Küller Altında kitap kapağı

5. bölüm / 5

5.Bölüm-Yeni Bir Tim

Uygulamada Aç
Bölümü paylaş
Bu sayfayı paylaş
WhatsApp

Kitap sayfası
Bölümler 5Şu an: 5.Bölüm-Yeni Bir Tim

Hayatta bazı kapılar vardır.

Bir kez kapandığında bir daha asla açılmaz sanırsın.

Ben de öyle sanmıştım.

Börü Timi'ni toprağa verdiğim gün, bir daha hiçbir timin parçası olmayacağıma kendi kendime söz vermiştim.

Meğer bazı sözleri kader dinlemiyormuş.

...

Albayın odasından çıktığım anda derin bir nefes verdim.

Koridor bomboştu.

Az önce duyduklarım hâlâ kulaklarımda yankılanıyordu.

"Bugünden itibaren Kartal Timi'ndesin."

İstemsizce yumruklarımı sıktım.

"Bunu bana nasıl yaparsın be ihtiyar..."

Kızgındım.

Ama en çok da kendime...

Çünkü itiraz edememiştim.

Asker emre itiraz etmezdi.

Başımı duvara yasladım.

Tam o sırada yanımdan iki asker geçti.

Beni görünce asker selamı verdiler.

"İyi akşamlar komutanım."

"Size de."

Sesimdeki yorgunluğu ben bile hissediyordum.

Odama doğru yürüdüm.

Kapıyı açıp içeri girdim.

Beremi çıkarıp masanın üzerine bıraktım.

Silahımı söktüm.

Temizlemeye başladım.

Her zaman yaptığım gibi...

Canım sıkıldığında silahımla uğraşırdım.

İnsanlara güvenmezdim.

Ama silah...

O hiçbir zaman yarı yolda bırakmazdı.

Masanın çekmecesini açarken eski, yıpranmış bir fotoğraf yere düştü.

Eğilip aldım.

Börü Timi...

Altı kişi...

Ortalarında ben...

Gülümsüyorduk.

Fotoğrafı parmaklarımla okşadım.

"Bakın..."

Sesim fısıltıdan ibaretti.

"Yeriniz dolmayacak demiştim."

Gözlerimi kapattım.

Derin bir nefes aldım.

"Merak etmeyin."

"Kimse sizin yerinizi alamaz."

Kapı tekrar çaldı.

Of...

"Daha ne var?"

"Komutanım?"

"Gel."

Kapıyı açan nöbetçi asker yine asker selamı verdi.

"Albayım eğitim alanına gelmenizi istiyor."

Kaşlarımı çattım.

"Şimdi mi?"

"Evet komutanım."

Başımı iki yana salladım.

"Tamam."

Fotoğrafı çekmeceye geri koyup çekmeceyi kapattım.

Artık geçmişi de kapatabilsem keşke...

....

Eğitim alanına vardığımda ilk dikkatimi çeken şey sessizlik oldu.

Kartal Timi tam nizami şekilde sıraya geçmiş beni bekliyordu.

Ortalarında...

Kehribar gözlü yüzbaşı.

Göz göze geldik.

Yine.

Ne var arkadaş?

Niye sürekli bana bakıyor bu adam?

Bakışlarımı kaçırıp Albayın yanına geçtim.

Asker selamı

"Üsteğmen Asena Karaca. Emredin komutanım."

"Rahat."

Rahat pozisyonuna geçtim.

Albay bütün timi süzdü.

"Arkadaşlar..."

"Bugünden itibaren timinizde yeni bir personel görev yapacak."

Kimsenin sesi çıkmıyordu.

Sadece beni izliyorlardı.

"Kıdemli Üsteğmen Asena Karaca."

"Operasyonda hayatınızı kurtaran asker."

Mert olduğunu hatırladığım üsteğmen hafifçe gülümsedi.

Emrah ise fısıldadı.

"Demek oymuş."

Albay devam etti.

"Bugünden itibaren Kartal Timi'nin bir parçasıdır."

İçimden homurdandım.

"Keşke ben de bunu bugün öğrenmeseydim."

Tam o sırada Aras konuştu.

"Emredersiniz komutanım."

Kısa...

Net...

Ve her zamanki kadar ciddi.

Albay bana döndü.

"Asena."

"Komutanım."

"Timin."

İçimden "Alışamayacağım..." diye geçirdim.

Yine de yüzüme belli etmedim.

Öne çıkıp hepsine baktım.

"Bundan sonra birlikte görev yapacağız."

"Kuralım basit."

"Operasyonda hata istemem."

"Ben de hata yapmam."

"Yapanı da uyarırım."

Sessizlik...

Sonra Emrah elini kaldırdı.

"Komutanım?"

"Söyle."

"Hata yaparsak çok mu kızıyorsunuz?"

Gülmemek için dudağımı ısırdım.

"Duruma göre değişir."

"Bağırıyor musunuz?"

"Bazen."

"O zaman Aras Komutan'la aynıymışsınız."

Timden hafif bir kahkaha yükseldi.

İlk kez Aras'ın yüzünde belli belirsiz bir gülümseme gördüm.

Bir saniyelikti.

Sonra yine eski ifadesine döndü.

Demek gülebiliyormuş.

Şaşırdım doğrusu.

Albay ellerini arkasında birleştirdi.

"Güzel."

"Şimdi hepiniz parkura."

İçimden derin bir nefes verdim.

"İlk gün..."

"Hayırlısı bakalım."

Parkurun başlangıç çizgisine geçtiğimde herkes yerini almıştı.

Önümde uzanan engellere baktım.

İp tırmanışı...

Duvar...

Lastikler...

Çamur havuzu...

Denge kütüğü...

En sonda ise atış alanı...

Kısacası nefes bırakmayacak türden bir parkurdu.

Albay düdüğü eline aldı.

"Herkes hazır mı?"

Tim bir ağızdan bağırdı.

"Hazır komutanım!"

Ben de kısa bir nefes aldım.

Hazırdım.

Belki bedenen yorgundum...

Ama mücadele etmeye hiçbir zaman yorulmamıştım.

"Dikkat!"

Herkes başlangıç pozisyonuna geçti.

"Başla!"

Düdüğün sesiyle hepimiz aynı anda fırladık.

İlk engel lastiklerdi.

Ayaklarımı ritmi bozmadan boşlukların arasına bıraktım.

Sağımdan biri geçti.

Mert...

Oldukça hızlıydı.

"Hadi komutanım!"

diye gülerek seslendi.

"Yakalarsan."

Başımı iki yana sallayıp hızlandım.

İkinci engel iki metrelik duvardı.

Ellerimi kenarına atıp tek hamlede yukarı çıktım.

Tam inerken yanıma biri düştü.

Aras...

Hiç konuşmadan önümden geçti.

"Odun..."

İçimden söylendiğimi sanıyordum.

Tam o sırada Aras durmadan konuştu.

"Dışından söyledin."

Gözlerim büyüdü.

"Yok artık..."

Arkamızdan Emrah'ın sesi yükseldi.

"Komutanlar sohbeti bırakın da bizi de bekleyin!"

Hepimiz istemsizce güldük.

Bir sonraki engel halattı.

Halata sarılıp yukarı doğru tırmanırken kollarımdaki kaslar yanmaya başlamıştı.

Yorgunluk...

Onu uzun zamandır tanıyordum.

Ama pes etmeyi hiç öğrenmemiştim.

Halatın sonuna ulaşıp aşağı kaydım.

Aras yine birkaç adım önümdeydi.

Bu adam makine miydi?

Nefes almıyor muydu?

Denge kütüğüne çıktığımızda Mert'in ayağı kaydı.

Tam düşecekken kolundan yakaladım.

"Dikkat."

Kendini toparlayıp bana baktı.

"Borcum olsun komutanım."

"Operasyonda ödersin."

Gülümsedi.

"Hesabı ağır olacak galiba."

"Olabilir."

Parkurun son kısmına geldiğimizde hepimizin nefesi hızlanmıştı.

Son engel...

Atış alanı.

Kulaklıkları taktık.

Silahlarımızı aldık.

Beş hedef.

Beş mermi.

Albay'ın sesi duyuldu.

"Başlayın."

İlk hedef...

Tak!

İkinci...

Tak!

Üçüncü...

Tak!

Nefesimi kontrol ettim.

Dördüncü...

Tak!

Son hedefe nişan aldığım anda yan taraftan gelen atış sesiyle neredeyse aynı anda tetiğe bastım.

Tak!

Silahımı indirip yanıma baktım.

Aras da aynı anda hedeflerini tamamlamıştı.

İkimiz de bütün hedefleri vurmuştuk.

Albay sonuçlara baktı.

"İkiniz de tam isabet."

Emrah başını iki yana salladı.

"Vallahi bunlar insan değil."

Baran dirseğiyle ona vurdu.

"Sesini alçalt."

Emrah sırıttı.

"Gerçeği söylüyorum."

Tam o sırada karargâhın sireni çalmaya başladı.

Bir...

İki...

Üç kez...

Eğitim alanındaki herkes bir anda ciddileşti.

Koşarak gelen bir asker nefes nefese durdu.

"Asker selamı!"

"Komutanım!"

Albay sert bir sesle konuştu.

"Söyle."

"Acil toplantı emri var."

Albay hiç vakit kaybetmedi.

"Kartal Timi!"

"Hazır ol!"

Herkes aynı anda toparlandı.

"Toplantı odasına intikal!"

Silahımı tekrar kemerime yerleştirirken içimden tek bir cümle geçti.

"Demek dinlenmek yine başka bahara kaldı..."

Aras yanıma kadar geldi.

İlk defa yüzünde belli belirsiz bir ifade vardı.

"Görünüşe göre birlikte ilk görevimize çıkacağız, Üsteğmen."

Başımı hafifçe salladım.

"Öyle görünüyor komutanım."

Yan yana yürümeye başladık.

Ne o bir şey söylüyordu...

Ne de ben.

Ama ikimiz de biliyorduk.

Bu sessizlik...

Yakında başlayacak fırtınanın habercisiydi...

🖤🖤🖤

Küçük Bir Bilgilendirme

Merhabalar, öncelikle kitabıma hoş geldiniz!

İlk beş bölümü sizlerle buluşturmak için hızlıca yayınladım. Ancak bundan sonraki bölümler günde bir düzenli olarak yayınlanacaktır.

İlk bölümlerin uzunluğuna çok fazla takılmamanızı rica ediyorum. İlerleyen bölümlerde hem olaylar daha da şekillenecek hem de bölümler yeterince uzun olacak.

Ayrıca kitabımı bu uygulamada yayınlamaya henüz yeni başladım. Wattpad ve Kitappad üzerinden de okuyabilirsiniz. Diğer platformlarda da yayınlanmaya devam edecektir.

Okuyan, destekleyen, oy veren ve yorumlarıyla bana eşlik eden herkese şimdiden teşekkür ederim. Umarım Küller Altında'yı burada da severek okursunuz.

Hepinize keyifli okumalar! 🖤

Bölüm etkileşimi

Okurlar bu bölümle etkileşime geçti

0okunma 0beğeni 0yorum
Bu iki tercih yalnızca bu tarayıcıda saklanır; yukarıdaki Vaveyla sayaçları gerçek uygulama verisidir.

Kategoriler ve Temalar

Kategoriler ve temalar yükleniyor…