Bölümler 18Şu an: 4. BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM745 kelime
- 2 2. BÖLÜM715 kelime
- 3 3. BÖLÜM1.046 kelime
- 4 4. BÖLÜM1.223 kelime · Okuduğun bölüm
- 5 5. BÖLÜM998 kelime
- 6 6. BÖLÜM1.127 kelime
- 7 7. BÖLÜM1.247 kelime
- 8 8. BÖLÜM1.052 kelime
- 9 9. BÖLÜM1.030 kelime
- 10 10. BÖLÜM961 kelime
- 11 11. BÖLÜM1.691 kelime
- 12 12. BÖLÜM2.152 kelime
- 13 13. BÖLÜM2.519 kelime
- 14 14. BÖLÜM3.183 kelime
- 15 15. BÖLÜM4.486 kelime
- 16 16. BÖLÜM2.704 kelime
- 17 17. BÖLÜM2.863 kelime
- 18 18. BÖLÜM2.312 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Maskeli Yargıç o sabah evden çıktığında içinde garip bir enerji vardı; ne tam huzurlu ne de öfkeliydi, sanki olacakları önceden hissediyormuş gibiydi. Okula giden yolda adımlarını her zamankinden biraz daha sert atıyor, kapüşonunun altından etrafı süzüyordu. Okulun bahçe kapısına yaklaştığında, servisten yeni inmiş en yakın arkadaşını gördü; göz göze geldiler, ikisi de hafifçe gülümsedi. Yan yana geldiklerinde tokalaştılar, o tokalaşma sıradan bir selamlaşma değildi, sanki aralarında söze dökülmeyen bir bağ vardı. Birlikte sınıfa doğru yürümeye başladılar. Okulun ana giriş kapısına geldiklerinde birkaç öğrenci yanlarından geçti, tam o sırada Maskeli Yargıç kulağına çalınan o fısıltıyı duydu; biri diğerine eğilip alçak sesle “lan maskeli Yargıç” dedi ve kısık bir gülüş bıraktı arkasında. Diğeri şaşkın bir ses tonuyla “bu mu maskeli Yargıç?” diye sordu. Maskeli Yargıç’ın yüzündeki ifade anlık olarak sertleşti, yürümeyi bırakmadan en yakın arkadaşına doğru eğildi ve dişlerinin arasından “bunlar nerden biliyor benim Maskeli Yargıç olduğumu?” diye fısıldadı. Aklına ilk gelen isimler Harun ve Botan oldu; içinden, “demek ki ağızları durmamış” diye geçirdi. Ama belli etmedi, yoluna devam etti.
Sınıfa girdiklerinde ortam bir anda değişti; bakışlar ona çevrildi, fısıldaşmalar başladı. Sınıfın arka sıralarından biri sesini bilerek biraz yükseltti: “Maskeli Yargıç geldi.” Maskeli Yargıç başını o tarafa çevirdi, kaşını kaldırdı ve sakin ama sert bir tonla “ne diyon sabah sabah aqk” dedi. Çocuk geri adım atmadı, “Maskeli Yargıç sen misin?” diye sordu. Maskeli Yargıç omuz silkti, hafif alaycı bir gülümsemeyle “yok aqk, ben kim Maskeli Yargıç kim” dedi. Ama çocuk durmadı, “herkes senden bahsediyor, maskeli Yargıç sensin diyorlar” deyince Maskeli Yargıç’ın sesi biraz daha soğudu: “kim demiş, yalan söylüyorlar.” O sırada hoca sınıfa girdi, yoklama başladı. Maskeli Yargıç’ın ismi okunduğunda aynı çocuk bu sefer hocaya dönüp “Maskeli Yargıç burda hocam” diye atladı. Hoca bir an duraksadı ama bir şey demeden yoklamaya devam etti. Zil çaldığında Maskeli Yargıç ayağa kalktı; o ve üç arkadaşı birlikte lavaboya doğru yürümeye başladılar. Yürüyüşleri sıradan değildi, omuzlar dik, adımlar senkron, sanki bir yere baskına gidiyorlarmış gibiydi.
Lavaboya girdiklerinde ortam bir anda sessizleşti. İçeride Yusuf’un arkadaşlarından biri vardı. Maskeli Yargıç onunla göz göze geldi; sert, uzun bir bakış attı. Hiçbir şey söylemeden yanından geçti, lavaboya yöneldi. Arkadaşları da konuşmadı, sadece bakışlarıyla baskı kurdular. O çocuk dayanamadı, ellerini aceleyle yıkayıp hızla dışarı çıktı. Maskeli Yargıç arkasından bakıp lavabodan çıkarken arkadaşlarına döndü: “o şerefsz çıktımı?” dedi. İçlerinden biri “çıktı aqk malı” diye cevap verdi. Maskeli Yargıç ellerini yıkadı, aynada yüzüne baktı; gözlerindeki ifade artık netti: kimliği açığa çıkıyordu.
Lavabodan çıktılar, aynı ağır yürüyüşle koridorun pencere kenarına geçtiler. Orada muhabbet eder gibi durdular ama Maskeli Yargıç’ın aklı başka yerdeydi. Bir süre sustu, sonra derin bir nefes aldı. “Gençler,” dedi, “size ciddi bir şey söyleyeceğim.” Arkadaşları sustu. Maskeli Yargıç gözlerini tek tek onların yüzlerinde gezdirdi ve konuşmaya başladı: “Maskeli Yargıç benim. Yusuf’u, Harun’u, Botan’ı ben dövdüm. Çıkışta sizden önce çıkıyordum, ilerdeki sokakta kıyafeti ve maskeyi giyiyordum. Maskemle kıyafetim çantamda.” Arkadaşlarının gözleri açıldı. Devam etti: “Şimdi kimliğim açığa çıkıyor. Eğer maskeli bir ekip olursak, kimse gerçek Maskeli Yargıç’ın kim olduğunu anlayamaz. Size kavgayı da öğreteceğim. Maskeleri, kıyafetleri ben ayarlayacağım. Tek şartım var: kimseye tek kelime yok.” Arkadaşları şaşkınlıkla “göstersene maskeyi” dedi. Maskeli Yargıç çantasını aldı, pencere kenarında kimse görmeyecek şekilde açtı; maskeyi ve kıyafeti gösterdi. “Vay aqk,” dediler, “demek sendin… helal olsun, çok profesyonelsin.” Hatırlatıp çantayı kapattı.
Bir süre sonra arkadaşları kararlı bir sesle “biz varız, ekip olalım” dedi. Maskeli Yargıç’ın yüzünde ilk kez gerçek bir memnuniyet belirdi. “Bugün halledeceğim,” dedi, “size mesaj atarım. Kendinize isim seçin, başı Maskeli olsun. Ben Maskeli Yargıç’ım, siz Yargıç yerine başka kelime bulun.” Adam sözü verdiler, üstüne yemin ettiler. Biraz daha koridorda dolaştılar. Kantinin önünden geçerken iki öğrenci yanlarına yaklaşıp “maskeli Yargıç sen misin?” diye sordu. Maskeli Yargıç hiç durmadan “ben değilim” dedi. İnanmadılar ama uzaklaştılar. Maskeli Yargıç arkadaşlarına dönüp alçak sesle “bak, kimliğim açığa çıkıyor” dedi.
Sonra sınıfa döndü. Dersi dinliyor gibi yaptı ama aklı hep sevdiği kızdaydı. Arada bir göz ucuyla ona baktı; kız da birkaç kez bakışını yakaladı. Kısa, sessiz, ama anlamlı bakışlardı bunlar. Zil çaldığında Maskeli Yargıç ve arkadaşları birlikte çıkışa yöneldi. Kapının önünde ayrılırken “size mesaj atacağım” dedi. Herkes başını salladı. Maskeli Yargıç eve doğru yürürken artık emindi: bu sadece bir isim değildi, bu bir başlangıçtı.
Maskeli Yargıç eve girdiğinde kapıyı yavaşça kapattı. Ayakkabılarını çıkardı, odasına geçti. Oda sessizdi ama kafasının içi değildi. Yaşananlar, konuşulanlar, bakışlar… hepsi üst üste binmişti. Dolabın alt çekmecesini açtı. İçinden siyah bir çanta çıkardı. Çantanın fermuarını açınca içinden yedek maskeler çıktı. Aynı yüz, ama aynı ruh değil. Maskeleri tek tek yatağın üstüne dizdi.
Masaya geçti, kalemleri aldı. İlk maskeye baktı. Joker tarzı bir gülüş çizdi; ağzı biraz yamuk, gözleri daha karanlık. İkinci maskeye daha sert çizimler yaptı, daha sade ama daha ürkütücü. Üçüncüsü ise en sessizi gibiydi; fazla çizgi yoktu ama bakanı rahatsız eden bir ifade vardı. Üçü de birbirinden farklıydı ama hepsi aynı ruhu taşıyordu.
Sıra kıyafetlere gelmişti. Elinde bir tane yedek vardı ama yetmezdi. Telefona girdi, siparişi verdi. Siyah kapüşonlu, arkası yazı yapıştırmaya uygun. İki tane daha. Sonra mesaj attı gruba.
“Beyler, isim seçiyoruz.”
Cevaplar peş peşe geldi.
— Maskeli Reis
— Maskeli Gölge
— Maskeli Komutan
Maskeli Yargıç gülümsedi. Bilgisayarı açtı, yazıları hazırladı. Kendi ismini de ekledi. Kıyafetlerin arkasına tek tek yapıştırdı. Sonra maskelerle birlikte kıyafetleri giydi, aynaya baktı. Telefonu aldı, fotoğraflar çekti. Açılar netti. Maskeler karanlıkta daha da sert duruyordu. Fotoğrafları gruba attı.
Mesajlar yağdı.
“Mükemmel”
“efsane”
“On numara olmuş”
Ertesi sabah okuldan birkaç ev arkada, dar bir sokakta buluştular. Sokak sessizdi, duvarlar eskiydi. Maskeleri tek tek denediler. Kıyafetler tam oturuyordu. Kimse konuşmadı bir süre. Aynaya gerek yoktu, birbirlerine bakmaları yetiyordu. Hepsi çantalarına koydu, sonra normal hâlleriyle okula doğru yürüdüler.
Koridorun başında müdür yardımcısı duruyordu. Belli ki bekliyordu. Maskeli Yargıç yanından geçecekken sesi duydu.
“Oğlum bi gel buraya. Maskeli Yargıç sen misin?”
İçinden bir anlık bir şey geçti ama yüzüne yansıtmadı.
“Yok hocam, ben değilim.”
Müdür yardımcısı gözlerini kısarak baktı.
“Şu an okulda herkes senden bahsediyor. Tanık olanlar var.”
Maskeli Yargıç sakin kaldı.
“Hocam benzetmişlerdir. Ben çıkışta maskeliyi birilerini döverken izliyordum zaten. Nasıl ben olacağım?”
Müdür yardımcısı bir an sustu.
“Tamam, sınıfınıza geçin.”
Yanından geçtikten sonra Maskeli Komutan fısıldadı:
“Kimliğin açığa çıkıyor.”
Maskeli Yargıç omuz silkti.
“Boşver. İki üç güne unuturlar.”
Sınıfa girdiler. Oturdular. Birkaç dakika sonra sevdiği kız sınıfa girdi. Maskeli Yargıç gözünü ondan ayıramadı. Arkadaşları fark etti. Sessizce “Oooo” diye ses çıkardılar. Maskeli Yargıç gülerek:
“Sus lan, ses etme aqk,” dedi.
Maskeli Gölge eğildi.
“Sen onu seviyorsun, değil mi? Yalan yok artık, ekibiz.”
Maskeli Yargıç kısa bir duraksamadan sonra:
“Evet. Güzel kız,” dedi.
Maskeli Reis ve Maskeli Komutan el uzattı.
“Hayırlı olsun.”
Tokalamaya Gölge de katıldı.
“Eyw eyw,” dedi Maskeli Yargıç.
Ders başladı. Bir ara Maskeli Reis kitaptaki bir hayvan fotoğrafını gösterdi. Saçma, komik bir surat. Hepsi kıkırdadı. Ders bitti.
Tam muhabbet ederlerken müdür yardımcısı sınıfa girdi. Pet şişeyle futbol oynayanlar panikledi. Şişe bir anda kayboldu. Müdür yardımcısı görmedi ama Maskeli Yargıç’ı çağırdı.
Odaya girdiğinde Harun ve Yusuf oradaydı. Müdür yardımcısı konuştu:
“Bak oğlum, bunlar maskeli Yargıç sensin diyor. Doğru mu?”
Maskeli Yargıç gözlerini kaldırdı. Sertti ama sakindi.
“Değilim hocam. İftira atıyorlar. Ben o kadar güzel kavga edemem. Kanıt yok.”
Yusuf atıldı:
“Hocam bu! Benden intikam aldı!”
Maskeli Yargıç hemen cevap verdi:
“İntikam alsam yüzümü gizlemem.”
Müdür yardımcısı susturdu. Bir süre düşündü.
“Kanıt getirin. Yoksa ben buna birşey yapamam.”
Harun ve Yusuf sessiz kaldı.
“Sınıflarınıza gidin,” dedi müdür yardımcısı.
Maskeli Yargıç çıktı. Sınıfa döndü. Arkadaşları etrafını sardı.
“Ne oldu?”
“Kanıt olmadan bana maskeli Yargıç sensin diyorlar,” dedi.
“Ben de dedim; kanıt getirin, istediğinizi yapın.”
Bölüm etkileşimi
