1. BÖLÜM:KURŞUN ASKERİN YANGINI

Ben henüz yedi yaşındayım. Evimizin içinde en sevdiğim yer, tıpkı küçük bir ev gibi olan ahşap salıncağım. Yine oraya kuruldum, dizlerimi kendime çektim ve elimdeki kitabı okuyorum: Kurşun Asker. Kitabın son sayfasını kapatırken içim biraz burkuluyor. Tıpkı oradaki tek bacaklı kurşun asker gibiyim, sanki ne olursa olsun hep dik durmam gerekiyormuş gibi hissediyorum. Kitap bitince yerimden sevinçle fırlıyorum. Çünkü şimdi en sevdiğim şeyi yapacağım; mutfağa koşup bu hikayeyi anneme anlatacağım!Ben annemi dünyadaki her şeyden çok seviyorum. Gök gibi masmavi, sıcacık gözleri var. Ona her baktığımda içim kıpır kıpır oluyor. Keşke annemi hep ben koruyabilsem.Tam odamdan çıkacakken koridordan gelen o kötü sesleri duyup duruyorum. Yine abimin sesi... Babamın ilk eşinden olan büyük abim, yine anneme bağırıyor. Annem ona ne kadar güzel sözler söylese de abim hiç anlamıyor. O tıpkı babam gibi, çok sert ve karanlık bakıyor.Daha fazla dayanamıyorum ve küçücük boyumla koşup aralarına giriyorum. Abimin karşısına dikiliyorum."Abi, annemi üzme artık!" diyorum, sesim birazcık titriyor. "Sen ona bağırınca o çok üzülüyor, görmüyor musun?"Abim bana yukarıdan aşağıya çok kötü bakıyor. Yüzünü buruşturuyor."Çocuk aklınla bana akıl verme lan!" diye bağırıyor ve beni omzumdan geriye doğru itiyor. "Git odana, büyüklerin işine karışma!"Tam ağlayacak gibi oluyorum, aramızdaki kavga büyüyecek diye korkuyorum ama o sırada odanın kapısı açılıyor. Annem, o güzel gök gözlerindeki şefkatle aramıza giriyor. Beni nazikçe arkasına alıyor. Abime kızgın ama sakin bir bakış attıktan sonra benim küçücük elimden tutuyor. Beni o kötü odadan çıkarıp mutfağa götürüyor.Mutgağa girdiğimizde tezgaha yaslanıyor, boyuma yetişmek için eğilip saçlarımı okşuyor. Gözlerimin içine bakıp gülümsüyor."Hadi bakalım Mazhar," diyor tatlı sesiyle. "Anlat annene. Bugün o elindeki kitaptaki kurşun asker neler yapmış?"