KÜLÜN VARİSİ kitap kapağı

2. bölüm / 4

ORMANIN HATIRLADIKLARI

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 4Şu an: ORMANIN HATIRLADIKLARI

Ormanın içindeki sessizlik, insanın kendi düşüncelerini bile yabancılaştıracak kadar derindi.

Az önce önümde açılan taş kapı, arkamdan ağır bir gürültüyle kapanmıştı. Şimdi yeniden tapınağın dışındaydım. Yağmur dinmiş, ağaçların dallarından geriye yalnızca aralıklarla düşen su damlaları kalmıştı.

Fakat bir şey değişmişti.

Bunu açıklayamıyordum. Havanın kokusu, ağaçların görünüşü, hatta ayaklarımın altındaki toprağın dokusu bile farklı geliyordu. Sanki orman, benim buraya geldiğimi fark etmiş ve artık beni eskisi gibi karşılamıyordu. Sanki bu sessizlik beni dinliyor gibiydi.

Elimde annemin defteri vardı.

Sayfaları kendi kendine açılmış, daha önce görmediğim bir yazının üzerinde durmuştu. Mürekkep, soluk gri renkteydi. Harfler eski bir dile benziyordu ama garip bir şekilde bazı kelimeleri okuyabiliyordum.

Yedinci mühür, ilkinden önce kırıldı.

Kaşlarımı çattım. Bu ne demekti?

Sayfanın altındaki küçük çizime baktım. Birbirine geçmiş sekiz daire vardı. Yedisi krallıkların sembollerini taşıyordu. Sekizinci daire ise tamamen karanlıktı.

Parmağımı çizimin üzerinde gezdirdim.

O sırada sanki karanlık küllere dönüşerek parmağıma doğru aktı, aynı geçen seferki gibi ama bu sefer parmağımı çekmeden izledim. Yavaş yavaş hareket ederek en sonunda yok olmuştu. Elimle bütünleşmiş gibi. Parmak uçlarımda bir karıncalanma hissedince hızla elimi sallayarak histen kurtulmaya çalışırım. Bunların peş peşe olması korkutucuydu.

Son günlerde başıma gelen hiçbir şeyi anlamıyordum. Annemin kayboluşu, babamın yıllardır sakladığı gerçekler, tapınaktaki ses ve o kehanet...

Bir de şimdi bu.

Onu bulmadan buradan ayrılma.

Annemin sesi hâlâ kulaklarımdaydı.

Ama kimi bulacaktım?

'Karanlığın mührünü taşıyan adamı.'

Peki o kimdi? Neden onu bulmam gerekiyordu, karanlığın mührü ne işe yarıyordu?

Elimi boynumdaki siyah taş kolyeye götürdüm. Annemden kalan tek şeydi. Çocukluğumdan beri üzerinde taşımıştım ama babamın onu çıkarmamı neden istediğini ilk kez gerçekten merak ediyordum.

Belki de annemin ölümüne dair bildiğim her şey bir yalandı.

Bu düşünce içimi huzursuz etti.

Tam geri dönmek üzereyken ormanın derinliklerinden bir ses duydum.

Bir dal kırılmıştı.

Olduğum yerde durdum. Elim yanıma aldığım hançere doğru giderken gözlerim sese doğru döner.

"Kim var orada?" diye seslenirim.

Cevap gelmedi.

Elimi defterin üzerine kapattım. Etrafı dikkatle incelemeye başladım. Ağaçların arasında belli belirsiz bir hareket vardı. Rüzgâr değildi. Bunu anlayabiliyordum.

"Bir kez daha soracağım. Kim var?"

Bu kez bir ses yükseldi.

"Bir prensesin yasak ormanda tek başına dolaşması pek akıllıca değil."

Ses, arkamdan gelmişti. Az önce önümden geldiğine emindim. Nasıl bu kadar hızlı yer değiştirmişti?

Hızla döndüm.

Karşımda duran adamı tanımıyordum. Üzerinde Nocthar muhafızlarının siyah zırhına benzeyen bir giysi vardı ancak omzundaki arma farklıydı. Gümüş bir hilalin çevresine işlenmiş üç küçük çizgi...

Bakışlarımı armasına çevirdim.
"Kraliyet muhafızı mısın?"

Adam soruma cevap vermek yerine beni baştan aşağı süzdü.

"Öyle olduğumu söylersem inanır mısın?"

Bu belirsizlik hoşuma gitmesede yine de geri çekilmemiştim elim hançerimi biraz daha sıkı kavrarken adama bakarım

"Üzerinde zırh var. Pek güven verici görünmüyorsun."

Dudaklarının kenarında belli belirsiz bir gülümseme oluştu. Gözleri hançeri tuttuğum elime kayıp tekrar yüzüme döndü.

"Alaycı bir dilin varmış, prenses. Ve birkaç silahın"

Tek kaşım havaya kalkarken başımı yana eğerim
"Ve sen de sorularıma cevap vermekten kaçıyorsun kimsindir sen?."

Sorumu umursamayarak bakışları elimdeki deftere kaydı.

Gülümsemesi kayboldu. Daha çok birşey düşünüyor gibiydi

"Onu nereden buldun?"

İçimdeki garip hisle Defteri arkama çektim
"Seni ne ilgilendirir? "

Bir süre sessiz kaldı. Ardından bakışlarını yeniden yüzüme kaldırdı.

"Bu ormanda bulduğun her şey sana ait değildir prenses."
"Sanırım bunu zaten biliyorum Yabancı." bana hala bir isim söylemediği için ona böyle seslenmiştim belki söylerdi diye ama pek umrunda olmamıştı.

"Öyleyse neden hâlâ elinde tutuyorsun?"

Cevap vermedim.

Adam birkaç adım yaklaştı. Onun hareketlerini izlerken bir ayrıntı dikkatimi çekti. Sol elinin bileğinde, zırhının altından görünen ince bir siyah çizgi vardı.

Bir mühür...

Tam seçemiyordum ama şekli tapınaktaki sekizinci sembole benziyordu.

Kalbim hızlandı.

"Elindeki şey..." diye başladım.
Adam bileğini hemen geriye çekti.

"Ne?"

Onun bu ani hareketi ile bir an duraksadım annemin söylediği karanlığın mührünü taşıyan adam bu olabilir miydi? Ama emin değildim ve emin olmadan kendim bile bilmediğim şeyleri onunla bir yabancı ile paylaşamazdım.

"Boşver önemli değildi" derim

Bakışlarımız birbirine kilitlendi.

Bana inanmadığı belliydi. Ben de ona inanmıyordum.

"Adın ne?" diye sordum.

"Önce sen söyle."

"Benim kim olduğumu bilmiyor musun?"

"Bilmediğimi mi düşünüyorsun?"

Bu kez cevap vermedim. Elbette biliyordu başından beri bana prenses olarak hitap ediyordu.

Adam başını hafifçe yana eğdi.

"Prenses Lyra Veyne. Nocthar'ın tek varisi. Kral Alaric'in kızı."

Babamın adını duyduğumda yüzümdeki ifade değişmiş olmalıydı. Babamı biliyordu ona burada olduğum hakkında bir şey söyler miydi bilmiyordum.

Adam bunu fark etti. Dudaklarının kenarında küçük keyifli bir kıvrılma oldu

"Sanırım babanın buraya geldiğini öğrenmesini istemiyorsun prenses."

Gerçekten bunu anlaması isteyeceğim son şeydi karşılık vermek için bir adım atarak gözlerine bakarım.

"Peki senin gibi biri neden bu saatte burada? yasaklı orman a geceleri girmek yasak sanıyordum kral ın seni cezalandırmasından korkmuyor musun yabancı?"

Kısa bir sessizlik oldu. Normalde bunun onu korkutmasını beklemiştim ama sanki gözlerinde memnun bir parıltı oluştuğu.
Sonunda adam arkasını döndü.

"Bu gece buradan ayrıl. Güneş doğmadan önce ormanın kuzey yolu kapanacak."

"Neden?" daha önce böyle bir şey olduğunu duymamıştım Bunu kaçmak için mi söylüyordu yoksa gerçek miydi?

"Çünkü bazı yerler gece boyunca açık kalmaz."

Kaşlarım çatıldı "Bu bir tehdit mi?"

"Bir uyarı."

Gitmek üzereyken durdu.

"Bir de, prenses..."

Başımı kaldırdım.

"Bir daha tapınağa dokunma."
Bunu söyledikten sonra ağaçların arasında kayboldu. Olduğum yerde birkaç saniye hareketsiz kaldım. Yaşadığım şeyleri düşündüm.

Beni tanıyordu. Defteri tanıyordu. Tapınaktan haberdardı.

Ve en önemlisi, bileğindeki işaret...
Gözlerimi ormanın karanlığına çevirdim.
O adamı yeniden bulacaktım.

Ama önce saraya dönmem gerekiyordu.

Nocthar Sarayı'na vardığımda şafak sökmek üzereydi.

Arka kapıdan içeri girdim. Koridorlar her zamanki gibi sessizdi. Hizmetkârların çoğu henüz uyanmamıştı. Pelerinimin üzerindeki çamurları temizleyip odama çıkmaya hazırlanırken merdivenlerin başında birini gördüm."
Mira.
Çocukluğumdan beri yanımda olan hizmetkâr, beni görünce gözlerini büyüttü. Tatlı ve biraz şapşal biriydi ama onu seviyordum
"Prenses?" diye seslendi Mira o ince enerjik sesiyle ama bu sefer bir panik vardı

İç çektim. Ve ona döndüm
"Biraz sessiz olabilir misin Mira? Muhafızlar fark etmeden gitmeliyim" diyerek odama gitmek için yürümeye başlarken

"Majesteleri sizi bütün gece aradı."

Durdum ve hızla Mira ya döndüm "Babam mı?" çıktığımdan ne zamandan beri haberi vardı oraya giderken biliyor muydu? Düşünceler beynimi kaplarken onları bir kenara iterek Mira ya odaklandım.

Mira başını salladı.

"Üstelik yalnızca sizi değil. Kraliyet büyücülerini de toplantıya çağırdı."

İçimde kötü bir his belirdi.

"Neden?"

Mira cevap vermeden önce koridorun iki tarafına baktı. Sonra sesini alçalttı.

"Dün gece tapınaktan yükselen ışıktan sonra saraydaki eski mühürlerden biri kaybolmuş."

Bir an konuşamadım.

"Ne mührü?"

"Kraliyet arşivinde saklanan mühürlerden biri. Hangisi olduğunu kimse bilmiyor."

Elimdeki defteri daha sıkı tuttum. Tapınaktan çıkan ışık ile mühür arasında nasıl bir bağlantı vardı ve krallığın kitli arşivlerinden mühür nasıl kaybolmuştu

"Babam nerede?"

"Taht salonunda."
Başımı sallayıp merdivenlere yöneldim.
Tam o sırada Mira kolumdan tuttu.
"Prenses..."

Ona döndüm.

"Ne oldu?"

Gözlerinde alışık olmadığım bir korku vardı.

"Dün gece annenizin adını duydum."

Dünya bir anlığına sessizleşti.

"Ne dedin?"

İlk önce etrafı kontrol ederek başka biri olmadığından emin olunca yaklaşarak konuştu.
"Arşiv odasının önünden geçerken iki büyücünün konuştuğunu duydum. Biri diğerine, 'Veyne'nin kızı geri döndüyse, annesinin de dönmesi an meselesi,' dedi."

"Nefesimi tuttum.

"Kimdi o büyücüler?"

"Yüzlerini göremedim."

Mira'nın kolumu bıraktığını ancak birkaç saniye sonra fark ettim.

Annem.
Yıllardır hakkında tek kelime edilmeyen kadın.Ve şimdi herkes onun adını fısıldıyordu.

Taht salonunun kapıları açıldığında babamı tahtında otururken buldum.

Kral Alaric Veyne, her zamanki gibi dimdik duruyordu. Yanında üç kraliyet büyücüsü ve sarayın baş danışmanı bulunuyordu.

Beni görünce bakışlarını kaldırdı.

"Sonunda."

"Ben de seni görmekten memnun oldum, baba."

Danışmanlardan biri hafifçe öksürdü.
Babam elini kaldırarak onu susturdu.

"Bu gece neredeydin?"

"Biraz yürüyüşe çıktım."

İnanmadığı belliydi başını hafifçe sağa eğmesinden bunu zaten anlamıştım

"Gece yarısı?"

"Uyuyamadım.""

"Babamın bakışları üzerimde dolaştı. Kumaşın yanında temizleyemediğim çamur lekelerini fark etmişti. Ardından boynumdaki kolyeye baktı.

"Ormana gittin."

Bu bir soru değildi cevap vermedim.
"Lyra."

"Tapınağa gittim."

Salondaki büyücülerden biri irkildi. Diğeri hemen yanındaki adama baktı.

Babam yavaşça ayağa kalktı.

"Ne yaptın?"

"Bir kapı açıldı."

Bu kez baş danışman öne çıktı.
"İmkânsız."

Ona döndüm.
"Ben de öyle düşünmüştüm."

"Tapınak yüz yılı aşkın süredir mühürlü. Oradaki büyü—"

"Yeter." Babamın sesi salonun içinde yankılandı. Büyücü sustu Babam bana doğru yaklaştı.

"Orada ne gördün?"

Onun gözlerine baktım. Tepkilerinden birşey bilip bilmediğini anlamaya çalışıyordum

"Bir sembol."

"Nasıl bir sembol?"

"Yedi krallığın sembollerinin yanında sekizinci bir işaret vardı."

Babamın yüzündeki ifade ilk kez değişti.
Çok kısa sürdü.
Ama görmüştüm.
Korkmuştu.
"Orada başka ne vardı?" diye sordu.

"Bir yazıt."

"Ne yazıyordu?"
Bir an tereddüt ettim.

Yedi taç, yedi yalan. Yedi güç, tek bir kalp.
Bu sözleri ona söylemek istemiyordum. Henüz değil.

"Hatırlamıyorum."

Babam uzun süre yüzüme baktı.
Sonra baş danışmana döndü.

"Salonu boşaltın."

Büyücüler itiraz etmeye hazırlanırken bakışlarıyla onları susturdu. Birkaç dakika içinde salonda yalnızca ikimiz kalmıştık.

"Yalan söylüyorsun," dedi.

Tek kaşımı kaldırdım "Öyle mi?""

"Annen de böyle yapardı."

Bu kez sessiz kaldım.

Babamın yüzündeki sertlik biraz azalmıştı. Tahtına dönmek yerine pencerenin önüne yürüdü.

"Lyra, sana bir şey söyleyeceğim. Fakat bunu duyduktan sonra hiçbir şey eskisi gibi olmayacak."

Cevabım hızlı olmuştu artık bilinmezlikler istemiyordum
"Zaten uzun zamandır hiçbir şey eskisi gibi değil."

Gözlerini kapattı.

"Annenin kaybolduğu gece, sarayın bütün büyüleri sustu."

Kalbim hızlandı.
"Ne demek bu?"

"Koruyucu mühürler kırıldı. Sarayın bütün saatleri durdu. Ve annenin odasında yalnızca bir şey kaldı."

"Ne?"

Babam yavaşça bana döndü. Bakışları kolyeme kaydı
"Senin kolyenin aynısı."

Elim istemsizce boynuma gitti.

"Bu imkânsız. Kolyeyi annem bana vermişti."

"Hayır, Lyra."

Sesi neredeyse fısıltıya dönüşmüştü.
"Annen o kolyeyi sana vermedi."

Kaşlarımı çattım

"Peki kim verdi?"

Babam cevap vermedi.

Onun yerine masanın üzerindeki küçük ahşap kutuyu açtı. İçinden eski, sararmış bir parşömen çıkardı.

Parşömenin üzerinde bir isim yazıyordu.

AELORIA VEYNE.

Annemin adı.

Fakat ismin altında, daha önce hiç görmediğim bir unvan bulunuyordu.

Külün Son Muhafızı.

Parşömene baktım sonra babama.
"Bu ne demek?"

Babamın cevabı kısa oldu. başını iki yana salladı

"Bilmediğim tek şey bu değil."

"Öyleyse bildiklerini anlat."

Tekrar Başını iki yana salladı.

"Henüz değil Lyra. "

İşte o an, yıllardır içimde biriken öfkenin yeniden yükseldiğini hissettim. Bu kadar yaklaşmışken benden yine birşeyler saklayamazdı.

"Ne zaman, baba? Ne zaman yeterince büyümüş olacağım? Ne zaman gerçeği öğrenmeye hak kazanacağım?"

Babamın bakışları yumuşadı.

"Umarım hiçbir zaman." Ve arkasını dönerek odadan çıktı.

O gece odamda uzun süre uyuyamadım.

Annemin defterini masanın üzerine koydum. Babamın gösterdiği parşömenin görüntüsü hâlâ gözlerimin önündeydi.

Külün Son Muhafızı.

Annemin kim olduğunu bilmiyordum.

Ama artık onun yalnızca ölmüş veya kaybolmuş bir kraliçe olmadığından emindim.

Defteri yeniden açtım. Sabah gördüğüm sayfayı bulmaya çalışırken arka kapağın iç kısmında küçük bir dikiş fark ettim.

Dikkatlice açtığımda içinden ince bir kâğıt parçası düştü.

Üzerinde yalnızca tek bir cümle vardı.

El yazısını tanıyordum.

Annemin el yazısıydı.

Lyra, eğer bunu okuyorsan, babana henüz güvenme.

Kâğıdı elimde tuttum.

Bir süre hiçbir şey yapamadım.

Sonra cümlenin altında, daha küçük harflerle yazılmış ikinci bir satır olduğunu fark ettim.

Ve sakın kuzeyden gelen adama adını söyleme.

Gözlerim satırların üzerinde gezindi.

Kuzeyden gelen adam.

Ormandaki yabancı.

Bileğindeki mühür.

Ve annemin yıllar önce yazdığı bu uyarı...

Defteri kapatmak üzereyken odanın içindeki mum alevi aniden titredi.

Pencere kapalıydı.

Rüzgâr yoktu.

Mumun dibinde küçük bir kül yığını oluştu.

Küller yavaşça hareket etti ve masanın üzerinde bir şekil oluşturdu.

Sekiz daire.

Fakat bu kez bir tanesi eksik değildi.

Sekizinci dairenin ortasında küçük bir harf vardı.

K.

Tam o sırada kapım üç kez çalındı.

"Prenses?"

Mira'nın sesiydi.

Defteri hızla kapattım.

"Ne oldu?"

Kapının ardından gelen cevap, içimdeki bütün düşünceleri susturdu.

"Majesteleri sizi çağırıyor. Saraya bir misafir gelmiş."

"Kim?"

Kısa bir sessizlik oldu.

Ardından Mira konuştu.

"Kuzeyden gelen biri."

Gözlerimi masadaki kül işaretine çevirdim.

Ve ilk kez, annemin beni uyarmak için neden bu kadar uğraştığını merak etmekten korktum.

Çünkü bazı insanların hayatınıza girmesi tesadüf değildir.

Bazıları, siz onları bulmadan çok önce sizi aramaya başlamıştır.

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

5okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…