New Things

Yeni şeyler

Dün Seungmin'e herhangi bir tedavi uygulanmadı sadece tanıştık ve sohbet ettik. Aslında çok tatlı bir çocuktu. Bazen yanlış birşeyler yapmaktan korkuyorum ama gelişine bırakıyorum. Bugün Seungmin'in yaralarına bakmam gerekiyordu ona göre yarın ilaç vb. şeyler almam lazımdı.

Öğle yemeğimi bitirince Seungmin'in odasına yöneldim. Bugün çok fazla hasta yoktu ama dikkatimi bir hasta çekti 18 yaşlarında bir çocuk tam bilmesemde galiba arkadaşını taşıyordu. Bayılmıştı ve taşıyan çocuk sessizce ağlıyordu. Jeongin onları biryere götürüyordu tam nereye bilmiyorum ama umarım iyileşir.

Seungmin'in kapısını yavaşça çalış içeri girdim. Onu korkutmuş olmalıyım ki girdiğimde yorganı kafasına kadar örtmüş ve ayaklarını kendine çekmiş halde gördüm. Kafasını korkakça kaldırdı. Beni görünce tekrar kafasını yastığa koydu.

"İyi misin?"

"Uykum var." Artık benle çok sık olmasada kekelemeden konuşabiliyordu.

"Ne kadar zamandır uyumuyorsun?"

Gözlerini kapattı. "Hatırlamıyorum. A-ama uzun s-süredir."

Yorganın üstünden Seungmin'in kolunu okşadım.

"Uzun zamandır böyle uyumadın değil mi?"

"Evet." Hala gözleri kapalıydı onu gerçekten kaldırmak istemiyorum ama yaralarına bakmam lazım.

"Seungmin seni uyandırmak istemezdim ama yaralarına bakmam lazım izin verirsen bakabilir miyim?"

Gözlerini yavaşça açtı gözleri benimkilerde buluşunca gözlerini kaçırdı. İstemiyordu. korkuyordu.

"Eğer istemiyorsan anlarım sen isteyince de bakabilirim." Gülümsedim

Sessiz kaldı. Düşünüyordu. Bana baktı ve geri gözlerini kaçırdı.

"B-b-bakabilirsin."

"Emin misin?"

"E-evet."

Yatakta oturur posizyona geçti.

"Kollarına bakabilir miyim? Söz acıtmayacak."

Başını evet anlamında sallayınca yavaşça kollarını tutup incelemeye başladım. Çok fazla kesik vardı. Biraz baktıktan sonra geri bıraktım.

"Seungmin bana en fazla canını acıtan yerini gösterir misin?"

Eli ile arkasını işaret etti.

"Sırtım...."

Ne yapacağımı biliyormuşcasına arkasını döndü. Yavaşça kıyafetini yukarı kaldırdım tamamen çıkartmak onu rahatsız ederdi. Çok derin kesikler vardı ve üstleri yanmıştı.

"Çok kötü...." Diye kendi kendime fısıldadım

"Biliyorum....." tişörtünü indirim bana dönmesini bekledim. Bana doğru dönünce yavaşça ona sarıldım.

"Merak etme hepsini iyileştiricem söz veriyorum."

"Hepsini mi? Psikolojik olarakda mı?"

"Evet hepsini." Gülümsedim

Seungmin'in gözleri doldu ve gülümsedi.

"T-teşekkür ederim." Bana tekrar sarıldı. Sessizce ağlamaya başladı. Bende ona sarıldım.

"İyileşeceksin Seung." Saçlarını okşamaya başladım. Hıçkırarak ağlamaya başlamıştı. Onu durdurmadım ağlamaya ihtiyacı vardı. Her zaman hislerini içinde tutmak köyü birşey sonunda insan patlıyor.

Seungmin bana daha sıkı sarıldı ve başını omzuna gömdü bende onun saçlarını okşamaya devam etti

"Hepsi geçecek söz veriyorum."

Kafasını omzumdan kaldırıl bana baktı.

"G-geçtiğinde beni t-tekrar o eve g-götürecek misin?"

Eve gitmekten korkuyordu bir daha aynı şeyleri yaşamaktan korkuyordu. Onu o eve bir daha göndermen gibi bir niyetin yoktu.

"Hayır oraya asla geri gitmeyeceksin."

"Söz mü?"

"Söz Seung." Konuşmayı bıraktıktan sonra kafasını tekrar omzuma gömdü be bende tekrar saçlarını okşamaya başladım.

Birkaç dakika sonra kapı aniden açılınca Seungmin bana ani şekilde daha sıkı sarıldı. İçeri Yuna girmişti.

"Yuna." Yuna yatağın diğer kenarına hastane kıyafeti gibi birleyler bırakırken bana baktı ve gülümsedi. Fakat ondan birşey istemek için ona seslenmedim sesimden ciddi olduğumda belli oluyordı

"Efendim."

"Lütfen Seungmin'in odasına girerken daha dikkatli olabilir misin? Ani açılınca korktu."

Yuna Seungmin'in korktuğunu görünce hemen cevap verdi.

"Çok özür dilerim Seungmin bundan sonra içeri daha nazik giriceğim."

Seungmin ağlamıyordu fakat hala bana sarılıyordu.

"Seungmin sakin ol neden bu kadar korkuyorsun?"

"Özür dilerim." Bana sarılmayı bırakıp başını öne eğdi. Kafasını okşamak için elimi götürdüğümde Seungmin elleri ile yüzünü ani bir şekilde kapattı.

"Lütfen bana vurma!"

Yine ağlamaya başladı. Niyetin kötü değildi yavaşça ona tekrar sarıldım.

"Özür dilemesi gereken benim seni korkutmak istememiştim sadece saçını sevmek istemiştim özür dilerim sana sormadan dokunmaya çalıştığım için."

"Seung?"

Başını omzumdan kaldırdı.

"Hm?" Gözyaşlarını silmeye çalışıyordu.

"Aç mısın?"

Başını evet anlamında salladı.

"Bekle burda sana yemek getiriyim."

Tam yürüyecekken Seungmin kolumdan korkakça tuttu

"B-bende gelebilir miyim?"

Gülümsedim buraya geldiği ikinci gündü ve gerçekten hızlı toparlıyordu. Aşağı inmek onun için büyük bir cesaret istiyor ama denemek istiyordu.

"Tabikide gelebilirsin."

Beraber asansör ile aşağı ana kata indik ve hastalar için ayrılmış yemekhane bölümüne girdik. Yemeklerin olduğu yere geldik ve Seungmin'e bir metal tabak verdim

"İstediğini seçip koyabilirsin ben seni bekliyorum."

Seungmin kafasını olumlu şekilde sallayıp yemeklere yöneldi birkaçşey aldıktan sonra bana doğru yöneldi. Yanıma gelince beraber bir masaya oturduk.

"Sen yemiycek misin?"

"Ben tokum sen ye."

Seungmin başı ile onaylayıp yemeğe başladı. Bitirene kadar onu izledim. Gerçekten çok tatlı bir çocuktu ona zorbalık yapan insanlar hangi kafa ile yaptılar çok merak ediyorum. Seungmin hiç yapmaması gereken bir şey yapmadı ya da bağırıp çağırmadı. Sessiz sakince oturdu hep. Gerçekten insanlar neden bu kadar kötü.....

Seungmin yemeğini bitirince tabağı kirli tabakların yanına koydum ve yukarı çıkmak için tekrar asansöre bindik. Bizim arkamızdan çok fazla insan girmesi ile sıkışmıştık. Vücudumuz neredeyse değiyordu.

"Az kaldı Seung dayan."

Birkaç saniye sonra ikinci kata Seungmin'in odasının olduğu katta indik. İndiğimizde derin bir nefes aldım cidden asansörler çok bunaltıcı.

Beraber Seungmin'in odasına girdik ve Seungmin direkt yatağa oturdu. Tam yanına gidecekken telefonum çaldı. Jeongmin aramıştı.

"Tamam geliyorum."

Seungmin bana meraklı şekilde bakıyordu. Hızlı adımlarla Seungmin'in yanına geldim.

"Seung benim acele bir işim var gitmem gerekiyor." Seungmin'in saçlarını karıştırıp üstünden öpüp hızlıca jeongmin'in çağırdığı yere gittim. Galiba o öğlen gördüğüm çocuğu tedavi ederken yardım için aramıştı.

Geldiğimde çocuğun bayılmış olduğunu ve kötü durumda olduğunu gördüm. Kalp atışı yavaştı.

"Bangchan gel yardımın lazım." Dedi jeongin

"Nesi var?" İlk önce nesi olduğunu anlamam lazımdı.

"Adı Han ve arkadaşı birkaç gündür uyumadığını ve kendini fazla zorladığını en son okulda bayıldığını söyledi."

•acaba kim😏evt spoi yediniz. Hemde 10 bölüm sonrasına.•

"Çok kötü olmuş."

Hemen jeongin'e yaklaşıp yardım etmeye koyuldum.......

*Flashback Seungmin*

Bangchan gittiğinde içini bir korku sardı. Tek güvenmeye başladığım insan oydu. Gerçekten beni önemsiyordu. Ama hastane odasında yalnız kalmak korkutucuydu. İnsanlardan korkuyorum ama onlar yokken yalnızken daha çok korkuyorum. İstemsiz bir şekilde gözlerim doldu. Tek isteğim Bangchan'ın hızlı gelmesiydi. Kendimi ilgi isteyen bir çocuk gibi hissediyorum ama gerçekten korkuyorum. Aklımda binbir tane soru ve cümle dönüyor.
Gözlerimdeki yaşları daha fazla tutamadım ve yanaklarıma süzülmelerine izin verdim. Kapı çaldığında hızlıca gözyaşlarımı sildim birinin görmesinden korkuyorudum. İçeri giren Bangchan'dı.

"Seung sen ağladın mı?" Fark etmişti işte bir türlü saklamayı başaramıyorum. Mecburen başımı evet anlamında salladım.

"Üzülme Seung ben seni bırakmam sadece başka bir doktor bir hastasını iyileştirirken yardım istedi ve ona yardım etmeye gittim."

Bana Seung demesi çok hoşuma gidiyordu. Gözyaşlarımı sildim ve öylece oturdum sarılmak istiyordum ama utanıyordum. Sanki iç sesimi duymuş gibi Bangchan bana sarıldı ve o an gülümsememi tutamadım.

"Bak işte gülüyorsun." O da bana gülümsedi

Bazı insanlar pahalı şeyler ile mutlu olurken bazıları benim gibi sadece bir sarılma ile mutlu olabiliyorlar bazen insanları mutlu etmek bu kadar kolay sadece onu neyin mutlu ettiğini bilmek yeter....

•bölüm sonu•

•nabersiiiiz? Şimdi şöyle ki. Normalda bu bölümi yayınlamamam gerekiyordu çünkü kısaca Han ile paralel gidiyordu ve bu bölüm kısaca Han’ın 10 bölüm sonrasına falan denl geliyor. Ama burdaki Bangchan ya da Seungmin Kısaca Han hikayesindeki kişilerle aynı değil. Kısacası sadece aynı isimleri var denilebilir.•