Bölüm 3

Alex'in Hostis'e okuduğu meydan okumanın üstünden bir gün geçmişti. Theodor, Alex'e güvenmiyor ve bu güvensizliğini de belli ediyordu.

Sabahın ilk ışıkları, harabe duvarlardan eve sızıyordu.Havada tozlar uçuşuyor pencereden gelen rüzgarla pencere gıcırdıyordu.

Koltukta yayılmış şekilde yatan yemyeşil saçlı bir kız çocuğu var.

Hayat herkese adil davranmaz, bu kız çocuğu kaç farklı zorbalıkta dimdik durmak zorunda kaldı sadece o kız çocuğu ve yaratan bilir.

Saçları doğuştan renkli olan insanlar doğadaki bazı güçleri kullanabilirler ve meleklerde bu gücü kontrol etmek istiyorlar. Bu insanları zorla ailelerinden kopartıp eğitim kamplarında "eğitiyorlar" ama bu eğitimin temel amacı insanları köleleri yapmak.

Savaş çıktıktan 6 sene sonra doğan bu kız, bir öz kullanıcısı olduğundan hayatı boyunca meleklerin baskısıyla eğitim kampında kalmak zorunda kaldı.

Kız yavaş yavaş gözlerini açtı ve uyandığı yerin yabancı bir yer olduğunu anlayıp korktu fakat sonrasında olanları hatırladı.

Bu kız daha da güçlenmek ve bu dünyayı düzeltmek istiyordu ama kendisini çok güçsüz buluyordu.

Belki şuanda gücü dünyayı korumaya yetmiyordu ama çevresini korumak için uğraşıyordu.

Kim bilir belki dünya onun hiç göremediği barışa tekrardan dönebilirdi,belki ailesini tanıyabilirdi veya ailesi yaşıyormuydu? Ya yaşıyorlarsa ve kızlarını istemezlerse? O zaman ne yapardı? Ama zaten ailesi olmamasına alışmıştı o yüzden bu soruları dert edebilecek şekilde bile yakın değildi ailesine.

Bu kadar şeyi 10 yaşındayken düşünmek zorundaydı.Hayatta kalmak için çabalamak zorundaydı.

Bazen sadece ön planda olan kişilerin en güçlü kişi olduğuna inanırız ama en az ön plandaki kadar arka plandakininde hayatı zordur.

Ya insanlar ona zarar verirlerse diye geçirdi içinden. Bu düşünce yüzünden daha da yatamadı ve dışarıya çıktı.

Soğuk, bedenine vuruyordu ama üşümüyordu.Ruhlar onun üşümesine izin vermiyor, onu koruyordu.

Tapınağa doğru ilerledi.Whiteswan ölmeden önce, insanları cinlerden korumak için ruhları yönlendirerek neredeyse dünyanın heryerine tapınak yapmıştı.

Artık o görkemli her tarafından bitkiler çıkan renkli tapınaktan geriye sadece ölü toprak ve yerden çıkar kuru otlar kalmıştı.

Melekler tapınağı öldürmüştü. Neden melekler bu kadar yozlaşmıştı? İnsanların suçu neydi?

Küçük kız tapınağa yaklaştıkça orada oturan bir silüet gördü.

Masmavi saçlarıyla dün Hostisle dövüşen Theodor'du bu.

Theodor boşluğa bakıyor ve elindeki hançerle oynuyordu.

Kız Theodor'a daha da yaklaştı.

Kız:Ne yapıyorsun burada?

Theodor:Uyku tutmadı çocuk.Problem ne?

Kız:Hiiiç öylesine geçiyordum.

İkili birkaç saniyeliğine hiçbirşey söylemeden durdu fakat küçük kız sessiz kalamayacak kadar meraklıydı.

Kız:Dün neden o melekle kavga ettin?

Theodor:Hostis'e dayanamıyorum artık ondan sitem ettim.

Kız:Hayır, hostisten bahsetmiyorum o turuncu saçlı melekten bahsediyorum.

Theodor iç çekti

Theodor:Bir meleğin başka bir meleğe meydan okumasının barıştan başka bir sebebi vardır.O mercimek bizi korumak istiyor olamaz.

Theodor dönüp kıza parmak salladı.

"Dikkatli ol küçük kız, sen güçlü ve öz kullanabilen birisin eğer köyün korunması gerekirse ve etrafta ben yoksam savaşman lazım."

Kız çevresini koruması gerektiğinin farkındadır ama ya yeterince güçlü değilse diye korkuyordur.

Kız:Alex abi oldukça havalıydı bence bizi cidden korumak istiyor.

Theodor:Demekki adı Alex...meleklere güvenme çocuk her an herşeyi yapabilirler.

Kız:Canlıların yaydıkları enerjiyi hissedebiliyorum ve o abi hiçde kötü bir enerji yaymıyor.

Theodor:O zaman söyle bakalım ben nasıl bir enerji yayıyorum?

Kız:Gökyüzü gibi bir enerji yayıyorsun.

Theodor:Mavi saçlarımdan ötürü mü?

Kız:Hayır. Fakat mavi saç demişken saçların renkli, neden benim gibi eğitim kampında değilsin?

Theodor: Saçlarım mavi fakat öz kullanamıyorum o yüzden eğitim kampından kovdular beni.

Kız: Böyle birşey mümkünmü nasıl öz kullanamıyorsun.

Theodor:Kullanamıyorum işte.

Kız:Ama çok iyi dövüşüyorsun seni Hostisle kapışırken gördüm.

Theodor:Kullanamıyorum işte çocuk, senin sorunun ne!

Kız:Tamam tamam birşey demedim.

Etraf tekrardan sessizleşti fakat bu sefer sessizliği Theodor bozdu.

Theodor:Umut varsa takip etmek gerekir ve o umudu korumak gerekir. Buradaki herkes öyle söylüyor fakat umut hiç bize uğramazsa ne yapacağız? Uğruna savaşacağım ve ağlayacağım şeyi elde etme şansım hiç olmazsa ne yapacağım?

Kızın diyebilecek hiçbirşeyi yoktu.

Theodor tapınaktan uzaklaştı.Aklında bir plan vardı. Alex'in kim olduğunu çözmek için Alex'i takip edecekti.