8 . Bölüm

Geçmiş Hazal 18 Yaşında

Ardımda bıraktığım demir kapıya baktım yıllar geçmiş bakımsızlıktan paslanmıştı ama hala o acıyı taşıyordu üstünde .

Reşit olmayı uzun zamandır bekliyordum hatta olduktan sonra kalacağım eve kadar hepsini hazırlanmıştım parayı nereden bulmuş derseniz her okul çıkışı ektiğim dersler sayesinde bir yerde çalışıp para biriktirmiştim tabi hepsi vurdana değildi yetimhane müdürüremiz yetimhaneyi temizlemeniz karşılığında bize para veriyordu o yüzden genelde hizmetli almazdı biz vardık .

Neyse onlar kurtulmuştum şimdide kendi hikayemi , hayatımı ben haledecektim . Bu düşünce içimde kıpırtılara sebep oluyordu . Oradan uzaklaşıp ilerledim herşeyi ardımda bırakıp ilerledim .

Yeni evine gitmek için otobüs durağına gitmem gerekiyordu bu yüzden köseyi dönüp ilerlerken ilerdeki arabaya takıldı bakışlarım tanıdıktı yoksa ooo.. olamazdı dimi adımlarımı hızlandırıp yürümeye başladım takinkolumun tutulup durdulmama kadar " Bizi görmedenmi gideceksin kızım"....

Günümüz

Celadımın ağzından dökülen o cümleler sonumdu benim .

O gün karşıma gelipte benden para istediğinde içimdeki korkuya rağmen inatla ona vermeyeceğimi söylediğim zaman bıçağını boğazıma yaslayıp tehtit etmişti birilerini bulur umuduyla etrafa baktığımda kimse o köşe sokağa adım dahi atmamıştı , tehtidine ilk başta kanmadım sonradan ise çalıştığım yerlere gelmiş kovulmamı sağlamıştı bu hareketide beni caydırmayınca bu sefer ise şiddete başvurmuştu, izlerini hala taşıdığım benden hala da sızlıyordu .

Ne yaıp edip istediğini yaptırınca sesizleşip köşesine çekilmişti . Bir iki ay önce istemediğini sanıp mutlu olmuştum ama yanılmışım karşımdaki koltuğa pişkince oturmuştu , hiç değişmemişlerdi babam olacak o şerefsizin tekiydi annnem ise peşinden ayrılmayan kuyruğu.

" Nasıl girdiniz evine " " Aileniz dedik evinin anahtarını verdiler " söyledikleri daha fazla sinirlenme sebep oldu " Siz benim ailem değilsiniz!" yüksek çıkan sesime karşı şaşkınlıkla yerinde kıpırdandı ne olacaktı susmamızmı gerekiyordu kesinlikle

" Ne o görüşmayeli dilin uzamış " " Gidin evimden " diretiğim söze karşı hiçbir şey yapmayıp oturduğu yerde bekledi . Etrafamı kontör ettiğimde köşedeki valizleri farkettim sinirle valizleri kaptığım gibi dışarı sürüklemeye başladım ben merdivenlerden indikçe peşimden hızla ilerleyip ne yaptığımı soruyordu .

Onları dinlemeyip dışarı çıktım, elimdeki valizleri daha fazla tutmadan yere fırlattın " Ne yapıyorsun sen " annemin sesiyle arkamı dönüp onlara döndüm " Defolun evimden dedim !!" yüksek çıkan sesimi umursamadım onların buradan gitmesini istiyordum hemde her zeremle .

" Kızım noluyor?" Neslihan Teyzenin sesiyle bahçeye baktım ailecek çardakta oturmuşlardı ona baktığımda umursamadım şuan daha önemli bir işim vardı. İkisinede tekrar etim cümlelerimi " Defolun evimden "
" Senin dilin uzamışsa bende kesmesini bilirim " üzerime doğru geldiğinde kıpırdamadım ama zihninde ki küçük hazalın sesini duyuyordum geliyor gelmesin lütfen yine zarar verecek morluklar istemiyorum nolur yalvararak ağladığı sözleri umursamadım.

" Ne yapacaksın yine kan kusturana kadar dövecekmisin beni , yapmadığın şey değil sonuçta "
" Bana ba-" " Ne , ne istiyorsun artık bırak peşimi !" soluksuz söylediğim sözler fayda etmemişti " Defol dedim " titrek çıkan sesim ve yüreğim yaklaşmakta olan panik atağın habercisiydi .

" Dua et insanlar var etrafta bu burda bitmedi " dibime kadar girip sarfettiği sözlerle elini kaldırdı başım istemsizce yana doğru eğildi gözlerimi sımsıkı kapatım tütün kokan nefesi hala bir adım önümdeydi
"Eninde sonunda yine o aciz haline bürünüceksin " sözleri biti zanederken o zehirli sözü kelimeyi kullandı
"Kızım" gözlerim doldu bedeni gerileyip annemle beraber gitiler.

Parmak uçlarım sıktığım elbiseden dolayı sızlıyordu , kalbim sıkışıyor nefesim sıklaşıyordu .

Adımlarım beni taşımayacağını anlayınca yere çöktüm, kulaklarım uğurluyor , göz yaşlarım durmaksızın akıyordu dışım nasıl felaketse zihnim derbeder olmuştu onun gelişiyle kanayan elerimle ördüğüm duvarlar yıkılmış tı ben yıkılmıştım karanlıkla başbaşa kaldığım o an güçlü koların arasında kaldım .

Çakır

Annemle yaşadığımız o andan sonra beni odada tek bırakıp banyoya gitmişti ben ise duvara bakıp onun sessizliğiyle kalmıştım .

Derin nefes alıp odadan çıktım koridordan döndüğümde elinde eşyalarla Aynur Ablayı gördüm
" Ha Ablam burdasın annemide al bahçedeki çardakta oturup ailecek çay içelim " " Abla b-" " Hem uzun zamandır beraber vakit geçirmiyoruz" sözleride acı çeken yüreğimi yine yaraladı , gülümseyip " Tamam Abla gidelim " sevinerek " Tamam ben annemi çağırayım babaannem indi zaten sen biz kapının önünede bekle " başımı sallayarak onu onayladım.

Kapının önünde beklerken onun dairesine baktım fazla olmamıştı içeri girmesi yada ban öyle gelmiştir. Aklıma her seferinde gelen cam gözleriyle derin nefes aldım ama sonra görüntü değişti cam gözlerindeki çatlaklar canımı yaktı aldığım nefes tıkandı.

"Oğlum hadi " annemin sesiyle daldığım kapıdan bakışlarımı çektim . Bahçeye indip çardagın oraya ilerlediğimde babaannenin kendine bi köşe seçip oturduğunu gördüm.

Bizde oturup yerleştiğimizde kasıntı olmadan sohbet kendiliğinden ilerledi kahkahalar,şakalar bir tanede çay iç diyen babaanne herşey eskisi gibi hisetiriyirdu .
Görevden döndüğüm zaman her şey için çok geç sanmıştım ama böyle düşününce bir şeyler için hala geç değildi .

Duyduğum bağırış sesleriyle hızla yerimden kalktım, seslerin olduğu yere yani ön tarafa ilerledim uzakta dahi ols tanıdığım bedenle endişelendim bedenim askeri eğitimleri unutmuş yerine ilkel bir endişeyi bırakmıştı .

Karşısındaki kişiye bağırıyordu " Kızım" diyen annnemin sesiyle donukluğumdan kurtulup onlara doğru ilerledim 40 yaşlarının sonunda olan adam ona yaklaştı ne söylediyse daha çok titremeleri artı onu yanına varana kadar ikiside gitmişti.

Ona döndüğümde bedeni yere çöküp arkaya doğru yalpaladı , hızla öne atılıp düşmeden onu yakaladım , gözlerinde gördüğüm ifedeyle nefesim sıklaştı gözlerinde acıdan ziyada minnnet vardı.

Benim camgözüm o ışıltılayla içimde Bahar açtı

O gün den sonra belkide onu ilk defa hayatıma kabul ettim ...