Meeting

Tanışmak

Doktor olalı iki ay geçmişti. Yine sıradan bir gündü ilk hastam taburcu olmuştu. Yuna elinde bir dosya ile yanıma geldi

"Doktor Bangchan yeni bir hastanız var."

Yuna elindeki dosyayı bana verdi ve uzaklaştı. Dosyayı açtım içinde yazanlar şöyleydi;

Ad: Seungmin
Soy Ad: Kim
Yaş: 18
Kan Gurubu: B rh+
Doğum Tarihi: 22/09/2000
Hastalık: psikolojik
Oda Numarası: B613

On sekiz yaşında ve psikolojisi bozuktu. Kim bilir neler yaşadı. Odasına doğru yola koyuldum. Kapıyı çalıp içeri girdim. Girdiğimde içeride yatakta ayaklarını kendine çekmiş korkak bir şekilde bana bakan tatlı bir çocuk vardı.

"Selam" korkmaması için sıcak bir şekilde konuştum ve gülümsedim.

Bana korkak bir şekilde baktı.

"Adını öğrenebilir miyim?" Adını biliyordum fakat ona direkt adı ile seslenmek onu korkutabiliceği için seslenmedim.

Derin bir nefes aldı. Konuşmak istiyordu ama korkuyordu. Biraz bekledi ve konuşmak için ağzını açtı. Titriyordu.

"S-seu-seung- Seungmin"

İsmini söyleyince gülümsedim ve yanına gelip boş sandalyeye oturdum.

"Bende Bangchan memnun oldum" ona yakınlaştığımda kendini daha çok sıktı. Birinin ona onun istemediği zamanda ve şekilde dokunduğu belliydi. Elleri yara bere içindeydi.

"Korkuyor musun?" korktuğunu gözlerinden anlıyordum ama ona sormak onun duygularını önemsediğimi görmesi onu iyi hissettire bilir.

Başını evet anlamında salladı. "Sana zarar vermemden mı korkuyorsun?"

Başını tekrar evet anlamında salladı.

"Sana zarar vermiycem söz veriyorum. Hatta sen istemedikçe sana dokunmam."

Bunları söyledikten sonra kendini tereddütlü bir şekilde az da sıkmayı bıraktı.

"İstersen deneyelim" ne demek istediğimi bilmiyordu ama istekliydi.

"Sana elimi uzatıcam sende tutmaya çalış tamam mı?"

Başını tamam anlamında salladı. Elimi ona yavaşça uzattıp. Elime bir süre baktı ve korkak bir şekilde elini yavaşça üzerine gelecek şekilde getirdi. Eli titriyordu. Değdirmekten korkuyordu.

"Acele etmene gerek yok"

Seungmin derin bir nefes alıp elini benim elimin üstüne koydu. Bende yavaşça onun elini tuttum. Gülümseyip elini okşadıktan sonra elini bıraktım.

"Nasıl hissetiriyor?"

"B-biraz garip."

"Sarılmak ister misin?"

"B-bilemiyorum." Korkuyordu.

"O zaman rahatsız olduğunda söyle sarılmayı bırakırım."

"T-tamam."

Yavaşça ve çok sıkmadan sarıldım. Gülümsediğini fark ettim. Sevmişti. Geri çekildiğimde bana baktı.

"Bangchan?"

"Efendim?"

"S-sakıncası yoksa..... t-tekrar s-sarılabilir miyiz?"

Gülümsedim. "Tabikide Seung bana sormadan sarılabilirsin istediğin zaman."

"Seung?" Gülümsedim galiba ilk defa biri ona böyle sesleniyordu.

"Sana Seung diyince daha tatlı oluyor." Yavaşça tekrar Seungmin'e sarıldım.

"T-teşekkürler."

"Birşey değil dediğim gibi istediğin zaman bana sarılabilirsin."

•bölüm sonu•

•bölüm biraz kısa oldu ama söz diğer bölümler bin kelimenin altında olmayacak.•