boş gözlerle ona baktım onu bekletmeden konuşmaya başladığımda " İyiyim Abla " demeyi tek başarmıştım daha fazlası olmazdı zaten bu durumda, ellerini yanaklarımdan çekip beni masaya sürükledi
" Açsındır şimdi sen " önüme bıraktığı dolu tabağa ve ona baktım " Abla saçmalama nasıl yiyecem ben bun
" Yersin yersin ,hem bak kendine nasıl da süzülmüşsün"

Sözleriyle beraber bedenime baktım yoo hiçte süzülmemiştim hata biraz kiloda almıştım " Hiçte bile
Abla sende aynı babaanne gibi o da her beni gördüğünde ağzıma bir şeyler tıkıyor " ondan söz etmemle babaannenin kahverengi gözleri bana döndü
" Sus kız ye onları " napalım yiyicez artık hem sanki açımda biraz evet evet açtım bence kendini kandırmak için yalanla söyleme beybisi hiçte bile yalan söylemedim .

Önümdeki tabaktan gelen yemek kokusuyla daha da emin oldum , elime aldığım kaşıkla pilav dolu tabağa daldırdım" Gel oğlum ne duruyorsun orada yabancı
gibi ". Neslihan Teyzenin sesiyle karşıya baktım yediğim pilav taş olmup mideme inmişti . Neslihan Teyzeyi onaylayıp babaannenin yanında oturdu karşıma , benim karşıma tabiki benim karşıma olacak aptal evet bende öyle olduğunu düşünüyorum hata toptan zapıtığını Susana sen o çevremde olunca salağın teline dönüşüyorum napim .

" Sanada birşeyler doldurayım annnem" Neslihan Teyzenin sesindeki şefkat içimi yaktı bilirsin acısını şimdi oğlu karşısında sapasağlam otursada onun canı hala yanıyordu nasıl yanmasınki o bir annneydi .

" Yok annnem ben aç değilim" sesi düsüncelerimi böldü Neslihan Teyze bu sefer bana döndü bu sefer " Kızım sen iyimisin ?" yutkunup elimdeki kaşığı tabağın içine bıraktım " İyim Neslihan Teyze" başını sallayıp sesiz kaldı bu sefer kulaklarım babaannenin işiti
" Sorun olmayacaksa onlar kimdi kızım" sorusuyla tabaktaki bakışlarımo ona çevirdim kimsiler sahi kimdi onlar benim için bir acı , üzüntü boşluk yoksa sadece geçmeyecek bir yaramıydı " Annnem ve Babam " annne ve baba sadece bir sıfatı benim için " Niye gelmişlerki " Aynur Ablanın sorusuyla bedenimdeki yaralar sızladı ben sustum Aynur Ablada bir daha soru soru sormadı .

Konu başka bir şeye çekilince az da ols rahatladım sonra üstümdeki bakıştan hisetim onu , aşkımı ölü sevgilimi sahi artık ölü değildi ya

Yeşileri soğuk değildi ışıl ışıl dı bakışları aklıma rüyamı getirdi gerçek olurmiki öyle birşey severmiydi beni o da , gülümsermiydi bana .

Saatler geçti o bana baktı ben ise onu düşündüm, hava hafif kararınca yerimde dikleştim " Ben gitsem
artık iyi olacak " " Olurmu kızım biraz kalsaydın hata bu akşam burda kal " Yok sağol Naslihan Teyze ben eve geçeyim yarın is var hem " " Eh peki " zorda ols sıkma olunca kaltım babaneye va Aynur Ablaya sarılınca çıktım daireden kapının önünne gelince onu sesiyle kapının önünde duraksadım" Hazal" sesi ismimi zikretmesi ayrı bir hoştu

Ona bakmadım kırgındım ona yada cesaretin yoktu
" Ben özür dilerim " o sözü işte o an yüreğimi ferahlatmıştı istemsizce gülümsedim sonra ise umutlandım sanki her şey bir hayalmis gibi ....

" Bir özür her şeyi çöze bilir "