4. Bölüm: Bir Eve Dönüşmek

14 Haziran — Cumartesi, Saat 08:35
Sevgili günlük,
Bugün evde büyük bir düzenleme günü. Annem sabah erkenden kalkıp bütün odaları dolaşmaya başladı. Babam da sonunda kutuların içinde kaybolmak yerine bir şeyler yapmaya karar verdi. Şu an salondan sürekli bir şeylerin sürüklendiğini, çekmecelerin açılıp kapandığını ve babamın arada bir kendi kendine söylendiğini duyuyorum.
Sanırım bugün ya evimiz gerçekten bir eve dönüşecek ya da hepimiz bu kutuların altında kalacağız.
Dün gece albümü tekrar düşündüm. Fotoğraftaki ev bizim evimizdi. Bundan eminim. Ama beni asıl rahatsız eden, ağaçların arasındaki o karanlık pencere ve fotoğrafın arkasındaki yazıydı. “Buraya geri dönme.”
Kime söylendiğini bilmiyorum. Belki de fotoğrafı çeken kişiye. Belki eski ev sahiplerinden birine.
Annemle babama tekrar sormak istiyorum ama babamın fotoğrafı gördüğündeki ifadesi aklımda. O da bunun tuhaf olduğunu düşünüyor. Yalnızca bunu belli etmek istemiyor olabilir.
Bugün ormana da bakacağım. Fotoğraftaki pencerenin nerede olduğunu anlamak istiyorum. Eğer gerçekten oradaysa, belki de her şeyi yanlış yorumlamıyorumdur.
Ya da kendimi daha da korkutacağım.
Bunu henüz bilmiyorum.
Saat 09:12
- Hazel, aşağı gelebilir misin? Şu kutuları birlikte açalım!
Annesinin sesi duyulduğunda Hazel günlüğünü kapattı. Defteri çekmecesine koyduktan sonra odasından çıktı. Merdivenlerin son basamağına geldiğinde salondaki manzarayı gördü ve olduğu yerde durdu.
Dün akşamdan kalan kutuların neredeyse tamamı açılmıştı. Koltuğun üzerindeki eski örtüler kaldırılmış, pencerelerin önündeki perdeler çıkarılmıştı. Babası yerde diz çökmüş, bir lambanın kablosunu kontrol ediyordu. Annesi ise elinde bir bezle şöminenin üzerindeki tozları siliyordu.
- Burada ne olmuş böyle? diye sordu Hazel.
Babası başını kaldırmadan cevap verdi.
- Bir evin içinden başka bir ev çıkarmaya çalışıyoruz.
- Bence şu an bir depoda yaşıyoruz.
- Depoların en azından düzenli rafları olur, diye karşılık verdi babası.
Annesi gülerek araya girdi.
- İkiniz de konuşmayı bırakıp yardım ederseniz belki akşama kadar burada yaşayabiliriz.
Hazel kollarını sıvadı.
- Peki, ne yapmam gerekiyor?
Annesi ona bir kutu uzattı.
- Önce bunları ayıralım. Kullanacağımız şeyleri yerleştirelim, geri kalanları da üst kattaki boş odaya taşıyalım.
Hazel kutunun kapağını açtı. İçinde birkaç masa örtüsü, eski fotoğraf çerçeveleri ve annesinin yıllardır sakladığı küçük dekorasyon eşyaları vardı. Bir çerçeveyi eline alıp üzerindeki tozu sildi. Fotoğrafta kendisi, annesi ve babası eski evlerinin bahçesinde duruyorlardı. Hazel daha küçüktü; saçları iki yandan örülmüş, yüzünde kocaman bir gülümseme vardı.
Bir an durdu.
Yine taşınmışlardı. Yine yeni bir ev, yeni bir sokak ve yeniden başlamak zorunda oldukları bir hayat vardı. Ama bu fotoğrafta her şey yerli yerindeymiş gibi görünüyordu.
- Bunu buraya koyalım mı? diye sordu annesi.
Hazel fotoğrafı ona uzattı.
- Evet. Şöminenin üzerine güzel olur.
Annesi çerçeveyi alıp diğer eşyaların yanına yerleştirdi.
- Bak, yavaş yavaş ev gibi görünmeye başladı.
Hazel salona baktı. Perdeler henüz takılmamıştı, bazı mobilyalar yanlış yerdeydi ve duvarların boyası yer yer dökülüyordu. Buna rağmen annesi haklıydı. Eşyalar yerlerine geldikçe evin soğuk görüntüsü biraz değişiyordu.
Babası lambayı çalıştırmayı başardı ve ayağa kalktı.
- Bir şey daha kaldı. Şu girişteki küçük dolap çok kötü durumda. Onu temizleyip boyayabiliriz.
- Boyamak mı? diye sordu Hazel. Ben yardım edebilirim.
- Harika. O zaman fırçaları bulalım.
Bir süre sonra üçü de girişteki eski dolabın başındaydı. Annesi yüzeyi temizliyor, babası gevşemiş menteşeleri sıkıyor, Hazel ise dolabın üzerindeki eski boyayı dikkatlice kazıyordu.
- Bu evin her köşesinde ayrı bir sorun var, dedi Hazel.
- En azından sıkılacak zamanımız olmayacak, diye cevap verdi babası.
- Ben sıkılmamayı tercih ederdim.
Babası gülerek başını salladı.
- Gençlik işte.
- Baba, sen de bir zamanlar gençtin.
- O zamanlar da babam aynı şeyi söylerdi.
Annesi gülerek araya girdi.
- İkiniz de işinize dönün.
Hazel gülümsedi ama birkaç dakika sonra dikkati başka bir yere kaydı. Girişteki pencereden arka bahçenin bir bölümü görünüyordu. Bahçenin sonunda, çalıların ve ağaçların başladığı yerde karanlık bir boşluk uzanıyordu.
Orman.
Hazel elindeki fırçayı bıraktı.
Fotoğraftaki pencereyi hatırladı. O küçük, karanlık dikdörtgeni. Eğer gerçekten bir pencereyse, ormanın içinde bir yapı bulunması gerekiyordu. Ama evin arkasındaki araziyi dün dikkatlice incelememişti. Ağaçların arasında ne olduğunu bilmiyordu.
- Hazel?
Annesinin sesi onu düşüncelerinden çıkardı.
- Efendim?
- Elindeki fırçayı neden bıraktın?
- Bir şey yok. Sadece biraz yoruldum.
Annesi ona dikkatlice baktı.
- İstersen biraz dinlen.
- Yok, iyiyim.
Hazel fırçayı yeniden eline aldı. Ama aklı artık dolapta değildi.
Saat 12:48
Öğle yemeğinden sonra babası evin arka tarafındaki bazı tahtaları kontrol etmeye gitti. Annesi mutfağı toparlarken Hazel, yeni yerleştirdikleri eşyaların arasından geçerek arka kapıya yöneldi.
Kapıyı açtığında yüzüne serin bir hava çarptı. Bahçe düşündüğünden daha büyüktü. Çimlerin bazı yerleri uzamış, taş yolun kenarlarını yabani otlar kaplamıştı. Bahçenin sonunda birkaç eski çalı vardı; onların arkasında ise orman başlıyordu.
Hazel birkaç adım attı.
Gündüz ışığında ağaçların arası daha net görünüyordu. Gövdeler, dallar ve yerdeki kuru yapraklar… İlk bakışta sıradan bir ormandan başka bir şey yoktu.
Ama Hazel fotoğraftaki pencereyi arıyordu.
Ağaçların arasındaki sağ tarafa baktı. Sonra biraz daha sola. Gözleri karanlık boşluklara alışmaya başladığında, uzaktaki iki ağacın arasında düz bir çizgi fark etti.
Hazel durdu.
Bu, bir ağacın gövdesine benzemiyordu. Çizgi fazla düzgündü. Birkaç adım daha atmak istedi ama ağaçların arasında ilerleyen küçük bir patika görmedi. Yalnızca çalılar ve birbirine dolanmış dallar vardı.
- Orada ne yapıyorsun?
Hazel arkasını döndü. Babası verandanın basamaklarında duruyordu.
- Hiç. Ormana bakıyordum.
Babası bahçeye indi.
- Bir şey mi arıyorsun?
Hazel bir an tereddüt etti. Albümü söyleyip söylememeyi düşündü.
- Dün geceki fotoğrafı hatırlıyor musun? Ormanın göründüğü fotoğrafı?
- Evet.
- Ağaçların arasında bir pencere vardı. Buradan bakınca aynı yerde bir şey gördüğümü sandım.
Babası onun yanına geldi ve gösterdiği yöne baktı.
- Nerede?
Hazel eliyle işaret etti.
- Şurada. İki ağacın arasında.
Babası bir süre dikkatlice baktı. Sonra başını hafifçe yana eğdi.
- Ben bir şey göremiyorum.
- Belki ışık yüzündendir.
- Olabilir. Ama ormanın içine tek başına girmeni istemiyorum, Hazel. Burada hangi yolların güvenli olduğunu bilmiyoruz.
- Zaten girmeyecektim.
Babası ona döndü.
- Söz mü?
Hazel iç çekti.
- Söz.
Bir süre daha birlikte ormana baktılar. Babası sonunda arkasını dönüp eve yöneldi.
- Hadi, annenin şu perdeleri asmasına yardım edelim.
Hazel peşinden yürüdü ama son bir kez geriye baktı.
Düz çizgi hâlâ oradaydı.
Bu kez onu daha net görmüştü.
Saat 21:37
Akşam olduğunda ev gerçekten değişmişti. Perdeler takılmış, salonun lambası çalışır hâle gelmiş, koltukların üzerine temiz örtüler serilmişti. Annesi mutfakta birkaç saksı bitkisini pencerenin önüne yerleştirmişti. Babası da girişteki dolabı boyamayı bitirmişti.
Her şey kusursuz değildi ama artık burası taşınmayı bekleyen boş bir evden çok, içinde insanların yaşadığı bir yere benziyordu.
Hazel odasına çıktıktan sonra günlüğünü açtı.
Sevgili günlük,
Bugün çok yoruldum. Kutular, mobilyalar, temizlik ve babamın bitmek bilmeyen tamir işleri… Sanırım bir daha taşınmak istemiyorum. En azından bir süre.
Ev güzel görünmeye başladı. Annem perdeleri taktı, babam girişteki dolabı düzeltti. Şöminenin üzerine eski aile fotoğrafımızı koyduk. O fotoğrafa bakınca bir anlığına önceki evimizi özledim.
Ama bugün başka bir şey daha oldu.
Arka bahçeden ormana baktım. Fotoğraftaki pencerenin nerede olabileceğini bulmaya çalıştım. Ağaçların arasında düz, karanlık bir çizgi gördüm. Babama gösterdim ama o hiçbir şey göremedi.
Belki de gerçekten bir şey yoktur.
Yine de o çizgiyi gördüğümden eminim.
Yarın kasabaya tekrar gitmek istiyorum. Belki kütüphanede bu ev hakkında bir şeyler bulabilirim. Eski fotoğraflar, kasabanın tarihi ya da burada daha önce yaşayan insanlar hakkında bir kayıt…
Bunun biraz tuhaf bir araştırma olduğunun farkındayım. Ama merak etmek suç değil, değil mi?
Hazel günlüğünü kapattı ve komodinin üzerine bıraktı. Sonra yatağına uzanıp tavana baktı. Evden gelen sesler yavaş yavaş kesildi. Annesi ve babası odalarına çekilmişti.
Hazel gözlerini kapatmak üzereyken arka bahçeden hafif bir ses duydu.
Çıt.
Sanki kuru bir dal kırılmıştı.
Gözlerini açtı.
Bir süre kıpırdamadan dinledi.
Hiçbir şey duymadı.
Yataktan kalkıp pencereye yaklaşmayı düşündü ama sonra babasına verdiği sözü hatırladı. Ormana tek başına gitmeyecekti. Zaten yalnızca bir daldı. Rüzgâr, bir hayvan ya da bahçedeki başka bir şey…
Kendine makul açıklamalar bulmakta giderek daha iyi oluyordu.
Yatağına geri döndü.
Ama uykuya dalana kadar, ormandaki o düz çizgiyi düşünmeyi bırakamadı.