Bölüm 2 - Yeni Bir Hayatın Eşiğinde

İstanbul'a gelmeden önce yaptığı iş anlaşması, Lavinia'nın elindeki en somut şeydi.
Geçici bir iş, kalacak bir yer ve önünde uzanan belirsiz bir gelecek…
En azından başlangıç için bunlar yeterliydi.
Lavinia, hayatını bir anda değiştirebilecek mucizelere inanmıyordu. Onun için yeni bir hayat kurmak, büyük kararlar vermekten çok küçük şeyleri birer birer yoluna koymaktı. Önce işini düzene sokacak, ardından kendisine uygun bir ev bulacak ve birikim yapmaya başlayacaktı.
Kimseye muhtaç olmadan yaşayabileceği bir düzen kurmak istiyordu.
Bir zamanlar onun için mutluluk anlamına gelen şeylerin yerini artık başka şeyler almıştı: Güvenli bir kapı, kendi kazandığı para, kimsenin müdahale edemediği bir yaşam ve geceleri huzurla uyuyabileceği bir oda.
Fazlasını istemiyordu.
En azından kendisine böyle söylüyordu.
İş için İstanbul'a geldiği ilk günlerde çevresini sessizce gözlemledi. İnsanlarla arasına belli bir mesafe koyuyor, gereksiz sohbetlerden kaçınıyor ve kendisine sorulan sorulara gerektiği kadar cevap veriyordu.
Yeni tanıştığı insanlara geçmişini anlatmak gibi bir alışkanlığı yoktu.
Nereden geldiğini soranlara cevap veriyordu. Neden İstanbul'a geldiğini soranlara işinden bahsediyordu. Hayatının geri kalanıyla ilgilenenlere ise belli belirsiz gülümsüyordu.
İnsanlar bazen bir kadının sessizliğini kibir sanırdı.
Lavinia buna alışkındı.
Onun sessizliği, kendisini diğer insanlardan üstün gördüğü için değildi. Sadece herkese kendisini açıklamak zorunda olmadığını öğrenmişti.
Ve bu kez kimsenin onun hakkında ne düşündüğüyle ilgilenmeyecekti.
Evdeki ilk gecesinde uyumakta zorlandı.
Oda yabancıydı. Duvarlar, eşyalar, pencereden içeri süzülen sokak ışıkları… Hiçbiri ona ait değildi.
Çantasını yatağın yanına bıraktı. Bir süre odanın ortasında durduktan sonra pencereye yaklaştı.
İstanbul gece bile susmuyordu.
Uzaklardan gelen araç sesleri, sokakta konuşan insanlar ve ara sıra duyulan korna sesleri birbirine karışıyordu. Şehirde herkesin yetişmeye çalıştığı bir yer, ulaşmak istediği bir hedef vardı.
Lavinia'nınsa geride bırakmak istediği bir geçmişi.
Telefonunu çıkardı. Ekranda birkaç bildirim görünüyordu. Bir süre ekrana baktıktan sonra telefonu sessize aldı ve yatağın üzerine bıraktı.
Bazı isimleri görmek bile insanın içini daraltabilirdi.
Bazı anılar ise hiçbir isim olmadan da insanın karşısına çıkardı.
Lavinia gözlerini kapattı.
Buraya bunun için geldin, diye geçirdi içinden. Yeni bir hayat kurmak için.
Kendisine bunu hatırlatmaya ihtiyacı vardı.
Çünkü geçmiş, insanın arkasında bıraktığı bir yol gibi görünse de bazen en beklenmedik anlarda önüne çıkabiliyordu.
Lavinia henüz bilmiyordu ama İstanbul'da kuracağı yeni hayatın ilk sınavı, tahmin ettiğinden çok daha erken başlayacaktı.