Bölümler 3Şu an: 1. BÖLÜM: SİNEMA
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
İlk kurguma hoş geldiniz!
Bu hikâyede Balım ve Koray’ın
hikâyesini okuyacaksınız.
Umarım beğenirsiniz.
Herkese iyi okumalar!
✩
Ben ve Koray koşarak sinemaya gittik, geç kalmıştık, Koray yüzünden... Gelene kadar uzun sürdü, trafikte de vardı. Backrooms filmine gidiyorduk, çok heyecanlıydım. Yaklaşık iki senedir bu filmi bekliyorum ve izleyemezsem Koray ölecek.
Ve bunu da kendisine söylemiştim. İşlerimiz yüzünden son seansa kaldığımız yetmezmiş gibi son seansa da geç kalıyoruz. Sinemaya geldik ve ben koşarak orada oturan adama, "Film başladı mı?" diye sordum. Koray da koşarak yanıma geldi ve "Vaktimiz var." dedi. "Yok!" diye bağırdım.
"Hanımefendi, filmin başlamasına çeyrek var." dedi o adam. Doğruydu, vakit vardı. Koray'a döndüm. "Gördün mü?" dedi. "Evet." dedim masum bir sesle. "Sorun değil, biliyorum heyecanlısın." dedi Koray. Doğrusu çok heyecanlıydım. "Bir şeyler alalım mı?" dedi Koray. "Tabii ki evet." dedim gülerek. O da güldü ve bir şeyler almaya gittik.
Sinema büfesine yaklaştık. "Ne alayım?" diye sordu Koray. "Patlamış mısır ve birkaç atıştırmalık lütfen." dedim yine gülerek. "Tabii prenses hanım." dedi Koray. İkimiz de gülmeye başladık.
"Hadi, ben acıktım. Al da bir şeyler yiyeyim." dedim. "Tamam balım." dedi. Sinema büfesinin önünde durduk ve Koray patlamış mısır aldı, bana doğru uzattı. Hemen aldım ve yemeye başladım. "Birazını film için de bırak." dedi. "Tamam." dedim patlamış mısır yerken.
Biraz da atıştırmalık aldı. Benim elim dolu olduğu için alamazdım, bu yüzden kendi elinde tuttu.
Gülümsedim.
Sinema kapısına baktım. "Girelim." dedim ağzım doluyken. "Hadi." dedi Koray. Sinemaya girdik. Büyük bir yerdi, elbette güzeldi de. Ortalarda oturduk. Bizden başka on kadar insan daha vardı diye hatırlıyorum. Film saat onda başlıyordu ve şimdi saat dokuz elli beşti. Beş dakika kalmıştı.
Sonunda! Çok heyecanlıyım.
"Beş dakika kaldı!" diye bağırdım sinemanın ortasında. "Tamam Balım, biraz sakin." dedi Koray. Utanarak kafamı eğdim. "Önemli değil, sen de bunu iyi biliyorsun." dedi Koray. Kafamı kaldırdım ve "Tabii ki önemli değil." dedim.
İkimiz de gülmeye başladık. "Biraz sakin olur musunuz?" dedi arkamdan biri... Arkama baktım. Sarı saçlı bir kadın vardı. "Tabii ki... Özür dileriz." dedim. "Önemli değil." dedi o kadın. Gülümsedim ve sonra önüme döndüm.
Bir adam geldi ve sinemanın kurallarını söyledi. Off, iki saattir sadece konuşuyor. Hadi git! Ben film izlemeye geldim, senin laflarını dinlemeye değil!
Laflarını dinlemeye gelmedim buraya ve... sonunda gitti! Film başlamak üzere! Sonunda! Allah'ım! Başladı!
Sessiz bir şekilde, patlamış mısır ve atıştırmalık yerken filmi izliyorduk.
Çok güzel ve heyecanlı bir filmdi.
Sonunda bitti.
Ne yazık ki bitmeseydi keşke. Üzgün bir şekilde Koray'a baktım.
"Gerçekten üzüldün mü?" dedi Koray.
"Evet" dedim. "Bu bir film, Balım." dedi. "Biliyorum ama insan üzülüyor işte." dedim. Beni kucağına aldı. "İkimiz yine oturup izleriz." dedi. Kucağından çıktım ve "Sinemada izlemek farklı." dedim.
"Sinemaya gelip yine izleriz." dedi Koray. Sevinmiştim. "Gerçekten mi?" dedim. "Evet." diye yanıt verdi. "Filmi nasıl buldun?" dedim merakla.
"Harika." dedi Koray. Güldüm. "Senin seçtiğin hangi film kötüydü ki bu kötü olsun?" dedi Koray. "Hiçbiri." dedim gülerek.
Arkama döndüm ve hiç kimse yoktu. Salon boşalmıştı. "Koray, hiç kimse yok." dedim. Koray da arkasına döndü, sonra bana baktı.
"Evet balım." dedi. Ardından, "Herkes gitmiş." dedi. Saate baktım, gece on ikiyi gösteriyordu. "Gece saat on iki. Annelerimiz, daha doğrusu ailelerimiz merak eder. Hadi gidelim." dedim.
"Tamam müstakbel karım." dedi Koray. "Niye her defasında bana yeni bir lakap takıyorsun?" diye sordum.
Doğru... Her defasında bana yeni bir şey söylüyor ve yeni lakaplar takıyor ama hoşuma gitmiyor da değil.
"Seviyorum." dedi Koray. Güldüm. "İstemiyorsan söyle... artık söylemeyeyim." dedi Koray. "Hayır, aksine hoşuma bile gidiyor, söyle." dedim. "Sen emret bal." dedi. Bak, yine yeni bir lakap! Yüksek sesle güldüm.
Kalktık ve çıkışa doğru ilerledik. Sinema bomboştu. Bu kısa zaman içinde nasıl çıktılar bilmiyorum. Neyse, bu önemli bir şey değil. Ben çabucak eve gidip yatayım, uykum var.
Kapıdan çıktık. "Garaj neredeydi?" dedim.
"Asansör ile geldik, asansörden soldaydı." dedi Koray.
"Tamam." diyerek yolumuza devam ettik. Asansöre geldiğimizde, asansörün önünde "Bozuk" yazıyordu.
"Bu nasıl olur? İki saat önce çalışıyordu." dedim şaşkınlıkla.
"Bilmiyorum... Hem sorun değil ki, sağa bak. Orada 'Çıkış' yazıyor, oradan gideriz." dedi Koray.
"Çıkış garaja gidiyorsa o zaman burası garaja çıkıyor." dedim.
"Evet akıllı." dedi Koray dalga geçerek.
"Benimle dalga mı geçiyorsun?"
"Hayır."
"Dalga geçtin ama."
"Özür dilerim."
"Kabul etmiyorum."
"Hadi ama." dedi Koray.
Hayır, kabul etmeyeceğim. Çıkış kapısına doğru ilerledim. Kapıyı açtım ve garajı ya da bir merdiveni görmedim. Aksine, tıpkı Backrooms filmindeki gibi sarı bir labirent gördüm.
"Güzel yapmışlar." dedi Koray.
"Burası garaj değil." dedim.
"Belki de filmle uyumlu olsun diye Level 0'ı, filmdeki gibi yapmışlardır." dedi Koray.
Ama benim içimde kötü bir his vardı.
"Niye?" dedim.
"Belki filmi izlemeye gelen insanlar kendilerini filmin içindeymiş gibi hissetsinler." dedi Koray.
"İçimde kötü bir his var." dedim.
"Dinleme... Bak bana güven ve gel. Buradan garaja gidelim, seni eve götürürken de yarınki nişanımız hakkında konuşuruz." dedi Koray.
Biraz da olsa rahatladım.
"Tamam." dedim ve içeri girdik.
Hava bana nedense ağır geliyordu ama bu hissimi dinlemek istemiyordum. Birkaç adım attık ki bir anda kapının kapanma sesini duydum.
Hemen arkama baktım ve evet, kapı kapanmıştı.
Koray kapatmadı çünkü elimi tutuyordu. Biraz gerildim.
"Belki de rüzgârdır." dedi Koray.
"Bu ne saçma sapan bir bahane." dedim.
"Tamam... Biraz sakin ol. Hadi garajı bulalım." dedi Koray.
"Tamam, garaj nerede?" diye sordum.
"Şaşıracaksın ama ben de bilmiyorum." dedi.
"Hiç şaşırmadım." dedim.
"Belli oluyor." dedi Koray.
"Tamam o zaman, dümdüz ilerleyelim. Belki buluruz." dedim.
"Aferin benim akıllı sevgilime." dedi Koray.
"Hemen yanaşma... Önce buradan çıkalım." dedim.
"Böyle bir akıl varken bizi iki dakikada çıkarırsın." dedi Koray.
"Hadi inşallah." dedim.
Adımlar atarak yolumuza devam ettik. İçimden bir ses, 'Çok kötü şeyler olacak.' diyordu.
Hadi bakalım... neler olacak?
Bölüm etkileşimi
