2. Bölüm

Yeni Bir Başlangıç

İnsanlar bazen konuşarak anlaşır.

Biz ise neredeyse bütün günü konuşarak geçirdik.

Annemin bana anlattığı her şeyi Martha teyzeme ve Arthur dayıma tek tek anlattım. Annemin sakladığı mektupları, eski notlarını ve neden onlardan uzak durmak zorunda kaldığını...

İkisi de uzun süre hiç konuşmadı.

Martha teyzem pencereye doğru yürüdü.

"Demek... bütün bu yıllar boyunca gerçeği bilmiyormuşuz."

Arthur dayım başını salladı.

"Elena bizi korumaya çalışıyormuş."

O an ikisinin de yüzündeki öfkenin yerini pişmanlık aldı.

Martha teyzem derin bir nefes verdi.

"Burada kalabilirsin, Yasmin."

İlk defa içimde küçücük de olsa bir umut yeşerdi.

...

Aradan birkaç gün geçti.

Çiftlik hayatına alışmaya çalışıyordum.

Sabahları horozların sesiyle uyanıyordum. İtiraf etmeliyim ki horozlar, çalar saatlerden çok daha gürültülüydü.

Bahçede tavuklar dolaşıyor, ahırdan ineklerin sesleri geliyordu.

Ben ise elimde yem kovasıyla ne yaptığımı anlamaya çalışıyordum.

Tam o sırada iki köpek koşarak üzerime atladı.

"Tarçın! Duman! Yavaş olun!"

Tarçın her zamanki gibi heyecandan yerinde duramıyordu.

Duman ise kuyruğunu sallayıp yanıma oturdu. Sanki "Merak etme, zamanla alışırsın." der gibi bana bakıyordu.

Onlarla vakit geçirmek bana iyi geliyordu.

Ama ne zaman annemi özlesem, bahçenin arkasındaki lale tarlasına giderdim.

Lalelere bakınca içimdeki fırtına biraz olsun dinerdi.

Nedenini bilmiyorum.

Belki de annem laleleri çok sevdiği içindi.

Belki de onların dimdik duruşu bana güç veriyordu.

...

Akşam olunca sofraya oturduk.

Martha teyze çorbayı kaselere doldururken birden bana döndü.

"Yarın okula başlıyorsun."

Elimdeki kaşık neredeyeyse yere düşüyordu.

"Gerçekten mi?"

Arthur dayım gülümsedi.

"Kasabadaki tek okul."

Yüzümde kocaman bir gülümseme oluştu.

"Harika!"

Yeni insanlar tanımayı severdim.

Kim bilir...

Belki yeni arkadaşlar edinirdim.

Bunu düşününce içim kıpır kıpır oldu.

Yarının gelmesini hayatımda ilk kez bu kadar sabırsızlıkla bekliyordum.