3. Bölüm: Eski Bir İz

13 Haziran — Akşam
Sevgili günlük,
Bugün Hollow'da geçirdiğim ilk tam günün sonuna geldim. Normalde yeni bir yere taşındığımda en azından birkaç gün boyunca her şeyin yabancı gelmesine alışmaya çalışırım. Yeni sokaklar, yeni insanlar, yeni bir ev… Sonra bir noktada bunların hepsi sıradanlaşır. Birkaç hafta sonra eski hayatımı hatırladığımda bile nerede olduğumu düşünmeden cevap verebilirim.
Ama Hollow için aynı şeyi söyleyebileceğimden emin değilim.
Bugün kasabada yürürken herkesin evimizi tanıdığını fark ettim. Daha doğrusu, evimizin nerede olduğunu ve ne kadar zamandır boş kaldığını biliyorlardı. Belki de küçük kasabalarda bu normaldir. İnsanlar birbirlerini tanır, kimin taşındığını, kimin ayrıldığını bilirler. Yine de kimse bana evin neden bu kadar uzun süre boş kaldığını açıklamadı.
Bir de şu orman var.
Dün gece gördüğüm şeyi hâlâ hatırlıyorum. Ağaçların arasında bir hareket vardı. Bugün de kasabadan dönerken ormanın içinde bir pencere gördüğümü sandım. Bunun nasıl mümkün olabileceğini bilmiyorum. Belki bir evin çatısı ağaçların arkasından görünüyordu. Belki de gözlerim beni yanıltıyordu.
Bütün bunları yazarken kendimi saçma hissediyorum. Sanki daha ilk günden kendi korku hikâyemi uydurmaya başladım.
Yine de bir şeyi merak ediyorum: Eğer burada her şey normalse, neden herkes evimiz hakkında konuşurken birden susuyor?
Saat 18:42
Hazel günlüğünü kapatıp yatağının üzerine bıraktı. Pencerenin önündeki ince perde hafifçe hareket ediyordu. Akşam serinliği açık pencereden içeri girerken aşağı kattan tabak sesleri ve annesinin mırıldandığı bir şarkı duyuluyordu.
Ev, gündüz olduğundan daha sessiz görünüyordu.
Hazel ayağa kalkıp pencereye yaklaştı. Orman, evin arka bahçesinin hemen ötesinde başlıyordu. Ağaçların gövdeleri birbirine yakın, dallarıysa gökyüzünü kapatacak kadar yoğundu. Güneş henüz tamamen batmamıştı ama ağaçların arasındaki gölgeler şimdiden koyulaşmıştı.
Hazel gözlerini kısarak uzaklara baktı.
Hiçbir şey hareket etmiyordu.
- Kendini korkutmayı bırak, diye fısıldadı kendi kendine.
Perdeyi kapattı ve odasından çıktı.
Merdivenlerden inerken babasının salonda bir kutuyu açmaya çalıştığını gördü. Kutunun üzerinde eski evlerinden kalan eşyaların listesi yazıyordu. Babası bantları kesmek için cebinden anahtarlarını çıkardı, sonra bir an durup kutunun içindeki kâğıtlara baktı.
- Akşam yemeğine ne var? diye sordu Hazel.
Babası başını kaldırdı.
- Annen bir şeyler hazırlıyor. Ben de şu kutuların en azından bir kısmını açmaya çalışıyorum.
Hazel koltuğun kenarına oturdu.
- Yardım edeyim mi?
- İstersen şu küçük kutuları odana götürebilirsin. İçinde kitapların var.
Hazel kutunun üzerindeki yazıya baktı. Kitaplarını neredeyse unutmuştu. Taşınma sırasında hepsi birbirine karışmış, bazıları da eski odasında kalmıştı.
- Tamam.
Kutuyu kaldırırken içinden bir şeyin kaydığını duydu. Kartonun dibine çarpan ince, sert bir ses çıkmıştı.
Hazel kutuyu yere bıraktı ve kapağını açtı. Kitapların arasında, eski bir fotoğraf albümünün köşesi görünüyordu.

- Bu benim değil, dedi.
Babası ona baktı.
- Ne?
- Bu albüm. Benim eşyalarımın arasında değildi.
Babası kutuya yaklaşıp albümü çıkardı. Koyu kahverengi kapağı çizilmiş, köşeleri yıpranmıştı. Üzerinde herhangi bir isim yoktu.
- Taşınırken yanlış kutuya koymuş olabiliriz, dedi babası.
- İçinde ne var?
- Bilmiyorum. Açıp bakabilirsin.
Hazel albümü eline aldı. Kapak beklediğinden daha ağırdı. İçindeki sayfalar eskiydi ve albüm kapandığında kenarlarından hafifçe sararmış kâğıtlar görünüyordu.
Tam ilk sayfayı açacakken annesi mutfaktan seslendi.
- Yemek hazır! İkiniz de gelin, soğumasın!
Babası albümü Hazel'ın elinden aldı.
- Bunu sonra incelersin. Önce yemek.
- Ama...
- Hazel, yemek, dedi babası gülümseyerek.
Hazel gözlerini devirdi.
- Tamam, tamam.
Albüm salondaki masanın üzerine bırakıldı. Hazel yemek boyunca onu düşündü. Albümün neden kendi kutularının arasında olduğunu merak ediyordu ama babasının söylediği gibi, taşınma sırasında eşyalar karışmış olabilirdi. Bunun üzerinde durmaya gerek yoktu.
En azından şimdilik.
Saat 20:16
Yemekten sonra Hazel bulaşıklara yardım etti, ardından salondaki albümü almak için geri döndü. Babası kutuları toplamış, annesi de mutfağı bitirip odasına çıkmıştı. Evde yalnızca televizyonun düşük sesi duyuluyordu.
Hazel albümü açıp koltuğa oturdu.
İlk sayfada eski bir aile fotoğrafı vardı. Fotoğrafta tanımadığı bir kadın ve erkek, önünde de küçük bir çocuk duruyordu. Üçü de kameraya bakıyordu. Arkalarında, taş duvarlı bir evin verandası görünüyordu.
Fotoğrafın altına tarih yazılmıştı: 14 Eylül 1987.
Hazel kaşlarını çattı. Bu insanlar kimdi? Fotoğrafın arkasında bir isim ya da açıklama olup olmadığını kontrol etti, ancak hiçbir şey bulamadı.
İkinci sayfada birkaç manzara fotoğrafı vardı: eski bir sokak, bir köprü, küçük bir dükkân ve ağaçlarla çevrili dar bir yol. Fotoğrafların hepsi eskiydi. Bazılarının kenarları kıvrılmış, bazılarının üzerindeki renkler solmuştu.
Hazel sayfaları çevirmeye devam etti.
Sonraki fotoğrafı gördüğünde eli durdu.
Fotoğrafta, büyük bir ormanın önünde duran eski bir ev vardı. Evin iki katı, ön verandası ve pencerelerinin biçimi tanıdık geliyordu.
Hazel fotoğrafı yüzüne biraz daha yaklaştırdı.

Bu, onların yeni eviydi.
Aynı çatı. Aynı ön kapı. Aynı verandanın köşesindeki eğri tahta.
Fotoğrafın altında tarih yoktu.
Hazel bir süre fotoğrafa baktı. Sonra albümün kapağını kapatıp tekrar açtı; belki yanlış görmüştü. Ama fotoğraf hâlâ oradaydı.
- Bu nasıl olabilir? diye fısıldadı.
Albümün sayfalarını daha hızlı çevirmeye başladı. Evin başka fotoğrafları da vardı. Birinde ön bahçe görünüyordu. Diğerinde evin yan tarafındaki dar yol. Sonuncusunda ise evin arkasındaki orman çekilmişti.
Fotoğrafın bir köşesinde, ağaçların arasında küçük bir şekil seçiliyordu.
Hazel fotoğrafı lambanın altına götürdü. Görüntü net değildi. Ağaçların arasındaki karanlıkta ince, dikdörtgen bir boşluk vardı. Bir pencereye benziyordu.
Hazel'ın midesi kasıldı.
Bugün kasabadan dönerken gördüğünü sandığı şey buydu.
Arkasından bir ses duyuldu.
- Ne yapıyorsun?
Hazel irkilerek döndü. Babası salonun kapısında duruyordu.
- Baba! Beni korkuttun.
- Özür dilerim. Ne buldun?
Hazel albümü ona uzattı.
- Bu fotoğraflardaki ev bizim evimiz.
Babası albüme baktı. İlk fotoğrafı, ardından diğerlerini inceledi. Yüzündeki ifade yavaşça ciddileşti.
- Nereden çıktı bu?
- Kitaplarımın olduğu kutudan. Sen de gördün.
Babası fotoğrafı biraz daha yaklaştırdı.
- Bu çok garip.
- Sence burada daha önce yaşayan insanlar mı çekmiş?
- Olabilir. Ama bu albümün bizim eşyalarımızın arasında ne işi var, onu anlamadım.
Hazel parmağıyla son fotoğrafı gösterdi.
- Şuna bak. Ormanda bir şey var.
Babası fotoğrafı aldı. Uzun süre inceledi.
- Ağaçların arasındaki gölge mi?
- Pencereye benziyor.
Babası fotoğrafı yeniden lambanın altına tuttu. Sonra başını iki yana salladı.
- Eski bir fotoğraf, Hazel. Işık ve gölgeler bazen tuhaf şekiller oluşturur.
Hazel cevap vermedi. Babası fotoğrafı albüme yerleştirdi ve kapağını kapattı.
- Bunu yarın annene de gösteririz. Belki nereden geldiğini hatırlar.
Albümü masaya bıraktı ve televizyonun sesini biraz açtı.
Hazel yerinden kalkmadı.
Babası odadan ayrıldıktan sonra albümü yeniden açtı. Son fotoğrafı dikkatlice çıkardı ve arkasını çevirdi.
Kâğıdın arkasında solmuş, neredeyse silinmiş bir yazı vardı.
Hazel fotoğrafı pencerenin yanındaki lambaya yaklaştırdı.
Yazı güçlükle okunuyordu:
“Buraya geri dönme.”
Hazel'ın parmakları fotoğrafın kenarlarında sıkılaştı.
Bir süre hiçbir şey yapmadan oturdu. Sonra fotoğrafı tekrar albüme koydu, albümü kapattı ve odasına çıktı. Günlüğünü açtığında saat 21:03'tü.
Sevgili günlük,
Bugün yeni bir şey öğrendim.
Bizim evimiz daha önce de birilerinin eviymiş. Bu, elbette normal. Ama o insanlara ait eski fotoğrafların bizim eşyalarımızın arasında ne işi var, bilmiyorum.
Fotoğraflardan birinde ormanda bir pencere gördüm. Belki gerçekten yalnızca gölgedir. Babam da öyle düşünüyor.
Ama fotoğrafın arkasında bir cümle yazıyordu.
“Buraya geri dönme.”
Kime yazıldığını bilmiyorum.
Neden yazıldığını da bilmiyorum.
Tek bildiğim, bu albümün yarın sabah hâlâ burada olmasını istediğim. Çünkü onu anneme göstereceğim ve nereden geldiğini öğreneceğim.
En azından bir cevap bulana kadar, kendime bunun yalnızca eski bir fotoğraf olduğunu söylemeye devam edeceğim.
Hazel kalemi bıraktı ve günlüğünü kapattı.
Odanın içinde sessizlik vardı. Dışarıda rüzgâr ağaçların dallarını sallıyordu. Hazel ışığı kapatmadan önce pencereye baktı.
Perde kapalıydı.
Yine de bir anlığına, camın öteki tarafından birinin kendisini izlediğini hissetti.
Hemen arkasını döndü.
Oda boştu.
Hazel derin bir nefes aldı, ışığı kapattı ve yatağına girdi. Albümün fotoğrafı gözünün önünden gitmiyordu.
“Buraya geri dönme.”
Cümle zihninde tekrarlandı.
Ve ilk kez, Hollow'dan ayrılmak istemesinin değil, burada kalmasının bir hata olup olmadığının cevabını merak etti.