Bölümler 3Şu an: 2. BÖLÜM: LABİRENT
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Herkese merhaba!
Oy/yorumlarınızı bekliyorum!
Hepisinize iyi okumalar!
✩
Oklar görüyordum, onlara doğru. "Hadi okları takip edelim," dedi Koray. Yine kötü bir his vardı içimde. "Emin misin?" dedim. "Evet, hadi," dedi. Okları takip ettik, gittik ve gittik ama bir yere gelemedik.
Yine o sarı duvarlar... Artık midem bulanmaya başladı. "Midem bulanıyor," dedim Koray'a bakarak. "Lanet olsun, su da yanımda yok," dedi Koray. "Kusmayacağım salak," dedim. "Tamam," dedi Koray. "Hadi biraz daha ilerleyelim," dedi Koray. "Hadi," dedim ve ilerledik.
Ne zamana kadar ilerleyeceğiz? Sıkıldım artık, iki saattir düz bir şekilde ilerliyoruz, off! Hepsi Koray yüzünden! Sakin Balım, Koray'ı suçlama ve bir çıkış yolu ara.
Çıkacağım buradan, başka çarem yok ki zaten. Buradan çıkmazsak acıktığımda Koray'ı öldürüp onu yiyeceğim vallahi.
"Senin yüzünden."
"Ne benim yüzümden?"
"Burada olmamız."
"Ben mi sana gel dedim?"
"Evet."
"Doğru."
"O zaman sen tam bir salaksın."
"Doğru."
"Bak ben acıkırsam seni öldürüp yerim, uyarıyorum."
"Afiyet olsun."
"Gerizekâlı."
"Tamam."
"Hem benim bir sorum var sana," dedim. Aklıma birden gelmişti. "Son defa saate baktığımızda saat kaçtı?" dedim.
"Galiba on ikiydi," dedi Koray.
"Sen on ikiden sonra yavaş yavaş uykun gelmiyor muydu?"
"Geliyordu."
"Şimdi?"
"Uykum yok."
"İşte bu acayip, hem de çok."
"Doğru."
Yine ilerledik ve yine bir yere ulaşamadık. İçimdeki kötü his hâlâ vardı. Ne yapacağım? Ya bize bir şey olursa? Olmayacak Balım, olmayacak.
Kendi kendime konuşuyordum ki birden çığlık sesiyle kulağım patladı. Tabii ki ben de tepki olarak daha da fazla çığlık attım... Yüreğim ağzıma geldi! Neydi bu? Arkama döndüm ve Koray'ı gördüm, o çığlık atmıştı kulağımın dibinde.
"SALAK!" diye daha da bağırdım. "APTAL! GERİZEKÂLI!" diye yine bağırdım. Hem çok korkmuştum hem de çok sinirlenmiştim.
"Sakin," dedi. "Nasıl sakin olayım? Böyle bir durumda bana şaka yapıyorsun!" dedim bağırarak. "Sakin yavrum... Özür dilerim, hem çok bağırma, belki burada bir canavar falan vardır," dedi. Dalga mı geçiyor bu benimle? "Evet, canavar var ve o da sensin," dedim. Kısık bir sesle güldü.
Niye ki?
Gerçekten canavar var mı? Hayır, bu imkânsız.
"Gerçek değil ki, değil mi?" dedim korkarak. Koray beni kucağına aldı ve "Hayır, yok böyle bir şey, korkma," dedi. Biraz rahatladım.
Galiba artık en nefret ettiğim renk sarıydı. Her yer sarı, bıktım.
Öylece Koray'ın kucağında rahatlıyordum ki bir ses duydum. Normal bir insanın sesi olamazdı. Nasıl bir ses olduğunu anlatamam.
Koray'ın kucağından çıktım ve ikimiz de arkamıza baktık. Uzun, ip gibi bir bedeni vardı, kafası küre şeklindeydi, bacakları uzundu ve elleri daha da uzundu. Allah'ım, ben hayal mi görüyorum yoksa bu gerçek mi?
Hayaldir bence... Gözlerimi kapatıp açtım, hâlâ oradaydı. Lan bu ne?! Korkmaya başladım ve gerildim de. Öleceğim galiba... Kelime İ Şehadet getirdim yüksek bir sesle.
"Ne yapıyorsun?" dedi Koray. Sesi biraz da olsa titriyordu. "Öleceğiz ya," dedim. "Onun yerine kaçsak? Nasıl olur?" dedi. Yine o ses... Allah'ım bana yardım et!
Arkama baktım ve o şey hareket etmeye başladı. Galiba bizim peşimizdeydi... Galiba değil, kesinlikle bizim peşimizdeydi. Anında Koray elimi tuttu ve koşmaya başladık. O da arkamızdan geliyordu.
Şu an sadece kaçmaya odaklanacağım, evet.
Sonunda Koray beni bir duvarın arkasına götürdü ve orada saklandık. Koray'ın eli ağzımın üstündeydi, ses çıkarmayayım diye. O canavarın gözleri yoktu, nasıl bizi takip etti ki? Adı üstünde canavar ya Balım, her türlü olabilir. Neyse, boş ver.
Boş ver de ne? Canavar gördün sen... Canavar, normal bir şey değil ki sen... "Tamam Balım, tamam anladım. Şoktasın, ben de öyleyim ama anladığım kadarıyla bu canavar sese hassas. Kısık bir sesle konuş," dedi Koray bir anda. Yani ben bütün bunları yüksek bir sesle mi söyledim? "Ben yüksek sesle mi konuştum?" diye sordum.
"Evet," dedi Koray. "Ama elin ağzımın üstündeydi," dedim merakla. Ne yaptım ben? Ya yine gelirse? "Boğulma diye çektim ama şimdi önemli değil. Biliyorum, canavar gördük. Dünyada olmayan bir şey ama..." dedi. O anda sözünü kestim ve "Biz başka bir evrende ya da dünyadayız," dedim.
"Evet, ama şimdilik bunları boş ver. Oraya bak, bir merdiven var," dedi Koray. Kafamı çevirdim, gerçekten bir merdiven vardı. "Hadi gidelim," dedim ve sessizce oraya gittik. Merdivenin iki basamağı eksikti ve ayrıca merdiven tahtadandı. Sağıma ve soluma baktım.
İki tane duvar vardı ama duvarların üzerinde dörtgen boşluklar vardı, içinde de iki tane tahta basamak duruyordu. Merdivene baktım, iki basamağı eksikti. Bu iki tarafımızdaki duran basamaklar buna aitti, başka bir şey olamazdı... Bunu Koray ile paylaştım. O sağa, ben sola gittim. Basamakları aldık ve merdivenin olduğu yere yürüdük.
İkimiz de aynı anda geldik. Önce ben, sonra Koray basamağı yerleştirdi. "Şimdi ne yapacağız?" dedi Koray. "Biraz etrafa bakalım," dedim. Kafamı sola ve sağa çevirdim, belki yine bir şey buluruz diye ama yok, hiçbir şey yoktu.
"Yukarı," dedi Koray. "Merdivenin yukarısı," dedi ardından. Kafamı kaldırdım ve yine dörtgen şeklinde bir boşluk gördüm. Onu nasıl görmedim ki? Neyse... "Kesin orada bir şey var. Balım, sen çık, sen ağır değilsin," dedi. "Ama kırılırsa?" dedim.
"Ben varım," dedi Koray. Korkarak merdivenden yukarı çıktım. Koray aşağıda duruyordu, ben düşmeyeyim diye. Boşluğa baktım ve bir kilit gördüm. Galiba bu labirentin içinde bir kapı vardı; çıkış kapısı.
Ve biz ne olursa olsun o kapıyı bulmalıyız.
Aşağıya indim ve kilidi Koray'a gösterdim. "O zaman burada bir kapı var," dedi gülümseyerek. "Hem de çıkış kapısı," dedim ben de gülümseyerek.
Birbirimize sıkı sıkı sarıldık ve ayrıldığımızda etrafa bir göz attım... Yeni oklar vardı. Yeni diyorum çünkü bu oklar önce yoktu ama şimdi vardı. Nasıl olur bu? Gerçekten biz başka bir evrendeydik. "Okları gördün mü?" dedim Koray'a bakarak. "Şimdi... evet," dedi. "Güvenelim mi?" diye sordum. "Bence güvenelim ama sen hâlâ bana güvenecek misin, yoksa hayır mı?" dedi Koray.
"Niye güvenmeliyim?" dedim. "Son kez 'Artık ben sana güvenmiyorum, sen bizi buraya getirdin.' diyordun," dedi Koray. Doğru söylüyor ama... "Senden başka kimsem yok şu an," dedim masum bir şekilde. "Yani benden başka biri varsa bana güvenmeyecek miydin?" dedi Koray. Sinirlenmeye başladım. En iyi yol tehdit etmek.
"Nişanlanmak istiyor musun?" dedim tehdit ederek.
"Seninki doğru," diyerek teslim olduğunu belirtti.
"Hadi okların peşine," dedim gülerek.
"Hadi," dedi ve okların peşine düştük. Gittik ve gittik, elbette sessiz bir şekilde.
Artık o canavarı görmüyordum. Belki ses çıkarmadığım içindir ama görmek istemiyorum. İnşallah labirentin öbür tarafındadır. Oklar bitti ve sonunda kapıya ulaştık.
"Çıkış kapısı," dedim Koray'a bakarak ve gülerek.
"Evet canım, hadi. Kilit sende, aç kapıyı," dedi Koray sabırsız bir şekilde.
Kilidi elime aldım ve kapıya doğru götürdüm.
Açılacak mı?
Bölüm etkileşimi
