Mesajlaşma Oyunu kitap kapağı

11. bölüm / 14

Bölüm 10 Yıldızın Sltındaki Sır

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 14Şu an: Bölüm 10 Yıldızın Sltındaki Sır

18 Ekim — 07.12
Alarmım çaldığında neredeyse hiç uyumamıştım. Aklımda üç şey vardı. Bank. Fotoğrafın arkasındaki karalanmış isim. Ve Oyuncu #27’nin bana söylemediği şey.
Telefonumu elime aldım. Uygulama hâlâ açıktı. Geri sayım devam ediyordu.
HATIRLAMA GÖREVİ: 16:47:32
Dün gece başlayan görevden beri neredeyse yedi saat geçmişti.
Mesajlar bölümüne girdim.
OYUNCU #27 — HESAP ASKIYA ALINDI.
İçimde açıklayamadığım bir sıkıntı oluştu. Onun kim olduğunu öğrenmek istiyordum, evet. Ama ilk kez yalnızca merak ettiğim için değil, ona bir şey olmasından korktuğum için de ekranı kontrol ediyordum. Bir yabancı için fazla endişeleniyordum. Fakat o artık bana tamamen yabancı gelmiyordu.
08.06 — OKULUN ARKA BAHÇESİ
Ders zili çalmadan önce arka bahçeye indim.
Ağaç hâlâ oradaydı.
Yıllardır okulun arka bahçesinde duran, gövdesi çatlamış yaşlı bir ağaç. Çevresindeki taşların arasından yabani otlar çıkmıştı. Dallarının bir kısmı kurumuş, gövdesinin alt tarafıysa yosun tutmuştu.
Dün geceki mesajı yeniden okudum.
Gövdesindeki yıldızın altında, ikinizin de unuttuğu bir şey.
Ağacın çevresini dolaştım. İlk bakışta hiçbir şey yoktu. Sonra gördüm. Gövdenin arka tarafında, yerden yaklaşık bir metre yükseklikte küçük bir yıldız vardı. Bıçakla kazınmış gibi değil, sanki sivri bir taşla çizilmişti.
Parmaklarımı yıldızın üzerinde gezdirdim. Birden zihnimde bir görüntü belirdi. Yağmur. Islanmış ayakkabılarım. Küçük bir elin benimkini tutuşu. Ve bir erkek çocuğunun sesi…
“Biraz daha bekleyelim. Yağmur durunca gideriz.”
Elimi ağaçtan çektim.
Nefesim hızlanmıştı.
Bu, yalnızca hayal gücüm olamazdı. Bir şey hatırlıyordum. Çok küçük bir parçaydı ama gerçekti.
Yıldızın hemen altında kabuğun diğer bölümlerinden farklı duran ince bir çizgi fark ettim. Parmak uçlarımla yokladım. Orada, kabuğun arasına sıkıştırılmış küçük, şeffaf bir poşet vardı.
Dikkatlice çıkardım.
İçinde katlanmış bir kâğıt ve küçücük, gümüş renkli bir yıldız bulunuyordu.
Kâğıdı açtım.
Çocuk el yazısıyla yazılmış iki satır vardı:“Beni unutursan yıldızı bul. İYıldızı bulursan beni de bulacaksın.”
Altında iki harf vardı.
A + K
Harflerden birinin benim adımın baş harfi olduğunu biliyordum.
Diğeriyse…
Diğerini hâlâ bilmiyordum.
Kâğıdı çevirince daha küçük bir cümle gördüm. “27, son sayı değil.”
Kaşlarımı çattım. Oyuncu #27… Bu bir tesadüf müydü? Yoksa onun kullanıcı adı, geçmişimizden kalan bir şeyin devamı mıydı?
Tam o sırada telefonum titredi.
Ekranda bir bildirim belirdi.
BİLİNMEYEN NUMARA: Yıldızı buldun mu?
Etrafıma baktım. Bahçede birkaç öğrenci dışında kimse yoktu.
BEN: Bunu nereden biliyorsun?
BİLİNMEYEN NUMARA: Çünkü oraya bakacağını biliyordum.
BEN: Bu kâğıdı kim bıraktı?
BİLİNMEYEN NUMARA: Sen ve #27.
Parmaklarım ekranda durdu.
BEN: Peki neden onun adını karaladın?
Mesajın karşısında birkaç saniye boyunca hiçbir şey olmadı.
Sonra cevap geldi.
BİLİNMEYEN NUMARA: Çünkü o gün yaşananları yalnızca senin hatırlamanı istemedim.
BEN: Neden?
BİLİNMEYEN NUMARA: Çünkü hatırlarsan ona yeniden güveneceksin.
Bir mesaj daha geldi.
BİLİNMEYEN NUMARA: Ve ona güvenmen, bütün gerçeği öğrendiğin anlamına gelmiyor.
Telefonumu sıkıca tuttum.
BEN: Sen onun kim olduğunu biliyorsun.
BİLİNMEYEN NUMARA: Evet.
BEN: Benim de kim olduğumu biliyor musun?
BİLİNMEYEN NUMARA: Seni tanımadığım bir gün bile olmadı.
İçim ürperdi.
BEN: O zaman bana adını söyle.
BİLİNMEYEN NUMARA: Henüz değil.
BEN: Neden herkes benden bir şey saklıyor?
Bu kez cevap hemen geldi.
BİLİNMEYEN NUMARA: Çünkü sen hatırladığında, yalnızca bir kişiyi değil, o gün olan her şeyi hatırlayacaksın.
Ardından kullanıcı çevrimdışı oldu.
Kâğıdı ve gümüş yıldızı çantama koydum.
Artık en azından bir şeyi biliyordum: Oyuncu #27 ile aramızdaki bağ, bu uygulamadan çok daha eskiydi. Ama o gün ne olmuştu? Ve neden hatırlamamdan bu kadar korkuyorlardı?
***
12.34 — SINIF
Öğle arasında uygulamayı yeniden açtım. Hesap hâlâ askıdaydı.
Mesaj yazma bölümüne girdim. Gönderemeyeceğimi biliyordum ama yine de yazdım.
BEN: Yıldızı buldum.
Mesaj ekranda belirdi.
Gönderilmemişti.
Tam uygulamadan çıkacakken ekran bir kez titredi.
SİSTEM: GİZLİ MESAJ KANALI AÇILDI.
Kalbim hızlandı.
Yeni bir mesaj geldi.
OYUNCU #27: Bunu okuyorsan yıldızı bulmuşsun demektir.
Ekrana biraz daha yaklaştım.
BEN: Hesabın askıdaydı. Nasıl yazıyorsun?
OYUNCU #27: Sana anlatacaklarım bitmedi.
BEN: Ağacın altından bir kâğıt buldum. Üzerinde A + K yazıyor.
Mesajın yanında beliren üç nokta uzun süre kaybolmadı.
Sanki ne yazacağını bilmiyordu.
Sonunda cevap geldi.
OYUNCU #27: O kâğıdı hâlâ saklıyorlar mı?
BEN: Demek gerçek.
OYUNCU #27: Evet. Gerçek.
BEN: A kim?
Bu kez cevap gecikmedi.
OYUNCU #27: Senin hatırladığın kişi değilim.
Kaşlarımı çattım.
BEN: Ne demek bu?
OYUNCU #27: Çocukken beni başka bir isimle çağırıyordun.
Bir an için bahçedeki görüntü yeniden zihnime geldi.
Yağmurun sesi.
Küçük bir el.
Ve o isim…
Dudaklarım kıpırdadı ama kelimeyi çıkaramadım.
BEN: Neydi?
OYUNCU #27: Kutup Yıldızı.
Göğsümde bir şey sıkıştı. Bu adı daha önce duymuştum. Hayır… Sadece duymamıştım. Ben söylemiştim.
Küçük bir kızın sesi zihnimde yankılandı. “Kaybolursam beni bulur musun, Kutup Yıldızı?Ardından bir erkek çocuğunun cevabı geldi. “Sen nereye gidersen git.”
Gözlerim dolduğunu fark ettiğimde ekranı göremiyordum.
BEN: Seni gerçekten tanıyor muydum?
OYUNCU #27: Evet.
BEN: Peki neden seni hatırlamıyorum?
OYUNCU #27: Bilmiyorum.
BEN: Bana yalan söyleme.
OYUNCU #27: Sana yalan söylemek isteseydim, beni hatırlaman için uğraşmazdım.
Mesajı tekrar okudum.
Haklı olabilirdi. Ama bu, ona tamamen güvenmem için yeterli değildi.
BEN: Bana söylemediğin şey ne?
Bu kez cevap gelmedi.
Bir dakika geçti.
İki dakika…
Sonunda ekranda yeni bir mesaj belirdi.
OYUNCU #27: O gün seni bankta tek başına bırakmadım.
Parmaklarım hareketsiz kaldı.
BEN: Peki neden hatırladığımda yalnızdım?
OYUNCU #27: Çünkü sen uyandığında ben orada değildim.
BEN: Nereye gittin?
OYUNCU #27: Seni bulmaya çalıştım.
BEN: Beni buldun mu?
OYUNCU #27: Hayır.
BEN: Neden?
Cevap birkaç saniye sonra geldi.
OYUNCU #27: Çünkü ertesi gün başka bir şehre götürüldüm.
İçimde bir şey yerinden oynadı. Yıllardır beni aramış olabilir miydi? Bir çocuğun verdiği söz yüzünden… Beni unutmadığı için…
BEN: Peki ya sonra?
OYUNCU #27: Sonra seni bulduğumda beni hatırlamıyordun.
BEN: Ne zaman buldun?
OYUNCU #27: Bu uygulamada eşleştiğimiz gün.
Ekrana bakakaldım.
BEN: Yani beni bilerek mi seçtin?
OYUNCU #27: Evet.
BEN: Oyun rastgele eşleştirmiyordu bizi.
OYUNCU #27: Hayır. Ben başvuruda senin hesabını seçtim.
BEN: Peki neden doğrudan yazmadın?
OYUNCU #27: Çünkü bana inanmayacağını biliyordum. Bir yabancı gelip çocukluğunu bildiğini söylese sen de inanmazdın.
Bir süre hiçbir şey yazamadım.
Sonra içimde biriken soruların arasından yalnızca birini seçtim.
BEN: Peki neden hâlâ buradasın?
OYUNCU #27: Çünkü bu kez seni bulduğumda yeniden kaybetmek istemiyorum.
O cümleyi okuduğumda gözlerimi kapattım.
Bana verdiği cevap, beklediğim hiçbir şeye benzemiyordu. Ne büyük bir açıklama vardı içinde ne de her şeyi çözen bir itiraf. Yalnızca yıllardır tutulmaya çalışılmış bir söz vardı. Ve ben, o sözün bir parçası olduğumu yeni yeni anlıyordum.
BEN: Sana hâlâ tamamen güvenemiyorum.
OYUNCU #27: Biliyorum.
BEN: Ama sana inanmak istiyorum.
Bu kez cevap hemen geldi.
OYUNCU #27: Bu benim için yeterli.
Ardından bir mesaj daha gönderdi.
OYUNCU #27: Sana bir şey sorabilir miyim?
BEN: Sor.
OYUNCU #27: O yıldızı bulduğunda ne hissettin?
Düşündüm.
BEN: Sanki uzun zamandır kaybettiğim bir şeyi bulmuşum gibi.
Cevap gelmedi.
Sonra ekranda tek bir cümle belirdi.
OYUNCU #27: Ben de seni yeniden bulduğumda aynısını hissettim.
Telefonu göğsüme bastırdım.
İlk kez onunla konuşurken yalnızca cevap aramıyordum. Onu anlamaya çalışıyordum. Ve bu, beni biraz korkutuyordu. Çünkü birine güvenmek, sırlarını öğrenmekten çok daha zordu.
***
18.52 — EV
Çantamdan kâğıdı çıkardım. Gümüş yıldız hâlâ avucumdaydı. Kağıdın arkasını daha önce incelememiştim. Kenarındaki kıvrımı açınca, kat yerinin içine gizlenmiş minicik bir yazı fark ettim.
“27 gün sonra.”
Altında bir tarih vardı.
11.10.2018
Tarihi zihnimde hesapladım.
Banktaki tarihten yirmi yedi gün sonrasıydı. Demek ki 27 yalnızca bir oyuncu numarası değildi. Belki de aramızdaki bir şeyin işaretiydi.
Tam o sırada telefonum çaldı.
Oyuncu #27’den bir mesaj gelmişti.
OYUNCU #27: Bugün sana bir gerçeği söyledim. Yarın da bir gerçeği öğreneceksin.
BEN: Ne gerçeği?
OYUNCU #27: O fotoğraftaki karalanmış isim benim değil.
Nefesim kesildi.
BEN: Ne?
OYUNCU #27: Bilinmeyen numaranın sana göstermek istemediği kişi başka biri.
BEN: Kim?
Mesajın altında yeni bir dosya belirdi.
DOSYA: 11.10.2018 — OKUL KAYDI
Dosyayı açmaya çalıştım.
ERİŞİM REDDEDİLDİ.
Ekranın altına bir not düştü.
KAYDI AÇMAK İÇİN İKİNCİ İSMİ HATIRLA.
Telefonumu masaya bıraktım.
Artık bazı şeyleri biliyordum. Oyuncu #27 beni çocukluğumdan tanıyordu. Beni bilerek bulmuştu. Ve o gün, bankta beni terk etmemişti. Ama fotoğraftaki karalanmış isim… O, başka birine aitti. Birinin geçmişimizdeki yerini silmek için uğraştığı birine.
Ekran bir kez daha aydınlandı.
Bilinmeyen numaradan yeni bir mesaj gelmişti.
BİLİNMEYEN NUMARA: Ona inanmaya başladın, değil mi?
Ardından ikinci mesaj geldi.
BİLİNMEYEN NUMARA: Peki sana o gün neden ağladığını da anlattı mı?
Mesajların altında bir fotoğraf vardı.
Bu kez bankın değil.
Eski bir okul koridorunun.
Fotoğrafın ortasında, yüzü karalanmış küçük bir çocuk duruyordu.
Ve çocuğun elinde…
Benim gümüş yıldızım vardı.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

65okunma 6beğeni 4yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…