Bölüm 2

Hostis:Siz insanlardan iğreniyorum.İhanet eden ve gözü doymayan varlıklarsınız.

Mesela bu küçük kız..Egosu tavanda. Tek başına meleklerden üstün gelebileceğini sanıyor. Ne kadar acınası durumda ama acımıyorum ona çünkü o da bir insan. Çirkin,iğrenç,bencil varlıklardan biri olarak doğması onun suçu değildi ama genede bu davranışı cezasız kalamaz.

Alex neler döndüğünü tam olarak anlamamıştı ama kesinlikle bu durum hoşuna gitmiyordu.

İnsanlar, hem kız için üzülüyor hemde meleklerden korkuyorlardı. Hiçbir insan konuşmuyor bazıları ise kızın öleceğini bilip vicdan azabı çekmemek için kızın suratına bakmıyordu ama insanların arasında Hostise nefret dolu bakışlarla bakan bir çift göz dikkat çekiyordu. Saçları ve gözleri gökyüzünün en açık mavi tonlarını barındırmasıyla gökten düşen bir buluta benzeyen Alex'den birkaç yaş büyük duran Theodor asla ama asla böyle durumlarda bakışlarını saklayabilen biri olmadı.

Hostis kalın sesiyle konuştu
"Bu akşam burada bu kızın idamı olacak."

Theodor'e artık nefretini sadece bakışlarında göstemeyecek kadar sinirliydi. Theodor'e belindeki hançeri ani bir hareketle eline alıp ayağa sertçe kalktı.

"Eğer masum bir kızı öldürmeye kalkacaksan önce beni öldürmelisin."

Alex Theodor'a baktı"Bu çocuğu kesinlikle sevdim."

Hostis aniden gelen bu sesle kafasını Theodor'e doğru çevirdi.Hostis'in suratında hafif bir sırıtış oluştu.

"Başka bir beni dinlemeyen insan daha."

Theodor'e hançerini daha da sert tuttu ve hızlı hareketlerde Hostis'e doğru koştu.

Theodor'e o kadar hızlıydı ki onun bir insan olduğunu düşünmek gerçek gelmiyordu.

Theodor'e elindeki hançeri Hostis'in boynuna saplamak isterken Hostis tek hamleyle Theodor'e durdurdu.

"Cesursun çocuk,bunu sevdim ama insan olduğun için seni takımı ma alamam."

"Senin takımına katılmak isteyen yok. Seni pislik melek."

Hostis bu hakarete sinirlenmişti. Hançeri ani bir hareketle Theodor'un elinden attı.

Theodor'e bu seferde yumruğuyla Hostis'e bir darbe indirmek isterken Hostis büyü gücünü kullandı ve Theodor'u evlerin yanında duran varillere doğru püskürttü.

Hostis büyü gücünü kullanarak Theodor'u boynundan boğulacak şekilde havaya kaldırdı.

"Sadece özleri olan kişilerin saçları seninki gibi farklı renklerde olabilir ama senin içinde bir gram büyü yapabilme kabiliyeti bile yok insan. Acaba saçlarını havalı durması için boyatmış olabilir misin?"

Theodor'e boğulurken konuşmaya çalışıyordu
"Senin gibi iğrenç bir varlığa hiçbirşey anlatmam."

Hostis Theodor'u daha da boğdu artık suratının rengi değişiyordu.

Sanırım yardım etme sırası bana geçti.

"DUR"

Alex kendinden emin şekilde bağırmıştı.

"Sanırım başka bir insan daha ölmek istiyor."

Hostis göz devirerek Alex'e baktı.

"Ölmek ister misin?"

"Bugün değil. Rica etsem arkadaşımı bırakır mısın?"

Hostis kahkahayı patlattı

"Komiksin turuncu insan."

"Benimle bir düelloya ne dersin? Eğer ben kazanırsam bütün köyün kontrolünü bana verirsin ama eğer sen kazanırsan ben senin kontrolün altına girerim.

"Neden senin gibi bir insanla düello yapmak isteyeyim ki?"

Alex elindeki eldiveni çıkarıp parlayan ve sağ elinin tamamını kaplayan dövmeyi gösterdi. Alex'in saçları ve sağ gözü yavaş yavaş kırmızıya dönmeye başladı. Hostis ve hostis'in ekibindekiler şaşırarak ve hayran kalarak bakıyordu.

Theodor'e bir meleğin kendisini savunmasına şüpheyle yaklaşıyordu ve çevredeki insanlar Alex'den yavaş yavaş uzaklaşmaya başladı.

"Dönüşebilen bir melek. Görmeyeli uzun zaman oldu. Aramıza katılmaya ne dersin? Belki bir gün sende benim gibi biri olursun hatta benden daha iyi olursun."

"Yok sağol ama teklifimi kabul edersen sevinirim."

"Güçlü meleklere saygı duyarım.Adın ne?"

"Alex."

"Tanıştığıma memnun oldum Alex 2 gün sonra burada dövüşmek uygun mudur?"

"Uygundur."

Hostis ve takımı ayrılmak için atlarına yöneldiler.

"Hey hostis bu öz kullanıcılarını da bırak eğer duelloyu kaybedersem öldürürsün."

"Çok şey istiyorsun."

"Dönüsebilen bir meleği kaçırmak istemezsin bence."

"Tamam tamam seni dinliyorum çocuk."

Öz kullanıcılarını serbest bıraktılar. Yeşil saçlı küçük kız çocuğu Alex'e korku dolu gözlerle bakıyordu.

Hostis ve takımı artık köyden ayrılmışlardı.

Theodor'e hançerini Alex'in boynuna doğrulttu

"Neden bir melek bizim için savaşmak istiyor?"

"Neden savaşmamalıyım ki ne saçma soru. Katlanamadım şu Hostis denen şeyin yaptıklarına.