GERÇEĞİ SAKLAYAN KAYIP BİR ANI

Bu hayatta her şeyi gördüğünü söyleyenler yalan söylerler. Kimse her şeyi görmez zira dünyada bir insanın ömrüne yetemeyecek kadar kötülük vardır. Ve ne yazık ki hepsinin kaynağı da yine insanın kendisidir. Bu yüzden yaşamda karşımıza çıkan her olayda yeni ve tahmin edilemez bir şeylerle karşılaşmak kaçınılmazdır. Bunu bilmek hayata tek bir pencereden bakmamamız gerektiğini anlamamıza yeterde artar bile. Ama yine de bizlere verilen aklın ışığında yürümek yerine kendi bencilliğimizin gölgesinde sadece kendi penceremizden dünyaya bakarak yürüyüp işleri zorlaştıran da biz insanlarızdır.
Ölen kızların olayında da durum farklı değildi. Sorularımız ya da ilerlediğimiz yol kendi bencil penceremizden baktığımız ile sınırlı kaldığı için sonuca ulaşamıyorduk. Ve ne yazık ki bu asıl görmemiz gereken resmi görmemizi engelliyordu. Kızlar kendi istekleri ile hayatlarından vazgeçmiş düşüncesi üzerine kurduğumuz teoriler yüzünden işin iç yüzüne hiç dalmamıştık. Aslında eğer biraz daha dikkatle baksaydık hiç kimsenin kendi hür iradesi ile bu yolda rahatlıkla ölüme yürüyemeyeceğini görürdük.
Manipülasyon, yaşanan olayları tam olarak anlatan kelime buydu işte manipülasyon. Karşımızda insanları doğru okuyabilen ve kendi doğruları çerçevesinde hareket ederek yaralı kızları manipüle edebilen bir psikopat duruyordu. Öyle dikkatle işlenmiş bir planla hareket ediyordu ki bizi de oyununun bir parçası yapmayı başarmıştı. Ama aklımı karıştıran tek konu bu işe beni neden dahil ettiğiydi. Kendimi onun çizdiği bu garip resimde bir yere koyamıyordum.
Dursun ile hala hazırladığımız karmaşık tabloya bakarken kendimi bu tabloda bir yere koyamamanın tedirginliği içindeydim. Kafamdakilerle boğuşurken kapının tıklatılmasıyla başımı panodan kaldırdım.
" Gel."
Açılan kapıdan içeri giren Gökhan ile hafif bir tebessüm yerleştirdim yüzüme. Bu arada arkasında gördüğüm Ahmet bey ile yan tarafta duran bir masa örtüsünü alıp panonun üzerine örttüm. Gökhan içeri tam girmeden kapıyı daha da açarak daha önce üstün körü tanıştığımız Ahmet beyi içeri eli ile buyur etti. Ahmet bey çekingen bir tavırla önce başını uzattı ardından yavaşça içeri adımlarken başını kaldırdı. Bir anlık duraksamanın ardından yüzünde kocaman bir gülümseme oluştu.
" Dursun abi, sen de mi buradaydın?"
Ahmet beyin hitabı ile yanımda duran Dursun'a doğru döndüm. Yüzünde her zamanki sıcak tebessümü ile öne doğru ilerledi ve elini Ahmet beye uzattı.
" Hoş geldin Ahmet."
İkili önce sade bir tokalaşma sonrasında kısa bir kucaklaşma ile selamlaşmalarını tamamladılar. Ardından beni gören Ahmet bey zarif bir baş selamı verdi. Ben de kendisine aynı şekilde karşılık verdikten sonra elimle küçük masadaki sandalyeyi göstererek:
" Buyurun Ahmet bey, lütfen." dedim. Hafifçe gülümseyen Adem bey yavaşça masaya yönelip sandalyeye oturduğunda Gökhan da içeri geçmiş ve yanındaki sandalyeye yan bir şekilde oturmuştu.
Herkes yerleşince Gökhan:
" Ne zamandır Özgür bey ile çalışıyorsunuz?" diye sorduğunda Ahmet bey derin bir nefes aldı.
" Beni yetimhaneden aldığında 6 yaşındaydım. O zamandan beridir benimle çocuğu gibi ilgilendi. Yani neredeyse 30 yıldır bu çiftlikteyim."
Bunu duyan Gökhan gözlerini kocaman açarak devam etti.
" Peki Sudenaz hanımın burada olduğu zamanı hatırlıyor musunuz?"
" Tüm zaman içinde burada değildim. Çünkü hanımefendi öldüğü sıralarda Özgür beyin Almanya da açmak istediği bir şifa bahçesi için arsa seçip gerekli düzenlemeleri yapmaya gitmiştim."
Ahmet denen gencin yüzünde oluşan ifade için bir isim bulmaya çalışıyordum ama nedense hiç bir kelime bu ifadeyi tanımlamaya yeterli değildi. Pişmanlık, acı, endişe, hüzün karışımı garip bir ifade olsa da tanıdıktı. Hani bazı durumlarda elinizde olmadan birine zarar verir ya da zarar verilmesine göz yumarsınız ya işte öyle bir şey. Düşüncelerim beynimde şekillenirken aradığım sözcük dudaklarımdan benden izinsiz döküldü "Vicdan azabı".
Ben kendi kendime dillendirdiğim cümle ile başımı kaldırdığımda Adem beyin göz kapakları düştüğünü, alt dudağını dişleri arasına aldığını ve adem elmasının sertçe hareket ettiğini gördüm. Bir şeyler biliyordu ve neden olduğunu bilmesem de anlatamadığını hissediyordum. Bu gözlemlerime dayanarak sakladığı bilgi için harekete geçtim.
" Ahmet bey , Özgür bey vefat etti, artık ne saklıyorsanız içinizde tutmanın anlamı kalmadı. "
Ahmet bey derin bir nefes alıp oturduğu sandalyede geriye doğru yaslandı. Eli dizinde, bakışları eğdiği başı ile birlikte yeri izliyordu. Sakladığı sır yüreğinde büyük bir ağırlıktı ama tahminimce verdiği söz yüzünden bu ağırlıktan kurtulamıyordu. Yine de bekleyişimiz uzun sürmedi ve başını kaldırıp derin bir nefes alarak söze girdi.
" Buraya gelişim Ayla hanım yani Özgür beyin eşi sayesindeydi. O zamanlar evde Selim bey dışında bir erkek çocuk daha vardı. Çocuktum ve aklım tam olarak ermiyordu ama her zaman siyahlar içinde yüzünde maske olan bu çocukla arkadaş olmak için çırpındığımı çok net hatırlıyorum. Evin büyütülme nedeni de Selim bey evlendiğinde bu çocuğun görünmemesi içindi. Bir yıl kadar sonra çocuk evde neredeyse görünmez olmaya başladı ve bende okula başladığım için pek fazla evde olmuyordum. Geceleri dolaştığını hatırlarım ama sessiz bir gölge gibi."
Durdu, sözcükleri ağır gelmiş olmalı ki derin nefesler aldı. Bunu fırsat bilen Gökhan'ın sorduğu soru ile yüzünde kırık bir tebessüm belirdi.
" Bu çocuk da sizin gibi evlatlık mıydı?"
Başını hayır anlamında sağa sola salladıktan sonra devam etti.
" Ben bu gerçeği Ayla hanım öldükten sonra öğrendim. O günü hiç unutmayacağım, Selim ve Özgür beyin acı çığlıkları hala kabuslarımın baş köşesindedir. Ayla hanım intihar ettiğinde çocuk evden gönderildi. Bir hastaneye yatırıldığını ise Selim bey ve eşi öldüğünde öğrendim. Adı Umut'tu ve Ayla hanımın kendini öldürme nedeniydi."
İkimizde duyduklarımızla şok olsak da sessizce Ahmet beyin kendini toparlamasını bekledik. Ellerini birbirine kenetleyen Ahmet beyin gözünden bir damla yaş süzüldü.
"Ayla hanım, kızı öldüğü sıralar yaşadığı buhrandan sıyrılmak için cemaat gibi görünen bir topluluğa gidip geliyormuş. Ve orada ... ne yazık ki tecavüze uğramış ve Umut o korkunç olayın sonucu dünyaya gelmiş. Özgür bey bunu yapanı bulmak için ne kadar uğraşsa da çabaları sonuçsuz kalmış. Son olarak cemaatin başındaki kişi ile görüştüğünü ve sonrasında bu olayın kapandığını biliyorum. Ama Ayla hanım bir süre bu acı ile baş edebilse de bu çok uzun sürmemiş. Umut'un yüzündeki maske, Ayla hanımın akıl sağlığı için Özgür beyin bulduğu bir çözümmüş. Ama tabi ki işe yaramamış ve bir gece Ayla hanım acıları ile savaşamayıp kendini astığında odasında Umut varmış."
Ahmet bey eli ile gözünden artık daha hızlı akan yaşları silerken hıçkırıkları konuşmasını bölmüştü. Dursun sakince elini Ahmet beyin sırtına koyup yavaş yavaş vurarak teselli ederken Gökhan derin bir iç çekti. Aklımda bir ton soru olsa da Ahmet beye zaman tanımak adına sessizce sakinleşmesini bekledim. Hıçkırıkları iç çekişlere dönüşürken benim de sorularımı sorma zamanım gelmişti.
" Ahmet bey, Umut'a ne olduğu hakkında bilginiz var mı?"
Ahmet bey, derin bir iç çekip bakışlarını bana çevirdi. Yüzünde sakladığı sırdan kurtulmanın verdiği bir rahatlama vardı.
"Ayla hanım öldükten sonra Özgür bey onu bir rehabilitasyon merkezine yatırdı. Sanıyorum 5 yıl kadar merkezde tedavi oldu. Daha sonra diyalogları Ayla hanımın ölüm yıl dönümleri ile sınırlı kaldı diye biliyorum. Bu görüşmeler evde yapılmazdı ama nerede görüştükleri hakkında ne yazık ki bir bilgim yok."
Bir aile için yaşamın verebileceği bu kadar ağırlığı taşımanın ne kadar zor olduğunu hayal bile edemiyordum . Ama öğrendiklerim bu olaylardaki eksik kısımdı ve artık her şey yerli yerine oturmaya başlamıştı.