7

Mira hafifçe gülümsedi.

“Aslında ben…”

Tam konuşacakken…Karan elindeki çatalı yavaşça masaya bıraktı.Sakin ama kendinden emin sesi masada yankılandı.

“Eşimle birlikte şirketimizi yönetiyoruz.”

Masadaki herkes bir an sessiz kaldı.Sonra aynı anda gülümsemeler yayıldı.

“Demek öyle! Ben de ilk gördüğümde anlamıştım.”
“Çok yakışıyorsunuz.”
Yaşlı kadın heyecanla ellerini birleştirdi.

“Maşallah.Allah mutluluğunuzu daim etsin.”

Yanındaki adam gülerek,

“Sayın Aslan, siz evlendiğinizi bizden bile gizlemişsiniz.”

dedi.Bir başka iş insanı da kadehini kaldırdı.

“Mutluluğunuz daim olsun.”

Masanın etrafından alkış sesleri yükseldi.Garsonlar bile tebessüm ediyordu.Mira ise olduğu yerde donup kalmıştı.Gözleri yavaşça Karan’a döndü.
“Bu adam ne yapıyor?Ben ne ara eşi oldum?”

İçinden binlerce şey söylemek geçiyordu.
“Sen kafayı mı yedin?Ben ne zaman evlendim?Bir dakika düzelt şunu!”

Ama yüzünde tek bir mimik bile belli etmedi.Sadece zoraki bir tebessüm oluşturdu.Karan ise son derece rahattı.Sanki söylediği şey dünyanın en normal cümlesiydi.Mira dişlerini sıkarak ona doğru hafifçe eğildi.Dudaklarını oynatmadan fısıldadı.

“Ne yapıyorsunuz siz?”

Karan hiç dönmeden gülümseyerek cevap verdi.

“Dram çıkarmıyorum.İş yapıyorum.”

“İş mi?”

“Buradaki insanların çoğu aile şirketleriyle çalışır.Evlilik, güven demektir.Herkese kendimizi evliymişiz gibi göstermek bizi daha güçlü gösteriyor. Bak herkes eşiyle beraber”

Mira etrafına baktı sonra sinirle fısıldadı.

“Ama ben sizin eşiniz değilim.”

Karan kahvesinden bir yudum aldı.

“Biliyorum.”

Mira’nın sabrı taşmak üzereydi. Karan sakinliğini hiç bozmadan cevap verdi.

“Bazen büyük anlaşmalar için küçük yalanlar gerekir Mira’cım”Mira ona sert sert baktı.

“Bu hesabı odada soracağım.”

Karan dudaklarının kenarını hafifçe kıvırdı.

“Sabırsızlıkla bekliyorum.”

Mira daha da sinirlendi.Masadakiler ise onların birbirine fısıldamasını görünce gülmeye başladılar.Yaşlı kadın mutlu bir ifadeyle eşine döndü.

“Bak gördün mü?Yeni çiftimiz.Kendi aralarında tatlı tatlı tartışıyorlar.”

Masadakiler kahkahalarla onayladı.Mira ise sadece derin bir nefes aldı.“Berlin’e geleli iki saat oldu…”“Ve ben bütün Avrupa’ya Karan Aslan’ın eşi olarak tanıtıldım…”

Mira, Karan’ın kendisini herkesin içinde “eşim” diye tanıtmasının şokunu üzerinden atmaya çalışıyordu.İçinden hâlâ söyleniyordu.
“Tamam Karan…Madem oyun oynamayı seviyorsun…O zaman biraz da ben oynayayım.”

Bir anda yüzüne sıcacık bir gülümseme yerleştirdi.Sonra beklenmedik şekilde kahkaha attı.Masadakiler merakla ona döndü.Mira utangaç bir eş edasıyla Karan’ın koluna hafifçe dokundu.

“Ah…İnanın bana…Karan gerçekten çok yaramaz.”

Masadakiler gülmeye başladı.Mira devam etti.

“Baş etmekte bazen gerçekten çok zorlanıyorum.”

Tam o sırada…Karan kahvesinden bir yudum alıyordu.Duyduğu cümleyle birlikte kahve boğazına kaçtı.

“Öhö… öhö…”

Öksürmeye başladı.Mira hiç bozuntuya vermeden ayağa kalktı.Şefkatle sırtına birkaç kez vurdu.

“Aman aman…Kocacığım dikkat et.”

Masada bir anda kahkahalar yükseldi.Yaşlı kadın gözleri dolacak kadar gülüyordu.

“Ne tatlılar.”

“Bayıldım size.”

Karan sonunda öksürüğü durunca yavaşça başını kaldırdı.Gözlerini kısmış şekilde Mira’ya baktı.Dudaklarını hiç oynatmadan fısıldadı.

“Bunu yapmayacaktın”

Mira da aynı şekilde gülümsedi.

“Hep sen mi yapacaksın?Biraz da ben oynayayım.”

Karan birkaç saniye ona baktı.Sonra hafifçe başını salladı.

“Sabırlıyım.Şimdilik.”

Mira masum bir ifadeyle omuz silkti.

“Ne var?Karı koca gibi davranıyoruz işte.”

Karan dişlerini sıktı.

“Odada görüşeceğiz.”

Mira gülümsemeye devam etti.

“Sabırsızlıkla bekliyorum.”

Karan derin bir nefes aldı.

“Benimi taklit ediyorsun”

“Kocam oldugunuz için olabilir.”

Mira gülmesini eliyle gizledi.Masadakiler ise ikisinin fısıldaşmasını görünce yine gülmeye başladılar.Yemek ilerledikçe konu tamamen iş dünyasına döndü.Yeni yatırımlar…Avrupa pazarı…Şirket birleşmeleri…Enerji projeleri…Mira ilk yarım saat dikkatle dinledi.Sonra…İkinci saate girildi.Ardından üçüncü sunum başladı.Bir Alman yatırımcı grafikler göstermeye başlamıştı.Mira gözlerini ekrandan ayıramıyordu.Çünkü…Uykusu gelmişti.Başını eline yasladı.Esnememek için dudaklarını sıktı.Arada gizlice saate baktı.
“Bu toplantı hiç bitmeyecek galiba…”
Karan konuşurken bir ara göz ucuyla Mira’ya baktı.Genç kızın gözleri yarı kapanmıştı.Elindeki çatalı bile yavaş hareket ettiriyordu.Karan istemsizce gülümsedi.Toplantı yaklaşık bir saat sonra sona erdi.İş insanları tek tek ayağa kalktı.

“Sayın Aslan.Tekrar görüşmek üzere.Berlin’de sizi ağırlamak güzeldi.Bir dahaki gelmenizde yine eşinizi getirin”

“Tabi eşimsiz bir yere gidemem zaten”

Karan tokalaşarak vedalaştı.Mira da kibarca gülümsedi.Son misafir de ayrılınca…İkisi birlikte asansöre yöneldi.Asansör boyunca tek kelime konuşmadılar.Kapılar açıldı.Odaya girdiler.Kapı kapanır kapanmaz…Karan yavaşça ceketini çıkardı.Masanın üzerine bıraktı.Kravatını gevşetti.Sonra yavaşça Mira’ya döndü.Kollarını göğsünde birleştirdi.

“Şimdi…konuşabiliriz.”

Mira masum masum baktı

.“Neyi?Kocacığım…”

Mira büyük kahkaha patlattı.Kelimeyi özellikle vurguladı.

“…neydi o?”

Mira bir daha kahkaha attı.

“Çok yakıştı ama size Karan bey.”

Karan başını iki yana salladı.

“Ben seni durum kurtarmak için eşim olarak tanıttım.Sen işi tiyatroya çevirdin.”

Mira kollarını bağladı.

“Tiyatroyu başlatan bendim sanki.İlk yalanı söyleyen kimdi?”

Karan cevap verdi.

“Ben.”

“Eee?”

“Ama sen sınırı aştın.”

Mira gülmeye devam etti.

“Biraz eğlendim.”

“Eğlendin mi?”

“Evet.boğazınıza kahvenin kaçması bütün yolculuğun en güzel anıydı.”

Mira artık gülmekten karnına agrı girmişti. Karan kendini toparladı.

“Gülme.”

“Niye?”

“Çünkü sinirliyim. Bu seferlik görmezden geliyorum bir daha olmasın”

Mira gözlerini devirdi.

“.Peki Ben hazırlanıp geliyorum.”

Karan bilgisayarını açarken başını salladı.

“Tamam.”

Mira banyoya girip kapıyı kapattı.Yaklaşık on dakika sonra üzerine siyah saten pijamasını giydi.Saçlarını gevşek bir topuz yaptı.Yüzündeki makyajı tamamen temizledi.Aynaya baktı.

“İnsan gibi oldum sonunda.”

Derin bir nefes alıp odadan çıktı.Karan da çoktan hazırlanmıştı.Üzerinde siyah eşofman altı ve koyu gri bir tişört vardı.Masanın üzerindeki dosyaları kapattı.

“Ben de yatıyorum.”

İkisi de kendi yataklarına geçti.Odadaki ışıklar kapandı.Sadece pencerenin önünden Berlin’in gece ışıkları görünüyordu.Tam Mira gözlerini kapatacakken…Karan doğrulup ona baktı.

“Bir şey söyleyeceğim.”

Mira gözlerini açtı.

“Ne?”

Karan gayet ciddi bir ifadeyle konuştu.

“Çok yoruldum.Bu uyku benim için gerçekten önemli.”

Mira anlam veremedi.

“Eee?”

Karan yüzünü hiç bozmadan devam etti.

“Sakın horlama.”

Mira bir anda doğruldu.

“Ne?!Ben horlamam.”

“Emin misin?”

“Kesinlikle.”

Karan omuz silkti.

“İnşallah.Çünkü sabah seni yastıkla uyandırmak istemem.”

Mira yastığını kaptı.

“Siz var ya…”

Karan sırıttı.

“İyi geceler.”

Mira sinirle yastığını tekrar bıraktı

“Size de.”

Birkaç dakika sonra odada sadece nefes sesleri kalmıştı.
Ertesi Sabah – Saat 06.00
Telefonun yüksek zil sesi odanın sessizliğini böldü.Mira yorganı kafasına çekti.

“Off…Daha hava bile aydınlanmadı.”

Karan tek hareketle doğruldu.Komodinin üzerindeki telefonunu aldı.Ekrana baktığında kaşları hafifçe kalktı.
İpek Arıyor…
Şaşırdı.

“Bu saatte mi?”

Telefonu açtı.

“Alo.”

Karşı taraftan neşeli bir kadın sesi geldi.

“Günaydın Karan!”

Karan’ın sesi yumuşadı.

“İpek?”

“Berlin’deyim.”

“Ne?”

“Evet.1 saat oldu geleli Kahvaltıya buluşalım mı?”

Mira istemsizce kulak kabarttı.Yorganın altından onları dinliyordu.İpek gülerek devam etti.

“Seni uzun zamandır görmüyorum.Hem konuşacak çok şeyimiz var.”

Karan hafifçe gülümsedi.

“Olur.8de bulusalım”

“Tamam.”

“Görüşürüz.”

Telefon kapandı.Karan birkaç saniye ekrana baktı.Sonra telefonu masaya bıraktı.Mira dayanamadı.Başını yorganın altından çıkardı.

“Kimdi?”

Karan ona döndü.

“Çokmu merak ettin.“

“Uykumu bölen kişiyi merak ederim”

“İpek.”

“Onu anladım.Kim İpek?”

Karan kısa bir sessizlikten sonra cevap verdi.

“Çocukluk arkadaşım.”

Mira merakla dinliyordu.Karan devam etti.

“Babalarımız yıllarca birlikte çalıştı.Aynı evde büyüdük diyebilirim.Benim ailem kadar yakındır.”

Mira başını salladı.

“Anladım.”

Karan yatağından kalkarken,

“Birazdan onunla buluşacağız.”

dedi.Mira’nın kaşları kalktı.

“Biz mi?”

“Evet.Sen de geleceksin.”

“Neden?”

Karan ayağa kalmış kıyafer ararken sakin bir ifadeyle cevap verdi.

“Çünkü sen benim asistanımsın.Ve…İpek çok meraklı biridir.Seni görmezse peşimi bırakmaz.”

Mira iç çekti.

“Harika…”

Mira yastığını tekrar yüzüne kapattı.

“Ben uyuyacağım. daha İki saatimiz var.”

Yorganı tamamen kafasına çekti.Karan kollarını bağlayıp yatağın kenarında durdu.

“Buluşmaya gitmiyoruz zaten.”

Mira yorganın altından homurdandı.

“O zaman nereye?”

“Koşuya.”

Yorgan bir anda aşağı indi.

“…Ne?”

“Koşuya.”

Mira gözlerini ovuşturdu.

“Şaka yapıyorsun.”

“Hayır.”

“Ben sabah altıda koşmam.”

Karan gayet sakindi.

“Ben müsait oldukça yürüyüş ve koşu yaparım.Sağlıklı yaşam önemli.”

Mira tekrar yastığa kapandı.

“Sen sağlıklı yaşa…ben uyuyacağım.”

Karan gülümseyerek yatağın kenarına yaklaştı.

“Olmaz.”

“Neden?”

“Çünkü asistanımı da düşünüyorum.”

Mira gözlerini devirdi.

“Ben düşünülmek istemiyorum.”

Karan bir anda yorganı çekti.

“Hadi.”

“Hayır!”

“Kalk.”

“Hayır.”

“Üçe kadar sayıyorum.”

Mira söylenerek doğruldu.

“Koşu kıyafetim bile yok.”

Karan hiç düşünmeden dolabı işaret etti.

“Var.”

Mira kaşlarını çattı.

“Nasıl yani?”

Dolabı açtı.İçeride yepyeni siyah tayt, beyaz spor tişörtü, spor ayakkabı ve ince bir eşofman üstü duruyordu.Şaşkınlıkla arkasına döndü.

“Bunlar…”

Karan omuz silkti.

“Dün gece getirttim.”

Mira ağzını açık bıraktı.

“Her şeyi mi düşünüyorsunuz siz?”

“Büyük oranda.”

İç çekti.

“Bu adam gerçekten yorucu…”

Yaklaşık on dakika sonra ikisi de hazırlanmıştı.Berlin’in serin sabah havasında otelden çıktılar.İlk başta tempolu yürüdüler.Sonra Karan,

“Koşuyoruz.”dedi.

Mira olduğu yerde kaldı.

“Ben mi?”

“Evet.”

“Hayır.”

“Evet.”

Ve Karan çoktan koşmaya başlamıştı.Mira söylene söylene peşinden gitti.İlk beş dakika…İdare etti.Onuncu dakikada nefesi düzensizleşti.On beşinci dakikada ise artık koşamıyordu.

“Karan…Biraz…yavaş…”

Karan arkasına bile bakmadan konuştu.

“Devam.”

“Ölüyorum.”

“Ölmezsin.Az kaldı.Devam.”

Beş dakika daha geçti.Mira sonunda pes etti.Yakındaki banka kendini bıraktı.

“Nefes…alamıyorum.”

Karan da durup yanına oturdu.Elindeki suyu ona uzattı.

“Al.”

Mira şişeyi neredeyse tek seferde bitirdi.

“Bir daha…benimle…koşu kelimesini aynı cümlede kullanmayın.”

Karan hafifçe güldü.

“Alışırsın.”

“Hayır.Alışmayacağım.”

Kısa bir sessizlik oldu.Sonra Karan ciddi bir ifadeyle konuştu.

“Bir konu var.”

Mira nefesini düzeltmeye çalışıyordu.

“Söyleyin.”

“İpek’e…karı koca olduğumuzu söylememiz lazım.

”Mira neredeyse içtiği suyu püskürtecekti.

“Neden?O iş adamı değil ki.”

Karan başını iki yana salladı.

“İş adamı değil.Ama ağzı çok boştur.”

Nasıl yani?”

“Bir şeyi öğrenirse herkese anlatır.Yalanımızı öğrenirse…Berlin’i geçtim…tüm ülke öğrenir.”

Mira gözlerini devirdi.

“Hayatım tamamen yalana döndü.”

Karan ayağa kalktı.

“Şimdilik idare edeceğiz.”

Mira içinden söylendi
“Harika.Şimdi de arkadaşına karı koca rolü yapacağız.”
Bir Saat Sonra
Şehrin en lüks kafelerinden biri…İpek çoktan masaya oturmuştu.Şık krem rengi bir elbise giymiş, sarı saçlarını omuzlarına bırakmıştı.Saatine baktı.

“Karan gecikmez…”

Tam o sırada kapıya baktı.Yüzü bir anda aydınlandı.

“Karan…”

Gülümseyerek ayağa kalktı.Fakat…Karan’ın yanında yürüyen genç kızı görünce gülümsemesi belli belirsiz soldu.

“Bu kız da kim?Karan bana neden hiç bahsetmedi?Yoksa…Hayır…Kız arkadaşı mı?”

İçini garip bir kıskançlık kapladı.Yıllardır…Karan’a karşı hissettiklerini kimseye söyleyememişti.Çünkü korkuyordu.Eğer duygularını açıklarsa…Onu tamamen kaybetmekten korkuyordu.Bu yüzden yıllarca sadece

“çocukluk arkadaşı”

olarak kalmıştı.Ama şimdi…Karan’ın yanında yürüyen bu güzel genç kız…İçindeki bütün dengeleri bozmuştu.Yine de bunu belli etmedi.Yüzüne sıcak bir gülümseme yerleştirdi.

“Karan!”

Karan da hafifçe gülümsedi.

“İpek.”

İpek ona sarıldı.Sonra bakışlarını yavaşça Mira’ya çevirdi.Merakla gülümsedi.

“Tanıştırmayacak mısın?”

Karan sıcak gülümsemeyle miranın belinden hafifçe tuttu.

“Bu eşim Mira Aslan”