MASKELİ YARGIÇ kitap kapağı

3. bölüm / 18

3. BÖLÜM

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 18Şu an: 3. BÖLÜM

Okulun o günü ağırdı. Koridorlar her zamanki gibi kalabalıktı ama Maskeli Yargıç’ın içi nedense daha dersin başından sıkışmıştı. Zaten sinir eşiği düşük bir gündü. Tam merdivenlerden yukarı çıkarken Botan’ı gördü. Botan on birinci sınıftı; sürekli kızların arasında dolaşan, yüksek sesle konuşan, her hareketiyle dikkat çekmeye çalışan bir tipti. Gülüşü yapaydı, jestleri abartılıydı, etrafındaki kızlara sürekli laf yetiştiriyor, kendini ön plana atmaya çalışıyordu. Maskeli Yargıç onu görünce yüzünü çevirdi ama Botan bunu fark etti. Zaten hep böyleydi; birini rahatsız edeceğini sezdi mi üstüne giderdi.
Botan kızların yanında duruyordu, sesini bilerek yükseltti.
“Bazı tipler var ya…” dedi alaycı bir tonla, göz ucuyla Maskeli Yargıç’a bakarak, “hiç konuşmazlar ama içleri kin doludur.”
Kızlardan biri güldü. O gülüş Maskeli Yargıç’ın kulağına çivi gibi battı. Adımlarını yavaşlattı, durdu, döndü.
“Ne diyorsun lan sen?” dedi sertçe.
Botan sırıttı.
“Üstüne alınan alınıyor demek ki.”
Bu cevap Maskeli Yargıç’ın sabrını kopardı.
“Kes sesini lan, bana birdaha birşey dersen ağzını kırarım şerefsz.”
Botan geri çekilmedi. Tam tersine göğsünü kabarttı.
“Sen kime söylüyorsun lan?” diye yükseldi sesi.
“Sana dedim aqk çocuğu?”
Botan küfre varan sözlerle karşılık verdi, ortam bir anda gerildi. Kızlar susmuştu, herkes bakıyordu. O an Botan geri adım attı ama içindeki siniri bastıramadı. Döndü, hızlı adımlarla rehberlik servisine doğru yürüdü.
Dersin ortasında Maskeli Yargıç sınıftan çağrıldı. Rehberlik odasına girdiğinde Botan koltukta oturuyordu, yüzünde mağdur bir ifade vardı. Rehberlik hocası gözlüğünü çıkarıp masaya koydu.
“Niye küfür ettin?” diye sordu direkt.
Maskeli Yargıç hiç eğip bükmedi.
“Hocam ben gidiyordum, bana laf attı. ‘Niye laf atıyorsun’ dedim. Tekrar laf attı. Ben de sinirlendim küfür ettim. O da bana küfür etti. İlk o başlattı.”
Hoca Botan’a döndü.
“Doğru mu?”
Botan sustu. Gözlerini kaçırdı.
“Cevap ver.”
Ses yok.
Maskeli Yargıç sabırsızlandı.
“Hocam ben gidebilir miyim?”
“Hayır, otur.”
Sandalyeye öfkeyle oturdu. Parmakları dizlerine vuruyordu. Hoca tekrar Botan’a döndü.
“Niye laf attın?”
Yine sessizlik.
Maskeli Yargıç dayanamayıp araya girdi.
“Hocam benden özür dilesin, olay burada bitsin.”
Hoca bir an durdu, sonra Botan’a baktı.
“Özür dile.”
Botan dişlerini sıktı, zorla konuştu.
“Özür dilerim.”
“Tamam,” dedi hoca, “gidebilirsiniz. Bir daha duymayayım.”
Koridora çıktıkları an hava değişti. Maskeli Yargıç Botan’a döndü, sesi alçaktı ama netti.
“Adam ol, bir daha bana laf atma. Ağzını kırarım.”
Botan sinirlendi.
“Beni oraya getirme. Sen kimsin?”
Maskeli Yargıç gözünü bile kırpmadan cevap verdi:
“Babanım.”
Botan bir anda bağırmaya başladı, küfürler savurdu. Tam o sırada rehberlik hocası kapıyı açtı.
“Niye hâlâ buradasınız, ne yapıyorsunuz?”
Maskeli Yargıç sakinleşmişti.
“Bir şey yok hocam, gidiyoruz.”
Giderken Maskeli Yargıç elini hafifçe kaldırdı, bekle der gibi. Botan başını salladı. İkisi de sınıflarına dağıldı.
Maskeli Yargıç sınıfına yönelmişti ki kapıdan Yusuf çıktı. Zaten sinir tavan yapmıştı. Yusuf’u görünce gözleri karardı.
“Sana bir daha buraya gelme demedim mi lan şerefsz?”
Yusuf durdu.
“Sanane? Senin sınıfın mı aqk?”
Maskeli Yargıç bir adım yaklaştı.
“Yediğin dayaktan utanmıyor musun?”
Yusuf dişlerini sıktı.
“Adamsan yarın tekrar çıkışa gel.”
Maskeli Yargıç güldü. Soğuk, alaycı bir gülüş.
“Seni bekliyorum. Tek gelme, elimde kalırsın. Yanına birilerini al.”
Yusuf “sen bekle” deyip uzaklaştı. Maskeli Yargıç sınıfa girdi. Arkadaşı yanına eğildi.
“Boşver onu.”
Maskeli Yargıç dişlerinin arasından fısıldadı:
“Utanmıyor aqk, bir de tekrar geliyor.”
Zil çaldı. Herkes yerine geçti.

Ertesi gün okul sabahından itibaren garip bir gerginlik vardı. Maskeli Yargıç bunu daha koridora adımını attığı anda hissetti. Bakışlar üstünde geziniyordu, fısıldaşmalar vardı ama kimse doğrudan bir şey demiyordu. İkinci teneffüste, koridor iyice dolmuşken Botan’ın kuzeni ortaya çıktı. Yaşı büyük, tavrı sertti. Maskeli Yargıç’ı uzaktan süzdü, sonra hiç dolanmadan yanına geldi.
“Sen misin buna küfür eden?” dedi yüzüne bakarak.
Maskeli Yargıç duraksamadı. Gözlerini kaçırmadı, sesi sakindi.
“İlk o bana laf attı. Sonra küfür etti. Ben de karşılık verdim.”
Kuzen bir adım daha yaklaştı. Elini uzatıp Maskeli Yargıç’ın çenesinden tuttu.
“Bir daha buna küfür edersen seni döverim. Bir daha adını ağzından duyarsam sıkıntı çıkar.”
Maskeli Yargıç elini sertçe itti.
“Bırak.”
Sonra ekledi:
“O da bir daha bana laf atmasın.”
İkisi de daha fazla uzatmadı. Kuzen ters bir bakış atıp uzaklaştı. Maskeli Yargıç sınıfına girdi. Cam kenarındaki yerine geçti. Arkadaşlarıyla muhabbet ediyordu; konu sıradan şeylerdi ama herkesin gözü kapıdaydı.
Bir süre sonra kapıdan Yusuf göründü. Yanında birkaç kişi vardı. Yusuf doğrudan sınıfa girmedi, kapıdan Maskeli Yargıç’ı işaret etti. Arkadaşlarından biri “sen bekle” dedi, geri çekildiler. O an sınıfta hava buz kesti.
Arkadaşlarından biri eğilip fısıldadı:
“Bunlar sürekli sana bulaşıyor.”
Maskeli Yargıç dişlerini sıktı.
“Utanmıyorlar aqk,” dedi, sesi alçaktı ama sertti. “O kadar dövüyorum, hâlâ geliyorlar.”
Zil çaldı. Dersler bitti. Çıkış vaktiydi.
Maskeli Yargıç okuldan çıkmadan önce arka tarafta kıyafetini giydi. Maskesini taktı. Üzerindeki yazı uzaktan bile okunuyordu. Bahçede bir anda sessizlik oldu. Kimileri durdu, kimileri telefonuna sarıldı. Herkes onu izliyordu.
Yusuf geldi ama tek değildi. Yanında Botan vardı, Botan’ın kuzeni vardı, bir de başka biri. Dört kişi etrafa bakınıyorlardı. Maskeli Yargıç’ı arıyorlardı ama onun o olduğunu bilmiyorlardı.
Bir anlık boşluk oldu.
Maskeli Yargıç fırladı.
Yusuf’un üstüne atladı, havadan sert bir tekmeyle kavgayı başlattı. Yusuf geriye savruldu. Diğerleri refleksle ileri atıldı. İçlerinden biri yumruk salladı, Maskeli Yargıç o ele sert bir tekme vurdu. Ayakkabının sertliğiyle çocuk acıyla bağırdı, eli tutmaz oldu, geri çekildi.
Bir diğeri Maskeli Yargıç’ın boynuna sarıldı. Yusuf kendini toparlayıp karnına yumruklar savurmaya başladı. Maskeli Yargıç bir tekmeyle Yusuf’u uzaklaştırdı, boynundan tutanı geri geri itip duvara vurdu. Sonra ayağından yakalayıp yukarı doğru çekti. Çocuk dengesini kaybedip yere düştü. Maskeli Yargıç kurtuldu.
Yusuf tekrar geldi. Maskeli Yargıç bir hamleyle çelme taktı. Yusuf yere kapaklandı. Maskeli Yargıç üstüne çıktı, zıpladı. Yerdeki küçük taşlar Yusuf’un göğsüne battı. Yusuf bağırmaya başladı.
Bir başkası yaklaşınca kalabalıktan “müdür geliyor” diye bir ses yükseldi. Maskeli Yargıç geri çekildi. Koşarak bir sokak ileri kaçtı. Herkes dağıldı.
O karmaşada bir kız Yusuf’a döndü:
“İki kere seni dövdü, hiç mi utanmıyorsun?”
Yusuf sinirle bağırdı:
“Sanane lan!”
Kalabalık dağıldı. Botan, kuzeni ve yanlarındaki çocuk ilerideki sokağa girip eve doğru yürümeye başladı.
Tam rahatladıklarını sandıkları anda, Maskeli Yargıç sokağın içinden çıktı. Önlerine dikildi.
“Bana bir daha laf etmeyeceksiniz,” dedi.
Botan geri çekildi. Kavga etmeyi bilmiyordu. Maskeli Yargıç bir yumruk attı. Botan’ın gözleri doldu, ağladı. Kuzeni ileri atıldı, uçan tekme savurdu ama Maskeli Yargıç kaçtı. Hemen karşılık verdi, karnına sert bir yumruk indirdi. Ardından sağdan soldan iki yumruk geldi. Botan’ın saçından tuttu, çekti.
“Bir daha laf atmayın,” dedi dişlerinin arasından.
“Tamam mı lan şerefszler?”
Sonra arkasını dönüp gitti.
Ertesi gün Botan ve Yusuf Maskeli Yargıç’ın kim olduğunu öğrendi. Okulda yüzüne bakamadılar. Hiçbir şey diyemediler. Ama dedikodu çoktan yayılmıştı.
Koridorlarda fısıltılar dolaşıyordu:
“Maskeli Yargıç o.”
Ve Maskeli Yargıç, bunu duyuyordu.
Ama umursamıyordu.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

10okunma 5beğeni 1yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…