Bölümler 3Şu an: GİRİŞ
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sevgili okurlar, bu hikâye bir bilim kurgu hikâyesidir.
Backrooms gerçek mi? Aklımda bin taneden daha fazla soru vardı. Biz hangi evrendeyiz?
"Korkuyorum, Koray," dedim.
Koray benim sevgilimdi. Adı Koray Kaya'ydı. Gözleri kahverengiydi, saçları da kahverengiydi. Boyu uzundu; yaklaşık bir seksendi.
"Korkma, Balım," dedi.
Balım benim adımdı. Balım Bozkurt. Ben de kahverengi gözlere sahiptim, saçlarım ise uzun ve siyahtı.
"Biz neredeyiz?" diye sordum.
"Bilmiyorum," dedi Koray.
"Sen 'Garaj burada.' dedin, aptal!" diye labirentin ortasında bağırdım. Sinirlenmiştim, hem de çok! Koray bana garajın bu tarafta olduğunu söylemişti. Salak kafam! Niye seni dinledim ki? Sakin ol, Balım.
"İçimden bir ses öyle söyledi," dedi Koray.
Salak! Sakin ol.
"Hay senin iç sesine!" diye bağırdım.
"Sakin, prenses," dedi Koray.
Derin nefesler alarak sakinleştim.
"Ok... geriyi gösteriyor," dedi Koray.
Yine ona güvenmeli miydim, yoksa güvenmemeli miydim? Bunun cevabını bilmiyordum.
"Ne olmuş?" diye sordum.
"Oraya gidelim."
"Yine bir şey olursa?" dedim korkarak.
"Hiçbir şey olmayacak, güzelim," dedi Koray. Sesiyle beni ikna edebiliyordu.
"Sevgilimsin ama o garaj olayından beri sana güvenmiyorum," dedim. "Güven bana, tatlım," dedi Koray.
Ben psikologdum, Koray da doktordu. Keşke bugün mesaiye kalsaydım. Gece gece kimse gelemez ki... Ben ne diyorum?
Ah be anneciğim... Sen bana pazara gidelim diye ısrar ettin. Etmeseydin belki de filmin ilk seansına gidip gelecektik. Belki de son seans gerçekten lanetli bir seanstı.
"Hadi, gidelim," dedi Koray.
Yine ona güvenerek "Tamam," dedim.
Geri dönüp dümdüz ilerledik. Bu nasıl bir evrendi? Umarım filmin içine düşmüşüzdür... Çünkü filmin nasıl başlayıp bittiğini çok iyi biliyorum.
Koray elimi tutmuştu ve öylece ilerliyorduk.
"Nereye kadar gideceğiz?" diye sordum.
"Bilmiyorum," diye cevap verdi.
Düşündüğüm gibi...
Yere baktım. Ayağımın önünde bir şey var mı diye öylesine başımı eğdim. Bir hamam böceği gördüm.
En korktuğum şey... Fobim.
Düşünmeden bağırmaya başladım.
"Ne oldu?" dedi Koray.
"Hamam böceği!" diye iyice bağırdım.
"Sakin... Biz nerede olduğumuzu bilmiyoruz. Belki ses çıkarmamalıyız," dedi.
Bu durumda mı? Sakin kalayım? Ben mi? Asla!
"Hamam böceği!" diye tekrar bağırdım.
Sonunda Koray onu öldürdü.
Derin bir nefes aldım.
"Rahatladın mı şimdi?" dedi Koray.
"Evet," diyecekken arkamdan bir ses duydum.
Normal bir insanın sesi değildi bu...
Korkuyla arkama döndüm.
Bir canavar!
Hayır, yanlış görmüyordum. O gerçekten bir canavardı.
Simsiyahtı. Çok uzundu. Kolları ve bacakları normalden çok daha uzundu. Kafası bir insanın kafasına benzemiyordu; küre şeklindeydi.
"Bu ne lan?!" diye düşündüm.
Dona kalmıştım.
Koray elimi sıkıca tuttu.
"Kaç!" diye bağırdı.
Ne olduğunu bile anlayamadan koşmaya başladık.
O an tek düşündüğüm şey kaçmaktı.
Buraya kadar okuduğunuz için teşekkürler.
Bölüm etkileşimi
