47. bölüm · Nefretten doğan neşe

Kendime doktor buldum

Esma Nur

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 İlk Savaş 2 Savaş başladı 3 Savaş başlasın 4 Bunlar kim 5 Ama nasıl 6 Ona zarar verdin sen 7 Ne yaptın sen 8 Yardım Et 9 Bu da benim kavgam 10 Hoşgeldin Nanjun 11 Hazır şarkı 12 Söyleyeleim 13 Abi 14 Yeter 15 Honmon çıkyor 16 Napıcam ben 17 Nanjun 18 Ben onsuz yapmam 19 Lütfen 20 Niye geldin 21 Uçak bekle bizi 22 Biz geldik kore 23 Hayranlar 24 Dayan Rumi dayan 25 Rumi sen 26 Sesim olmadan 27 Baba kim 28 Ben nasıl açıklicam 29 Bebek noldu 30 Mitsuri 31 Seni bulucam 32 Nasıl 33 Gidiyoruz 34 Biz marketten çıkamicaz 35 Mutluyuz hepimiz ta ki o ana dek 36 Dayan obanai 37 Lütfen abimi alma 38 3 gün sonra 39 Neden 40 Yaralar gidiyor 41 Lütfen tekrar abimi alma 42 Mitsuri sen 43 Nanjun 44 Fizyoterapistte kavga 45 Başardın nanjun 46 Ben ben değilim (nanjun anlatıyor) 47 Kendime doktor buldum 48 Rumi gitme 49 Rumi lütfen 50 Uyandı 51 Herkes mutluydu ama değil 52 Haberler 53 1 ay sonra

Saat sabahın 7 disi ve beni kaldırıyor
"Hadi bakalım önce kahvaltı sonra Spor sonra nefes egzersizi"
"Ya öff"
"Öfleme hadi kalk kalk" yataktan kalktım kahvaltıyı yaptıktan sonra beni aşağı kata indirdi Spor odası yapmış
"Napıcaz burda"
"Senin felçini azaltïcaz" beni önce bisiklete bindirdi sonra da koşu bandına sonra ağırlık kaldırdık
"Tamamdır şimdi nefes egzersizi" dedi ve yavaşça nefes alıp vermeye başladık hem astımım hem de felcim azalıyordu kendim de ayrıca pilates+yoga yapıyorum çok mutluydum ta ki 3 gün sonra evi sanemi ve obani basana dek biz Spor bölümü deyken kapı çaldı Yuki
"Ben bakarım" dedi yukarı çıkıp kapıyı açtığında sanemi Yuki nın yakasına yapışıp
"Nerde lan kardeşim" dedi ben onun geldiğini anladım ve yukarı çıktım
"Ne var niye geldin"
"Sen gel evde hesaplaşıcaz senle"
"Gelmiyorum"
"Ne dedin"
"Dedim ki gelmiyorum abi,ben 10 yaşında velet değilim tamam mı ayrıca ben burda evde olduğumdan daha mutluyum" Sanemi Yukinin yakasını bıraktı OBANAİ ise
"Rumi şu anda ne halde biliyor musun"
"Rumi nın şu anda o halde olmasının tek sebebi sizsiniz he bide sana birşey söyliyim mi MİTSURİ HAMİLE"
"Ne diyorsun be sen"
"Gerçek git Mitsuriye Sor"
"Sanemi"
"Kanka valla ben bilmiyom"
"Yürü eve" dedi ve ikiside gittiler ben
"Yuki özür dilerim"
"Niye"
"Onlar"
"Senin bi suçun yok" dedi ve
"Akşam oldu şimdi yat"
Işıkları kapattı.
Kapı kapanınca ev yine sessizleşti.
Yatağa uzandım ama gözlerim tavana takılı kaldı.
Bacaklarım gün boyu yaptığımız spordan hâlâ sızlıyordu ama bu acı…
alıştığım bir acıydı.
Kaçmak istemediğim bir acı.
Kapı aralandı.
Yuki başını uzattı.
“Acın var mı?” dedi alçak sesle.
“Var,” dedim dürüstçe.
“Ama kötü değil.”
Yaklaştı, yatağın kenarına oturdu.
Sessizce dizlerime baktı. Dokunmadı.
“Zorladın bugün,” dedi.
“Biliyorum,” dedim.
“Ama durursam… yine kaçmak isteyeceğim.”
Bir süre sustuk.
“Sanemi,” dedi sonra.
“Seni seviyor ama korkuyor. Kaybetmekten.”
“Beni iterek kaybediyor,” dedim.
Sesim titremedi.
Bu defa ağlamıyordum.
Yuki başını salladı.
“Burada güvendesin,” dedi.
“En azından bir süre.”
Işığı kapattı.
Kapı kapandı.
Gece boyunca birkaç kez uyandım.
Bacaklarım uyuştu, sonra sızladı.
Ama sabaha karşı…
ilk defa fark ettim:
Ayağımı yatakta oynatabiliyordum.
Çok az.
Titreyerek.
Ama bilinçliydi.
Nefesimi tuttum.
Tekrar denedim.
Oldu.
Gözlerim doldu ama bağırmadım.
Kimseyi uyandırmadım.
Sadece kendi kendime fısıldadım:
“Kaçmadım.”