Bölümler 4Şu an: GÜMÜŞ GÜNEŞİN ELÇİLERİ
- 1 UNUTULMUŞ KEHANET1.347 kelime
- 2 ORMANIN HATIRLADIKLARI1.859 kelime
- 3 KUZEYDEN GELEN YABANCI1.326 kelime
- 4 GÜMÜŞ GÜNEŞİN ELÇİLERİ1.820 kelime · Okuduğun bölüm
Bu aramayla eşleşen bölüm bulunamadı.
Sabah, Nocthar Sarayı'na her zamankinden daha erken geldi. Gökyüzü kurşuni bulutlarla kaplıydı ve şehrin dar sokaklarında gece boyunca yağan yağmurun izleri hâlâ duruyordu. Sarayın yüksek pencerelerinden içeri süzülen solgun ışık, koridorlardaki siyah mermerleri gümüşe boyarken taş duvarların arasına sinmiş soğukluğu daha da belirgin hâle getiriyordu.
Bugün Solmira elçileri gelecekti ve ben, babamın emriyle onları karşılamak zorundaydım. Açıkçası, başka bir gün olsa bu görevi oldukça sıkıcı bulurdum. Kraliyet törenleri, uzun konuşmalar, birbirine benzer yüzler ve herkesin saklamaya çalıştığı düşünceler... Fakat bu sabah aklımda tek bir şey vardı.
Alaric.
Annemin defterindeki o isim.
Babamın adının, Draven Hanesi'nin ihanete uğradığını söyleyen cümlenin altında bulunması tesadüf olamazdı. Bütün gece uyumamış, defteri defalarca açıp kapatmış ve kumaş parçasındaki gümüş kurt armasını incelemiştim. Ne kadar düşünürsem düşüneyim, hiçbir sonuca ulaşamıyordum. Belki de en kötüsü buydu: Bir insanın kendi babasından şüphe etmesi.
Mira, elbisemin son düğmesini kapatırken aynadaki yansımama baktı. Koyu kahverengi saçlarını her zamanki gibi ensesinde toplamıştı. Yüzündeki sakin ifade, onu saraydaki diğer hizmetkârlardan ayıran en belirgin özelliklerden biriydi; fakat beni uzun zamandır tanıdığı için gözlerindeki dikkatli bakışlardan düşüncelerimi anlaması hiç de zor değildi.
“Prenses, bugün oldukça sessizsiniz.”
“Her zamankinden daha mı?”
“Biraz.”
Dudaklarımın kenarında kısa bir gülümseme oluştu. “Demek ki gelişme kaydediyorum.”
Mira da gülümsedi, ancak bakışları boynumdaki kolyeye kaydı. Siyah taş, elbisemin üzerinde sessizce duruyordu.
“Majesteleri, bu kolyeyi bugün de takacak mısınız?”
Elimi taşın üzerine koydum. “Evet.”
“Kraliçe Aeloria'dan kaldığı söyleniyor.”
“Öyle.”
Mira bir süre tereddüt etti. Elbisenin omzundaki kumaşı düzeltirken bakışlarını aynadaki yüzümden ayırmadı.
“Anneniz hakkında konuşmak ister misiniz? ”
Aynadaki yansımama baktım. “Konuşacak bir şeyim yok.”
Bu bir yalandı. Konuşacak çok şeyim vardı. Yalnızca cevap verecek kimse yoktu.
Elçilerin gelişi için hazırlanan büyük salona girdiğimde babam çoktan yerini almıştı. Kral Alaric Veyne, siyah ve gümüş işlemeli kıyafetleriyle tahtında oturuyordu. Koyu saçlarına düşen birkaç gümüş tel, sert yüz hatlarını ve keskin bakışlarını daha da belirginleştiriyordu. Yanında, ince yüzlü ve gümüş saçlarını düzgünce geriye taramış olan baş danışman Evander ile sarayın büyü ustaları bulunuyordu.
Kael Draven ise salonun sağ tarafında, sütunların gölgesinde duruyordu karanlıkta bile dikkat çekiyordu
Onu görünce istemsizce duraksadım. Siyah zırhı yerine bu kez koyu renk bir ceket giymişti. Dağınık siyah saçları alnına hafifçe düşüyor, gri gözleri her zamanki soğuk ifadeyi taşıyordu. Sol bileğindeki mühür, giysisinin altından hâlâ belli belirsiz görünüyordu.
Bakışlarımız karşılaştı. Bana başıyla selam verdi, ben de aynı şekilde karşılık verdim. Aramızda söylenmemiş onlarca soru vardı, fakat şu an onları sorabileceğim bir yerde değildim.
Kapıların açılmasıyla salonun içindeki konuşmalar kesildi ve Solmira elçileri içeri girdi. Önde, altın işlemeli beyaz bir cübbe giyen yaşlı bir adam yürüyordu. Uzun, gümüşe çalan saçları omuzlarına dökülüyor, yüzündeki derin çizgiler yılların deneyimini yansıtıyordu. Cübbesinin omzunda Solmira'nın güneş sembolü bulunuyordu. Ardında iki muhafız ve genç bir kadın ilerliyordu.
Kadının kıyafetleri diğerlerinden farklıydı. Beyaz kumaşın üzerine ince gümüş çizgiler işlenmişti. Açık altın rengindeki saçları omuzlarından aşağı dökülüyor, zarif yüzündeki sakin ifade çevresindeki herkesi dikkatle gözlemlediğini gizlemiyordu.
Elçiler kralın önünde eğildi.
“Solmira'nın ışığı Nocthar'ın üzerine doğsun,” dedi yaşlı adam.
Babam başını eğdi. “Nocthar'ın gölgeleri Solmira'yı korusun.”
Diplomatik nezaket. Birbirine güvenmeyen iki krallığın birbirine söylediği güzel sözler hiç gerçekçi değildi yine de kendimi gülümsemeye zorlayarak onlara baktım.
Yaşlı elçi kendini tanıttı. “Ben Lord Caelan Solari. Aurelis'in elçisi olarak huzurunuzdayım.”
Solari. Solmira'nın kraliyet hanedanı. Bunu zaten biliyordum, fakat genç kadının adını duyduğumda dikkat kesildim.
“Prenses Seraphine Solari.”
Demek bir kraliyet üyesi de gelmişti.
Seraphine başını eğdi. “Prenses Lyra. Sizinle tanışmak benim için bir onur.”
“Benim için de prenses ” diyerek aynı nezaket ile karşılık verdim.
Kadının açık renk gözleri bir anlığına boynumdaki kolyeye kaydı. Çok kısa bir bakıştı, ancak fark etmiştim. Ardından yüzünde yeniden sakin bir gülümseme belirdi.
“Anneniz hakkında çok şey duydum.”
İçimde bir şey gerildi. “Öyle mi?”
“Kraliçe Aeloria, Solmira'da da hatırlanır.”
Bunu söyleyen Lord Caelan'dı. Babamın yüzü sertleşti.
“Bu konuyu görüşmelerimiz sırasında ele alabiliriz.”
Lord Caelan başını eğdi. “Elbette, Majesteleri.”
Annemin adı, salondaki havayı değiştirmişti. Bunu yalnızca ben fark etmemiştim. Kael de fark etmişti. Sütunun gölgesinden bakışlarını elçilere çevirdi.
Görüşmeler başladığında salondan ayrılmama izin verilmedi. Solmira, iki krallık arasında eski bir anlaşmanın yeniden yürürlüğe konmasını istiyordu. Nocthar'ın kuzey sınırlarına yakın bazı bölgelerde büyüsel dengesizlikler meydana gelmişti. Bunun karşılığında Solmira, Nocthar'a büyü uzmanları gönderecekti.
Kulağa oldukça mantıklı geliyordu.
Ta ki Lord Caelan masanın üzerine eski bir harita koyana kadar.
Harita, Varelia'nın yedi krallığını gösteriyordu. Fakat krallıkların sınırlarının arasında, haritada bulunmaması gereken bir bölge vardı. Siyah mürekkeple çizilmiş, adı silinmiş bir alan.
Haritaya dikkatle baktım.
“Bu bölge neden işaretlenmiş?”
Lord Caelan başını kaldırdı. “Eski bir sınır.”
“Yedi krallığın sınırlarının dışında mı?”
“Bir zamanlar öyleydi.”
Babam araya girdi. “Bu harita anlaşmanın bir parçası değil.”
Lord Caelan sakinliğini korudu. “Ancak görüşmemizin önemli bir parçası olabilir.”
Baş danışman Evander öne çıktı. “Bu bölge yüzyıllar önce terk edildi.”
“Öyle söylendi,” dedi elçi.
Bu cümle salonda kısa bir sessizlik yarattı.
Öyle söylendi.
Bu kelimeleri son günlerde çok fazla duyuyordum. Bir şeyin gerçek olduğunu söylemek yerine, yalnızca öyle anlatıldığını söylemek... Belki de tarihin kendisi bile güvenilir değildi.
Görüşme sona erdiğinde sarayın bahçesine çıktım. Hava soğuktu. Taş yolların kenarındaki siyah güller yağmurdan ağırlaşmış, bahçenin ortasındaki çeşme sessizce akmaya devam ediyordu.
Seraphine Solari'nin beni takip ettiğini fark ettim.
“Prenses Lyra.”
Ona döndüm. “prenses Seraphine.”
Seraphine tereddütle etrafına baktı. “Burada konuşabilir miyiz?”
Bir anlığına anlamaz şekilde baktım başımı eğdim.
“Ne hakkında?”
“Anneniz.”
İçimdeki huzursuzluk yeniden yükseldi. “Onu tanıyor muydunuz?”
“Hayır. Fakat annem tanıyordu.”
Bir an durdu. Seraphine'in yüzündeki sakin ifade bozulmamıştı, ancak gözlerinde söylemek üzere olduğu şeyin ağırlığı hissediliyordu.
“Kraliçe Aeloria'nın Solmira'ya yaptığı son ziyaretin ardından sarayımızda bazı belgeler kayboldu.”
“Ne tür belgeler?”
“Eski krallık anlaşmaları.”
“Babam bununla ilgili bir şey biliyor mu?”
Seraphine cevap vermedi. Bu sessizlik, cevaptan daha fazlasını anlatıyordu.
“Prenses,” dedim, “benden ne istiyorsunuz?”
Seraphine gözlerimin içine baktı. “Annenizin kayboluşunun bir tesadüf olmadığını düşünüyorum.”
Kalbim hızlandı. “Bunu nereden çıkardınız?”
“Çünkü onun adını duyduğumda babamın ve babanızın yüzündeki ifadeyi gördüm. Birşey saklıyorlar”
Başımı iki yana salladım bu kadar hızlı haraket edemezdim “Bu yeterli bir kanıt değil.”
“Hayır. Değil.”
Seraphine başını hafifçe eğdi. “Fakat bazen bir şeyin yanlış olduğunu anlamak için kanıta ihtiyacınız olmaz.”
Bu sözleri söyledikten sonra uzaklaştı. Arkasından bakarken onun da bir şeyler sakladığını düşündüm.
Hala Seraphine ile konuştuğumuz yerde olanları düşünüyordum Herkes bir şeyler saklıyordu. Her yerde bir sır vardı Seraphine ve diğerlerinin dediklerini düşünürken gözlerim bahçenin diğer ucunda Kael'e kaydı Koyu renk giysileriyle bir ağacın altında durmuş, elindeki küçük metal parçayı inceliyordu. Rüzgâr siyah saçlarını hafifçe dağıtırken yüzündeki ifadesizliği bozmuyordu.
Yanına gittim.
“Burada ne yapıyorsun?”
Başını kaldırdı. Yoğun Gri gözleri yüzümü incelerken “Bahçenin güzelliğini takdir ediyorum.”
Nedensizce bakışları karşısında tenim ürperirken konuştum “Çok komik.”
“Öyle düşünmüştüm.”
Elindeki parçaya baktım. Küçük bir mühür halkasına benziyordu. Üzerinde kuzey hanedanlarının sembollerinden biri vardı.
“Bu ne?”
Kael parçayı avucunda kapattı. “Bir şey değil.”
Tek kaşım havaya kalkarken bakışlarımı yüzüne çeviririm “İnsanlar genellikle önemli şeyleri saklarken böyle söyler.”
“İnsanlar genellikle başkalarının eşyalarını incelerken böyle sorular sorar.”
Gözlerimi devirdim. “Biraz daha çekilmez olabilir misin?”
Dudakları keyifle kıvrıldı “Deneyebilirim.”
Bir süre sessiz kaldık. Sonra ona döndüm.
“Draven Hanesi gerçekten ihanet etti mi?”
Kael'in yüzündeki ifade değişmedi, ancak elini kapatan parmakları sıkılaştı.
“Bu soruyu sana kim sordu?”
“Kimse.”
“Öyleyse neden merak ediyorsun?”
“Çünkü tarih kitaplarında bir sayfa yırtılmış. Çünkü babam senin ailenden nefret ediyor. Çünkü annemin defterinde sizin armanız var.”
Kael bana baktı. Bu kez bakışlarında alay yoktu.
“Annenin defterinde mi?”
“Bir şey biliyorsan söyle.”
Uzun bir sessizlik oldu. Sonunda konuştu.
“Bilmediğin şeyler hakkında aceleyle karar verme, Lyra.”
“Bu bir cevap değil.”
“Hayır.”
Bir adım geri çekildi.
“Bu bir uyarı.”
“Sen de benden gerçeği saklıyorsun.”
Kael'in gözleri kolyeme kaydı. “Belki de gerçek, sandığın kadar basit değildir.”
“Belki de sen sandığın kadar gizemli değilsindir.”
Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu.
“Bu konuda yanıldığını kanıtlamak için yeterince zamanım var prenses.”
Arkasını döndü.
Gitmesine izin vermek istemiyordum. ondan birşey öğrenme şansım varken değil.
“Kael.”
Durdu.
“Annem seni tanıyor muydu?”
Bu kez hemen cevap vermedi. Başını hafifçe yana çevirdi.
“Hayır.”
Fakat bunu söylerken gözlerimin içine bakmadı.
Ve ben, ilk kez onun da yalan söyleyebileceğini düşündüm. Ve nedense bu düşünce canımı yaktı.
Akşam, elçiler için düzenlenen yemek başladı. Sarayın büyük salonu altın ışıklarla aydınlatılmıştı genellikle Nocthar da olmayan bir ışıktı. Uzun masaların üzerine gümüş tabaklar, kristal kadehler ve beyaz çiçekler yerleştirilmişti. Solmira'nın elçileri bir tarafta, Nocthar'ın soyluları ise daha karanlık olan diğer tarafta oturuyordu.
Seraphine yanımda oturuyordu.
“Bu saray oldukça etkileyici,” dedi.
“Öyle mi?”
“Ancak herkesin birbirinden şüphelendiği bir yer gibi.”
Kadehimi masaya bıraktım hafifçe gülümsedim. “Bu, sarayımızın geleneklerinden biridir.”
Seraphine gülümsedi. “Solmira'da insanlar yalan söylediklerinde ışıklarının değiştiğine inanılır.”
Merakla bakışlarımı Seraphine'a çevirirken “Gerçekten mi?” diye sorarım
“Bir efsane.”
“İşe yarıyor mu?”
“Hayır. İnsanlar efsanelere inanmayı sever, ancak gerçeği öğrenmekten pek hoşlanmazlar.”
Bu sözler üzerine kısa bir süre düşündüm. Belki de bu yüzden yedi krallığın tarihi bu kadar çok sırla doluydu.
Yemek devam ederken Lord Caelan ayağa kalktı.
“Majesteleri, görüşmelerimiz sırasında değindiğimiz eski anlaşmaya dair bir belge sunmak istiyorum.”
Babam başını salladı.
Lord Caelan, yanındaki muhafızdan küçük bir kutu aldı. Kutunun kapağı açıldığında içinde ince bir parşömen ve gümüş bir mühür bulunuyordu. Mührün üzerinde güneş sembolü vardı, fakat parşömenin köşesinde başka bir işaret dikkatimi çekti.
Sekiz daire.
Yedi krallığın sembolleri.
Ve ortalarında siyah bir boşluk.
Nefesim kesildi.
Tapınaktaki sembol.
Annemin defterindeki sembol.
Kolyemin taşında beliren şekil.
Aynı işaret.
Lord Caelan parşömeni babama uzattı. “Bu belge, krallıklarımız arasında imzalanmış eski bir anlaşmanın kopyasıdır.”
Babam belgeyi aldı ve bir süre inceledi. Sonra yüzünü kaldırdı.
“Bu belge nereden geldi?”
Lord Caelan'ın ifadesi değişmedi. “Solmira'nın arşivlerinden.”
“Bu mümkün değil.”
“Belgeye göre mümkün.”
Babamın sesi sertleşti. “Bu anlaşma yok edildi.”
Lord Caelan hafifçe başını eğdi. “Öyle söylendi.” diye ima ile tekrarladı ilk görüşmede de böyle söylemişti.
Yemek salonundaki konuşmalar kesildi. Babam parşömeni kapattı.
“Bu görüşme burada sona ermiştir.”
Lord Caelan itiraz etmedi. Ancak ben, masanın altındaki ellerimin titrediğini fark ettim. Çünkü belgeyi gördüğüm anda kolyem ısınmıştı ve parşömenin üzerindeki siyah işaret...
Sanki bana bakıyordu.
Yemek salonu babamın sözü ile boşalırken bende ayağa kalkarak yemek salonundan çıkarım.
O gece odama döndüğümde kapımın önünde küçük bir zarf buldum. Üzerinde adım yazıyordu.
Lyra Veyne.
Zarfı açtım. İçinde yalnızca tek bir cümle vardı.
Annenin son ziyaret ettiği yer, Solmira'nın arşivleri değildi.
Kalp atışlarım hızlanırken Kâğıdı ters çevirdim. Arkasında küçük bir sembol bulunuyordu.
Gümüş bir kurt.
Draven Hanesi'nin arması.
Zarfın kimin tarafından bırakıldığını bilmiyordum. Kael mi? Seraphine mi? Yoksa sarayda benim bilmediğim başka biri mi vardı?
Pencereye yaklaştım. Bahçenin karanlığında bir siluet gördüm. Uzun, siyah bir pelerin ve gri gözler.
Kael.
Başını kaldırıp pencereme baktı. Bir an boyunca göz göze geldik. Sonra elini kaldırdı. Avucunda küçük bir şey vardı: siyah bir taş.
Benim kolyemin taşıyla aynı renkte.
Ve taşın üzerinde, soluk bir ışıkla parlayan tek bir harf bulunuyordu.
A.
Siluet karanlığın içinde kayboldu.
Kael in kaybolması ile elimdeki mektuba yeniden baktım.
Annenin son ziyaret ettiği yer, Solmira'nın arşivleri değildi.
O hâlde neresiydi?
Ve Kael Draven neden bana annemin izini gösteriyordu?
Yatağımın kenarına oturdum düşünceler başımı ağrıtırken . Artık yalnızca annemi bulmak istemiyordum. Gerçeği de bulmak istiyordum.
Ne pahasına olursa olsun.
Fakat o gece, defterimin son sayfasında yeni bir yazı belirdi. Daha önce orada olmayan bir cümle.
İlk kapı açıldı. İkinci kapının anahtarı, yaşayan bir yalanın içinde.
Kâğıda uzun süre baktım. Sonra defteri kapattım.
Çünkü artık biliyordum.
Varelia'nın geçmişi yalnızca unutulmamıştı.
Birileri, onu hâlâ değiştirmeye çalışıyordu.
Bölüm etkileşimi
