KÜLÜN VARİSİ kitap kapağı

1. bölüm / 4

UNUTULMUŞ KEHANET

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: UNUTULMUŞ KEHANET

Bazı kaderler kanla yazılır bazıları ise küllerinden doğar...
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
NOCTHAR KRALLIĞI — VALETH ŞEHRİ

Yağmur, Nocthar'ın siyah taşlarla döşenmiş sokaklarına sessizce düşüyordu.

Gökyüzü günlerdir güneş görmemişti. Krallığın yüksek kuleleri sislerin arasında kaybolurken, sokakları aydınlatan fenerler yaklaşan gecenin karanlığını dağıtmaya yetmiyordu. Uzaklarda bir yerde çanlar çaldı. Gece yarısını haber veren bu ses, şehrin üzerinde yankılanıp eski taş binaların arasında kayboldu.

Nocthar'da insanlar karanlıktan korkmazdı. Karanlık onların eviydi.

Penceremin önünde durup şehri izliyordum. Sarayın en üst katındaki odamdan, siyah çatılarla kaplı sokakları ve uzakta yükselen kuleleri görebiliyordum. Burası çocukluğumdan beri evim olmuştu. Yine de kendimi hiçbir zaman buraya ait hissetmemiştim.

Belki de insan, ait olmadığı bir yerde büyüdüğünde bunu bir süre sonra fark etmeyi öğreniyordu.

Beyaz saçlarım omuzlarımdan aşağı dökülürken boynumdaki kolyeye dokundum. İnce bir zincirin ucunda taşıdığım siyah taş, annemden kalan tek hatıraydı.

En azından bana söylenen buydu.

"Yine uyumadınız, Leydim."

Kapının yanından gelen sesle başımı çevirdim. Yıllardır sarayda hizmet eden yaşlı kadın, elindeki gümüş tepsiyle içeri girmişti. Üzerindeki çayın buharı çoktan azalmıştı.

"Uyumamı gerektiren bir sebep göremiyorum."

"Majesteleri, yarınki kabul törenine katılmanızı istiyor."

Dudaklarım hafifçe kıvrılırken kehribar rengi gözlerimi yeniden pencereye çevirdim.

"Babamın benden istediği şeylerin bir listesini hazırlasaydınız, sanırım bu odanın bütün duvarlarını kaplardı."

Kadın hafifçe gülümsedi ancak cevap vermedi.

Masaya bırakılan fincana baktım. İçmek gibi bir niyetim yoktu. Son birkaç gecedir uyumak bile istemiyordum.

Çünkü her gece aynı rüyayı görüyordum.

Karanlık bir koridor. Duvarlarda anlamını bilmediğim yazılar. Uzaklardan gelen bir kadın sesi.

Ve her seferinde aynı cümle:

"Yedinci mühür kırıldığında, küller yeniden konuşacak."

Rüyadaki kadının yüzünü hiçbir zaman görememiştim.

Ama sesini tanıyordum.

Annemin sesiydi.

Ben henüz sekiz yaşındayken ortadan kaybolmuştu. Sarayda onun hakkında konuşmak yasaktı. Babam, annemin öldüğünü söylemişti. Fakat hiçbir zaman buna inanmamıştım.

Çünkü bazı geceler boynumdaki taş ısınıyor ve odamın içinde tanımadığım fısıltılar yankılanıyordu.

"Yine mi?" diye mırıldandım.

"Bir şey mi söylediniz, Leydim?"

"Hayır. Gidebilirsiniz."

Kadın başını eğerek odadan çıktı.

Bir süre daha pencerenin önünde kaldım. Sonra yatağımın yanındaki küçük masaya yöneldim. Çekmeceden eski, deri kaplı bir defter çıkardım.

Annemin defteri.

Sayfaların çoğu yıllar içinde yıpranmış, bazı bölümler ise bilinçli olarak koparılmıştı. Defteri açıp daha önce defalarca okuduğum sayfaya ulaştım.

Sayfanın ortasında tek bir cümle yazıyordu:

"Yedi krallık, tek bir yalanın üzerine kurulmuştur."

Altında ise garip bir sembol bulunuyordu birbirine dolanmış siyah çizgiler ve ortalarında küçük bir daire.

Parmaklarımı sembolün üzerinde gezdirdiğim anda ellerimin çevresinde ince siyah parçacıklar belirdi.

Küller. Sanki haraket eder gibi parmağımı kaplıyordu.

Odanın içindeki mumlar birer birer söndü.

Bir anlığına her şey karanlığa gömüldü.

Duvardaki aynanın üzerinde, görünmez bir el tarafından yazılıyormuş gibi kelimeler belirdi.

KALBİ BUL.

Nefesimi tuttum. Gözlerime inanamayarak aynaya bakarken ne olduğunu anlamaya çalışıyordum

Yazı birkaç saniye sonra silindi. Aynada yalnızca kendi yansımam kalmıştı.

Fakat bu kez yansımam bana bakmıyordu.

Gözlerim tamamen siyahtı...

İçimde yükselen, korku ile Bir adım geriledim.

Gözlerimi kırptığımda görüntü kaybolmuştu.

"Bu da neyin nesi... Nasıl oldu bu.. " inanamayarak kendi kendime konuşurken kapıya yaklaşan ayak sesleri duydum.
Kapı aralandı ve başımı sese doğru çevirdim

Uzun siyah pelerini omuzlarından aşağı uzanıyordu. Yüzündeki sert ifade her zamanki gibi değişmemişti.

Kral Alaric Veyne.

İçeri giren adam, Nocthar'ın hükümdarı ve benim babamdı.

Bakışları önce bana sonra elimdeki deftere kaydı ardından kaşları çatıldı.

"Onu nereden buldun?"

Defteri kapattım.Ve ellerimin arasında sıkıca ttuttum

"Annemin eşyalarının arasında."

Çenesi gerildi. Gözlerinde parlayan sinirle bana bakarken
"Kaç kez sana o eşyaları karıştırmaman gerektiğini söyledim?"

Geri çekilmeden bende gözlerine bakarak cevap verdim "Kaç kez annemin ölümü Hakkında soru sordum?"

Odadaki sessizlik ağırlaştı birkaç adım ilerledi.
"Geçmişi kurcalamak sana hiçbir şey kazandırmaz."

Hafifçe kaşlarım çatılmıştı bu belirsizlik artık sinir bozucuydu
"Belki de bana söylenmeyen şeyleri öğrenmek istiyorumdur."

"Bilmen gereken her şeyi biliyorsun."

Kısa, inançsız bir kahkaha attım.

"Öyleyse annem neden kayboldu?"

Babam cevap vermedi.

Bunun yerine bakışlarını boynumdaki taşa çevirdi.

"Bu taşı nereden aldın?"

Parmaklarım zincirin üzerinde kapandı.

"Annemden kaldı."

"Çıkarmanı istiyorum."

"Hayır."

Gözlerinde bir anlığına öfke değil, korku belirdi.

"Lyra. Beni dinle. O taşı bir daha kullanma. Ne olursa olsun, Yasak Orman'a gitme."

Kaşlarımı çattım. Yasak orman ın bununla ilgisi neydi, neden bir anda söylemişti?

"Yasak Orman'la bunun ne ilgisi var?"

Cevap vermeden kapıya yöneldi.

"Yarınki törenden sonra bu konuyu konuşacağız"

" baba." diye son kez seslendim

Durdu. Neredeyse her gece düşündüğüm ve beni uyutmayan soruyu sordum

"Annem gerçekten öldü mü?"

Birkaç saniye boyunca arkasına bakmadan bekledi.

Ardından yalnızca tek bir cümle söyledi:

"Keşke ölmüş olsaydı."

Ve odadan çıktı.

Olduğum yerde kaldım. Olduğum yerde kaldım doğru duyup duymadığımı düşündüm.

Babam hayatım boyunca bana pek çok şey söylemişti. Fakat ilk kez, bir soruma verdiği cevap bütün bildiklerimi anlamsız hâle getirmişti.

Annem ölmüş olmayabilirdi.

Ve eğer öyleyse, babam onu benden neden saklıyordu?
O gece o üç kkelimeyi düşünüp durdum 'keşke ölmüş olsaydı' annemin ölmediğine dair bir ihtimal vardı ve ben kesinlikle bunu öğrenecektim

Ertesi sabah Nocthar Sarayı'nda büyük bir hareketlilik vardı.

Hizmetliler koridorlarda telaşla dolaşıyor, muhafızlar sarayın girişlerinde normalden daha fazla nöbet tutuyordu.

Kahvaltı salonunda otururken iki muhafızın konuşmasına kulak misafiri oldum.

Yasak Orman'ın sınırında bulunan eski bir tapınaktan bir ışık yükselmişti.

Bu, yüz yıldan uzun süredir gerçekleşmeyen bir olaydı.

Haberin geri kalanını dinlememe gerek kalmadı.

Çünkü boynumdaki taş, konuşmanın tam ortasında ısınmaya başlamıştı. Bu bir tesadüf müydü yoksa işaret mi?

O anda kararımı verdim.
Yasak ormana gidecektim babamın orada benden sakladığı birşeyler vardı ve ben bunu öğrenmeliydim

Babam beni saraydan çıkarmamaları için emir vermişti. Ancak ona itaat etmek konusunda hiçbir zaman başarılı olmamıştım.

Odama döndüm. bir yandan ne yapacağımı düşünürken Koyu renkli pelerinimi omuzlarıma aldım, boynumdaki taşı elbisemin altına sakladım ve yatağımın yanındaki küçük hançeri kemerime yerleştirdim.

Annemin defterini de yanıma almayı unutmadım.

Saraydan çıkmak pek de zor olmadı. Çocukluğumdan beri kullandığım eski geçitleri biliyordum. muhafızlara gözükmeden koridorlardan geçerek eski geçitlere gelmiştim bir süre sonra geçitten çıkınca şehrin gürültülü ve dolu arka sokakları beni karşılamıştı insanların bazıları içiyor ve eğleniyorlardı diğerleri ise sokaktan geçmek için kalabalığa karışıyordu.

Tanınmamak için pelerini mi biraz daha yüzüme doğru çekerek yürümeye devam ettim. Dolu sokaklardan geçerek birkaç saat içinde ormanın sınırına ulaştım.

Ağaçlar gökyüzünü tamamen kapatacak kadar yüksekti.

İçerisi sessizdi.

Ne kuş sesleri duyuluyor ne de rüzgâr dalları hareket ettiriyordu.

Birkaç adım ilerledikten sonra boynumdaki taş yeniden ısınmaya ve tenimi yakmaya başladı.

Ağaçların arasında eski bir taş yapı belirdi.

Bir tapınak.

Ağaçların ortasında sessizce yükselen o devasa tapınak ve tapınağın taşlarının üzerini kaplayan şarmaşıklar ile ne kadar eski olduğunu belli ediyordu.

Girişinde yedi farklı sembol bulunuyordu. Her biri Varelia'nın krallıklarını temsil eden işaretlerdi.

Ancak ortalarında, diğerlerinden farklı olarak kazınmış sekizinci bir sembol vardı.

Annemin defterindeki sembol.

Yavaşça elimi uzattım.

Parmaklarım taşa dokunduğu anda yer sarsıldı.

Duvarların arasından siyah küller yükselmeye başladı. Tapınağın içinde yıllardır kapalı duran bir kapı, ağır bir gıcırtıyla açıldı.

Ardında karanlık bir oda vardı.

İçeride, havada asılı duran siyah bir taş bulunuyordu.

Yavaşça yaklaştım.

Taşın yüzeyinde gümüş harflerle yazılmış eski bir kehanet vardı. Ben yaklaştıkça harfler birer birer parlamaya başladı. parlaklık yüzünden gözümü kısarken harfleri okumaya çalıştım.

"Yedi taç, yedi yalan."

"Yedi güç, tek bir kalp."

"Küller arasından doğan, unutulmuş olanı uyandıracak."
Nefesimin daraldığını hissederken düşüncelerim beni bırakmıyordu Yedi taç yedi yalan krallıkları mı temsil ediyordu? Yedi güç onların güçleri peki uunutulmuş olan neydi ve onu kim uyandıracaktı?

Son satıra dokunduğum sırada taş çatladı.

Tapınağın derinliklerinden bir kadın sesi yükseldi.

"Lyra..."

Donakaldım.

Bu sesi tanıyordum.

Yıllardır rüyalarımda duyduğum, yüzünü hatırlayamadığım o ses. Annem...

"Anne?" karanlığa doğru seslendim kalbim hızlanmaya başlamıştı.

Odanın içindeki bütün küller bir anda havalandı.

Gözlerimi kısarak küllerin içinde annemi bulmaya çalıştım gerçekten onun sesiydi bana seslenmişti ama neden yanıma gelmiyordu.

Kadının sesi yeniden duyuldu.

"Onu bulmadan buradan ayrılma."

Kaşlarım çatıldı sesin geldiği yönü bulmaya çalışarak bir adım öne çıktım.

"Kimi?"

Ancak cevap gelmedi.

"Kimi? Kimden bahsediyorsun neden gelmiyorsun anne yanıma" diye yeniledim sorumu ama yine sadece sessizlik vardı

Yalnızca taşın üzerinde yeni bir cümle belirdi.

'Karanlığın mührünü taşıyan adamı bul.'

Yazıyı birkaç saniye boyunca izledim.

Karanlığın mührünü taşıyan adam...

Kimdi?

Neden onu bulmam gerekiyordu?

Ve annem bütün bunları nereden biliyordu? hayattaysa neden yanıma gelmiyordu neden saklanıyordu benden.

Taşın üzerindeki yazı yavaşça silinirken tapınağın içindeki küller yere dökülmeye başladı. Birkaç saniye sonra her şey yeniden sessizliğe gömüldü.

Elimi boynumdaki taşa götürdüm.

Artık ısınmıyordu. Tenimi yakan kavurucu sıcaklık bir anda yok olmuştu

Fakat içimde, uzun zamandır hissetmediğim bir şey vardı.

Korku değildi.

Öfke de değildi.

Bir cevap bulmaya duyduğum ihtiyaçtı.

Annem hayattaydı.

Bundan emindim.

Ve onu bulacaktım.

Ne pahasına olursa olsun.
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
02/11/2026

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

15okunma 3beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…