Bölümler 18Şu an: 2. BÖLÜM
- 1 1. BÖLÜM745 kelime
- 2 2. BÖLÜM715 kelime · Okuduğun bölüm
- 3 3. BÖLÜM1.046 kelime
- 4 4. BÖLÜM1.223 kelime
- 5 5. BÖLÜM998 kelime
- 6 6. BÖLÜM1.127 kelime
- 7 7. BÖLÜM1.247 kelime
- 8 8. BÖLÜM1.052 kelime
- 9 9. BÖLÜM1.030 kelime
- 10 10. BÖLÜM961 kelime
- 11 11. BÖLÜM1.691 kelime
- 12 12. BÖLÜM2.152 kelime
- 13 13. BÖLÜM2.519 kelime
- 14 14. BÖLÜM3.183 kelime
- 15 15. BÖLÜM4.486 kelime
- 16 16. BÖLÜM2.704 kelime
- 17 17. BÖLÜM2.863 kelime
- 18 18. BÖLÜM2.312 kelime
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Cuma günüydü. Haftanın yorgunluğu okulun üstüne çökmüştü ama beden eğitimi dersi herkes için hâlâ bir kaçıştı. İki farklı sınıf aynı saate denk gelmişti ve okulun açık sahasında karşılıklı futbol oynanacaktı. Sahaya çıkanlar arasında en çok göze çarpanlardan biri Harun’du. Onuncu sınıfta sınıfta kalmış, yaşça büyük, okulda serseri olarak bilinen, her ortamda sertliğiyle ön plana çıkan bir tipti. Kimseyle doğru düzgün samimiyeti yoktu ama herkes ona mesafeli dururdu. Çünkü Harun’un sabrı yoktu, ağzı da eli de hızlıydı.
Maskeli Yargıç ise sahaya sessizce girdi. Ne bağırdı ne arkadaşlarıyla şakalaştı. Isınırken bile ciddiydi. Oyun başlar başlamaz tempo yükseldi. Top bir o tarafa bir bu tarafa gidiyordu. İlk dakikalarda Maskeli Yargıç bir pozisyonda Harun’un önünü kesti, sert ama oyunun içinde bir müdahaleyle topu aldı. Düdük çalmadı, oyun devam etti ama Harun durdu. Yüzü bir anda gerildi.
“Faul yapma lan,” dedi yüksek sesle. “Faul yapacaksan oyundan çık.”
Herkesin gözü Maskeli Yargıç’a döndü. O ise sakin bir şekilde Harun’a baktı, geri adım atmadı, sesini yükseltmedi.
“Sanane?” dedi net bir tonla. “Faulünü kullan, ben istediğim zaman oyundan çıkarım.”
Bu cümle Harun’un sinirine dokundu. Çünkü Harun’a genelde böyle cevap verilmezdi. Üzerine doğru yürüdü. Omuzları önde, bakışları sertti.
“Oraya gelirsem,” dedi dişlerinin arasından, “senin kafanı şu duvara vururum.”
Maskeli Yargıç kımıldamadı. Geri çekilmedi, tehditkâr bir hareket yapmadı. Olduğu yerde dimdik durdu. O an arkadaşları araya girdi. İki tarafı da ayırdılar. Hoca uzaktan bakıyordu ama olay büyümeden yatıştı. Oyun devam etti ama sahadaki hava değişmişti. İkisi de öfkeliydi. Bilerek birbirlerinden uzak oynadılar ama göz teması hiç kesilmedi.
Maç bittiğinde Harun’un yüzü hâlâ asıktı. Maskeli Yargıç sahadan çıkarken arkasını dönüp kısa bir cümle bıraktı.
“Çıkışa gel.”
Harun sırıttı.
“Tamam, gel lan.”
Okul çıkışı herkes dağılırken Maskeli Yargıç ortalıkta yoktu. Ta ki duvar kenarında, biraz kuytu bir noktada, siyah kıyafetiyle ve maskesiyle belirene kadar. Sırtında yazı netti. Maskeli Yargıç. Sessizce bekliyordu. Harun etrafa bakınıyordu, onu arıyordu. Bir an göz göze geldiler. Maskeli Yargıç duvardan ayrıldı, birkaç adım attı.
“Gel lan buraya.”
Sonrası hızlı oldu. İkisi de konuşmadı. Teke tek kaldılar. Maskeli Yargıç ilk hamleyi yaptı. Yakın mesafede, kontrollü ama sertti. Dirseği Harun’un yüzüne denk geldi, Harun sendeledi. Ardından karnına aldığı sert darbe nefesini kesti. Geri çekilmeye çalışırken sırtına aldığı yumrukla dengesi bozuldu. Maskeli Yargıç kolundan tutup ters çevirdi, midesine dizini sertçe kaldırdı. Harun artık karşılık veremiyordu. Ayakta durmakta zorlanıyordu. Etrafta toplananlar vardı ama kimse araya girmedi. Herkes izliyordu. Sessizlik vardı.
Maskeli Yargıç Harun’a yaklaştı, eğildi, sesi alçaktı ama netti.
“Hadi,” dedi. “Kafamı duvara vur lan.”
Sonra arkasını döndü ve müdür gelmeden oradan uzaklaştı.
Harun yerde kalmıştı. O an her şeyi anlamıştı. Maskeli Yargıç’ın kim olduğunu biliyordu artık.
Ertesi gün Harun erkenden okula geldi. Sinirliydi, gururu incinmişti. Doğruca müdürün odasına gitti. Şikâyet etti. İsim verdi. Müdür Maskeli Yargıç’ı sınıfından çağırttı. Odaya girdiğinde Maskeli Yargıç sakin ve rahattı.
“Dün sen miydin?” dedi müdür.
“Hayır hocam,” dedi Maskeli Yargıç, gözünü kaçırmadan.
Harun araya girdi.
“Hocam vallaha oydu, dün beni döven bu.”
Maskeli Yargıç bir adım attı.
“Bana kanıt getir,” dedi soğuk bir sesle. “Öyle karşıma gel.”
Ve müdürün odasından ağır adımlarla çıktı.
Bu olay Harun’u daha da öfkelendirdi. Dördüncü teneffüste altı yedi kişiyi yanına topladı. Hep birlikte Maskeli Yargıç’ın sınıfına girdiler. Sınıf bir anda sessizleşti. Maskeli Yargıç onları görünce bir an tedirgin oldu ama yüzüne yansıtmadı. Soğukkanlıydı.
Üzerine doğru geldiler. Maskeli Yargıç bir an bekledi, sonra sırasının üzerinden atladı. İlk gelenlerden birinin yüzüne sert bir tekme savurdu, çocuk geriye düştü. Harun’a doğru döndü, kafasına aldığı yumrukla Harun’un başı döndü. İki kişiyi peş peşe birkaç hamleyle geri püskürttü. Geriye kalanlar bir an duraksadı, arkadaşlarını kaldırmaya çalıştılar.
Tekrar geldiklerinde Maskeli Yargıç iki kişi arasında kaldı. Birkaç darbe aldı ama bu onu daha da öfkelendirdi. Önündekinin kafasına sert bir hamle yaptı, arkasındakine dirseğiyle vurdu, midesine aldığı darbeyle o da geri çekildi. Maskeli Yargıç aralarından sıyrıldı, birkaç saniye nefeslendi.
Tam yeniden hamle yapacakken sınıfa nöbetçi hoca girdi. Herkes ayrıldı. Hepsini müdürün yanına götürdüler. Maskeli Yargıç da oradaydı.
“Ne oldu burada?” dedi müdür.
Maskeli Yargıç sakince konuştu.
“Hoca, bunlar toplu halde sınıfıma geldi. Bana saldırdılar. Ben de kendimi savundum.”
Müdür şaşırdı.
“Hepsini sen mi…?”
Cümleyi tamamlayamadı. Maskeli Yargıç’a sınıfına gitmesini söyledi.
Sınıfa döndüğünde sevdiği kız ona bakıyordu. Gözleri farklıydı. Arkadaşları yanına geldi.
“Helal olsun lan,” dediler. “Nasıl yaptın?”
Maskeli Yargıç omuz silkti.
“Boşver.”
Harun ve arkadaşları tutanak aldı. O günden sonra Harun sessizleşti. Maskeli Yargıç’a bir daha bulaşmadı. Hatta okulda bile eski halinden eser kalmadı.
Bölüm etkileşimi
