4. Bölüm

Daha fazla düşünemiyordum
Sabah gözlerimi açtığımda birkaç saniye nerede olduğumu anlayamadım.
Tavanıma baktım. Sonra dün gece olanlar yavaş yavaş aklıma geldi.
İçim yine sıkıştı.
Yataktan kalkıp perdeyi açtım. Dışarıda hava oldukça aydınlıktı. Bahçede birkaç adam dolaşıyordu. Hepsinin üzerinde aynı siyah kıyafetler vardı.
Dün gece de onları görmüştüm.
Ama bu kez daha dikkatli baktım.
Belimde silahları vardı.
Kaşlarımı çattım.
Bu evde neden bu kadar koruma vardı?
Üzerimi değiştirdikten sonra odadan çıktım. Koridorda ilerlerken aşağıdan konuşma sesleri geldi.
Merdivenlere yaklaştığımda bir adamın sesini duydum.
“Patron, dün geceki mesele çözüldü.”
Bir an durdum.
Patron mu?
Diğer adamın sesi geldi.
“Peki bundan sonra ne yapacağız?”
Kısa bir sessizlik oldu.
Sonra Berkan'ın sesi duyuldu.
“Şimdilik hiçbir şey. Ben söylemeden kimse harekete geçmeyecek.”
Ses tonu sakindi ama karşısındaki adam hiç düşünmeden:
“Emredersiniz.”
dedi.
Ayak sesleri yaklaşmaya başlayınca hemen merdivenin yanındaki duvara çekildim.
İki adam yanımdan geçip uzaklaştı.
Birkaç saniye sonra Berkan merdivenlerin başında göründü.
Göz göze geldik.
Bir an ikimiz de hiçbir şey söylemedik.
Sonra Berkan kaşını hafifçe kaldırdı.
“Ne yapıyorsun burada?”
Kollarımı bağladım.
“Hiç. Aşağı iniyordum.”
Yanımdan geçip gidecekken dayanamadım.
“Berkan.”
Durdu.
“Ne?”
“Sen kimsin?”
Bana döndü.
“Ne demek istiyorsun?”
“Az önce sana patron dediler.”
Yüzündeki ifade değişmedi.
“Duyduğun konuşmayı unut.”
“Bana emir verme.”
Berkan birkaç saniye yüzüme baktı.
“Bu evde bazı şeyleri bilmemek senin için daha iyi.”
Sinirlenerek güldüm.
“Tabii. Çünkü bana hiçbir şeyi anlatmıyorsunuz.”
Yanından geçip merdivenlerden inmeye başladım.
Arkamdan sesi geldi.
“Nilsu.”
Durmadım.
“Ne?”
“Benden uzak dur.”
Başımı çevirip ona baktım.
“Merak etme. Zaten senden uzak durmak için elimden geleni yapıyorum.”
Berkan hiçbir şey söylemedi.
Ben ise merdivenlerden inmeye devam ettim.
İçimde tek bir düşünce vardı.
Bu adamın sakladığı ne varsa, bir gün öğrenecektim.

Merdivenlerden aşağı indiğimde salondaki birkaç kişi bana baktı. Hiçbirine aldırmadan yemek masasının olduğu tarafa geçtim.
Masada Berkan oturuyordu.
Beni görünce sandalyesini biraz geriye çekti.
“Gel, yemek yiyeceğiz.”
Olduğum yerde durdum.
“Seninle aynı sofrada yemek yemeyeceğim.”
Berkan kaşlarını çattı.
“Neden?”
“Çünkü senden nefret ediyorum.”
Bunu söyledikten sonra mutfağa doğru yürüdüm.
Arkamdan seslendi.
“Nilsu.”
Durmadım.
“Ne?”
“Gel buraya.”
“İstemiyorum.”
Berkan birkaç saniye sustu.
Sonra daha sakin bir sesle konuştu.
“Seninle konuşmam gereken bir şey var.”
“Benim seninle konuşacak hiçbir şeyim yok.”
“Bu önemli.”
İstemeyerek arkamı döndüm.
“Ne?”
Berkan ayağa kalktı.
“Buraya gel.”
“Olduğum yerden söyle.”
Birkaç saniye yüzüme baktı.
“Peki.”
Derin bir nefes aldı.
“Ailem benim evlenmemi istiyor.”
Kaşlarımı çattım.
“Bunun benimle ne ilgisi var?”
“Selin diye bir kız var.”
“Tamam?”
“Ailem onunla evlenmemi istiyor.”
Omuzlarımı silktim.
“Evlen o zaman. Beni neden ilgilendiriyor?”
“Ben onunla evlenmek istemiyorum.”
“Bu da benim problemim değil.”
Berkan bir süre sustu.
Sonra gözlerini üzerimden ayırmadan konuştu.
“Bu yüzden seninle evlenmemi istiyorum.”
Ne dediğini anlamam birkaç saniye sürdü.
“Ne?”
“Benimle evleneceksin.”
Bir anda sinirlendim.
“Sen ciddi misin?”
“Evet.”
“Hayır!”
Sesim istemeden yükseldi.
“Ben seninle evlenmeyeceğim!”
Berkan sakinliğini koruyordu.
“Bu gerçek bir evlilik olmayacak.”
“Benim için fark etmez!”
“Kağıt üzerinde olacak.”
“İstemiyorum!”
“Biliyorum.”
“Biliyorsan neden hâlâ söylüyorsun?”
Berkan birkaç saniye sessiz kaldı.
“Çünkü başka bir seçeneğim yok.”
Sinirden güldüm.
“Senin seçeneğinin olmaması beni ilgilendirmiyor!”
Berkan bana doğru bir adım attı.
“Benim ailem bu evliliği istiyor. Eğer Selin'le evlenmezsem başka bir sorun çıkacak.”
“Bana ne?”
“Seninle yaptığımız anlaşma bunu çözebilir.”
Başımı iki yana salladım.
“Ben hiçbir anlaşma yapmayacağım.”
“Yapacaksın.”
“Hayır!”
Gözlerim dolmaya başlamıştı.
“Beni buraya zorla getirdin. Şimdi bir de evlenmemi istiyorsun. Ben senin neyim?”
Berkan birkaç saniye sustu.
Sonra hiç beklemediğim bir şekilde cevap verdi.
“Seni satın aldım.”
Bir anda sustum.
Sanki söylediği şey yüzüme bir tokat gibi çarpmıştı.
“Ne?”
“Babanın borcu vardı. Seni bana verdi.”
Gözlerim doldu.
“Ben bir eşya değilim.”
“Biliyorum.”
“Hayır, bilmiyorsun!”
Sesim titremeye başlamıştı.
“Beni buraya getirdin. Kaçmaya çalıştığımda geri getirdin. Şimdi de evlenmemi istiyorsun!”
Berkan hiçbir şey söylemedi.
“Ben bunu istemiyorum.”
Bu kez sesim çok daha kısık çıkmıştı.
Berkan bana baktı.
“Biliyorum.”
“Öyleyse beni zorlamayı bırak.”
Sessizlik oldu.
Ama cevabını zaten biliyordum.
Bırakmayacaktı.
Berkan masanın üzerindeki dosyayı aldı ve bana doğru uzattı.
“Bu sadece kağıt üzerinde olacak. İkimizin de şartları olacak. Bir süre sonra bitecek.”
Dosyaya baktım ama elimi uzatmadım.
“Ya kabul etmezsem?”
Berkan'ın yüzündeki ifade değişmedi.
“O zaman babanın borcuyla ilgili işler daha da kötüleşir.”
Gözlerimi kapattım.
İçimde büyük bir öfke vardı.
Ama ne yapacağımı bilmiyordum.
Buradan gitme şansım yoktu.
Babamın yanına dönmek istemiyordum.
Berkan'a güvenmiyordum.
Ama önümde başka bir yol da göremiyordum.
Elimi yavaşça dosyaya uzattım.
“Bundan nefret ediyorum.”
Berkan dosyayı bıraktı.
“Ben de bunu istemiyorum.”
Başımı kaldırıp ona baktım.
“Benden bunu istemeni bile affetmeyeceğim.”
Sonra dosyayı göğsüme bastırıp odama doğru yürüdüm.
Arkamdan Berkan'ın sesi geldi.
“Nilsu.”
Durmadım.
“Ne?”
“Bu evlilik sadece kağıt üzerinde kalacak.”
Başımı çevirmeden cevap verdim.
“Umarım.”
Odaya girdim ve kapıyı sertçe kapattım.
Dosyayı yatağın üzerine fırlattım.
Sonra yatağın kenarına oturup ellerimi yüzüme kapattım.
Gözlerimden yaşlar süzülmeye başladı.
Ben Berkan'dan zaten nefret ediyordum.
Şimdi onunla evlenmek zorundaydım.