22. bölüm · Nefretten doğan neşe

Biz geldik kore

Esma Nur

Uygulamada Aç → İçindekiler
Bölümler
1 İlk Savaş 2 Savaş başladı 3 Savaş başlasın 4 Bunlar kim 5 Ama nasıl 6 Ona zarar verdin sen 7 Ne yaptın sen 8 Yardım Et 9 Bu da benim kavgam 10 Hoşgeldin Nanjun 11 Hazır şarkı 12 Söyleyeleim 13 Abi 14 Yeter 15 Honmon çıkyor 16 Napıcam ben 17 Nanjun 18 Ben onsuz yapmam 19 Lütfen 20 Niye geldin 21 Uçak bekle bizi 22 Biz geldik kore 23 Hayranlar 24 Dayan Rumi dayan 25 Rumi sen 26 Sesim olmadan 27 Baba kim 28 Ben nasıl açıklicam 29 Bebek noldu 30 Mitsuri 31 Seni bulucam 32 Nasıl 33 Gidiyoruz 34 Biz marketten çıkamicaz 35 Mutluyuz hepimiz ta ki o ana dek 36 Dayan obanai 37 Lütfen abimi alma 38 3 gün sonra 39 Neden 40 Yaralar gidiyor 41 Lütfen tekrar abimi alma 42 Mitsuri sen 43 Nanjun 44 Fizyoterapistte kavga 45 Başardın nanjun 46 Ben ben değilim (nanjun anlatıyor) 47 Kendime doktor buldum 48 Rumi gitme 49 Rumi lütfen 50 Uyandı 51 Herkes mutluydu ama değil 52 Haberler 53 1 ay sonra

Uçak pistte hızlanmaya başladığında herkes kemerlerini bağladı. Motorların sesi göğsün içini titretiyordu.
Rumi camdan dışarı baktı. Şehrin ışıkları küçülürken boğazı düğümlendi.
Arkada bıraktıkları: kan kokusu, siren sesi, yarım kalmış nakaratlar.
Yanında oturan Nanjun hafifçe başını ona çevirdi. Omzu bandajlarla sarılıydı, hareket etmeye korkar gibi duruyordu.
Rumi onun elini tuttu.
Hiç konuşmadılar.
Ama ikisi de anladı.
Mira öne doğru eğilip fısıldadı:
“Sesin geri gelecek. Gelmese bile… biz varız.”
Zoey koltuğa yayıldı, gözlerini kapattı.
“Konuşmak şart değil,” dedi. “Bazı şeyler… sessizken tamamlanır.”
Uçak bulutların arasına girdi. Turbulansla birlikte kabin hafifçe sallandı. Rumi gözlerini kapadı. Bir anlığına o patlamanın anısına döndü: taşlar, bağırışlar, kan.
Bir ses, zihninin derininden yükseldi.
“Bizi sadece biz dağıtabiliriz.”
Nefesi hızlandı.
O anda Nanjun parmaklarını hafifçe sıktı.
“Buradayım,” dedi alçak bir sesle. “Gidiyorum sandığında bile… buradayım.”
Rumi gözlerinden akan yaşları silerek başını salladı.
Uçak yavaşça alçalmaya başladığında hostesin sesi duyuldu.
“Sayın yolcularımız, Kore’ye iniş için hazırlanın.”
Mira derin bir nefes verdi.
Zoey hafif gülümsedi.
“Eve döndük,” dedi. “Ama hiçbir şey eskisi gibi değil.”
Uçaktan indiler.
Soğuk hava yüzlerine çarptı.
Havalimanının kalabalığı, çekilen valiz tekerleklerinin sesi, anonslar… her şey çok normaldi. O kadar normaldi ki yaşadıkları sanki rüyaymış gibi geliyordu.
O an Rumi durdu.
Bir şey hissetmişti.
Kalabalığın içinde bir bakış.
Başını yavaşça çevirdi.
Uzaktan bir siluet.
Kapüşon. Maske.
Jinu.
Göz göze gelmediler.
Ama Rumi içinden biliyordu:
O da Kore’ye gelmişti.
Ve bu, bir vedanın değil — yeni bir savaşın başlangıcıydı.
Nanjun tekerlekli sandalyede arkasını dönüp sordu:
“Rumi? İyi misin?”
Rumi başını salladı.
Gülümsedi.
Sesi yoktu… ama kalbi sakinleşmişti.
Mira kapıyı işaret etti.
“Hadi. Provalar, hastaneler, kavga, gözyaşı… hepsi bizi bekliyor.”
Zoey kıkırdadı.
“Ve muhtemelen iblisler de.”
Rumi yürümeye başladı.
Şarkı söyleyemiyordu.
Ama ilerliyordu.
Bu da zaten şarkının kendisiydi.
Otele doğru gidiyorlardı Rumi bobby ye mesaj atıyordu
"Bobby biz otele geçiyoruz" Bobby mesajı gördüğü anda
"İyi tatiller kızlar"