Başlangıç

ASTORIA’NIN ANLATIMIYLA
Merhaba, yine ben.
Şu an özel bir taksiyle gemiye gidiyoruz. Türkiye gerçekten çok farklı bir yer. Bizim oradan çok daha canlı gibi…
Şu an taksiciden buranın şarkılarından birini açmasını istedik. Taksici de bize Manifest’in “Tralalâ” şarkısını açtı. Şarkı gerçekten çok güzeldi. Bir süre hepimiz sessizce dinledik.
Sonunda gemiye bineceğimiz yere geldik.
Gemi büyüktü ama beklediğim kadar da büyük değildi. Üzerinde kocaman İDO — İstanbul Deniz Otobüsü yazıyordu.
“AYYY! Sonunda istediğimiz yerdeyiz! Ailesiz, kesin tatil gibi olacak!” dedi Calista heyecanla.
“Ben öyle düşünmüyorum. Kesin çok zorlanacağız,” dedi Valeska.
Biz de aynı anda serçe parmaklarımızı birbirine geçirip:
“Valeska, es ridículo!”
Saçmalama valeska !
dedik.
Üç kere söyledik.
Valeska sonunda ellerini kaldırıp:
“Offf, tamammm!” dedi.
Kapılar açıldı ve yavaş yavaş içeri girdik. Sırayla ilerliyorduk. Daha ilk adımımızda geminin ne kadar sallandığını fark ettim. ( her neyse diye düşündüm)
İçeride otuzdan fazla insan yoktu.
Bu biraz garipti. Çünkü okulu kazanan kişi sayısının çok az olduğunu biliyorduk ama yine de bu kadar az insan beklemiyordum.
Yerime oturduğumda gözlerimi kapattım ve içimden sessizce dua ettim.
“Protégennos, por favor…
”Bizi koru, lütfen.
Gemi hareket etti.
İlk on beş dakika boyunca hiçbir sorun yoktu.
Hatta bir ara rahatlamıştım.
Ta ki…Hava bir anda garip bir şekilde morarmaya başlayana kadar.
Kaşlarımı çattım.
“¿Qué ocurre?”
Ne oluyor?
Tam o sırada yanımdaki Lula da bana döndü.
İkimiz aynı anda bağırdık.
“AAAAAA!”
Çünkü gemi…
Havaya kalkmıştı.Bir anlığına midem boşluğa düşmüş gibi oldu.
Sonra gemi tekrar aşağı indi.
Ardından yeniden yükseldi.
Ve tekrar düştü.
Herkes çığlık atıyordu.
“NE OLUYOR?!”
“BİLMİYORUM!”
“BİRİ BİR ŞEY YAPSIN!”
Tam o sırada sirenler çalmaya başladı.
Kalbim deli gibi atıyordu.
Gemi bir kez daha havaya fırladı.
Ama bu sefer…İnmedi.
Bir saniye sonra kendimizi denizin içinde bulduk.
BAMMMMM!
Gemi suya çakıldı.
Her şey yana doğru devrildi.
İnsanlar birbirlerinin üzerine düşerken tutunacak bir şey arıyordu.
Sonra fark ettim.
Ayaklarımın altında su vardı.
Su…Gemiye doluyordu.
Lula’nın elini tuttum.
Kimse konuşmuyordu artık.
Herkes korkuyla dua etmeye başlamıştı.
Ben de gözlerimi kapattım.
Bu gerçekten sonumuz olabilir miydi?
Tam son duamı etmeye başladığım anda…
Birdenbire her şey sustu.
Sirenler kesildi.
Çığlıklar kesildi.
Su bile hareket etmiyordu.
Gözlerimi yavaşça açtım.
Karşımda…
Ve ardından—
BAMMMMM…

( her hafta yeni bölümmm atmaya çalışacağım sizi seviyorum bay bayyy yorum yapmayı unutmayın bir sonraki bölümde hedefim 1 000 kelime ♥️💋⭐️🩵😘 )